Eccleſiaſtice hyſtorie
ſenectutē caſta v̓ginitate durarūt. filiusaūt etiā ip̄e ſanctitateꝫ incorrupti corꝑiscuſtodiuit. Que cum ita ſe habeāt: cōſtatillud ꝙ in mediū apl̓oꝝ ꝓ zelotipie ſuſpitione ꝓduxit vxorē: ex cōtemptu vitij vellibidinis geſtū: qͦ ꝑ hͦ cōtinentē ſe oſtenderet eiꝰ rei quā nimie putabat̉ expetere: cōtemendā magis qͣꝫ expetendam carnisedocens voluptatē. Qm̄quideꝫ nolebat(vt opinor) ẜm ſaluatoris p̄ceptuꝫ duobꝰdn̄is ſeruire: libidini: ⁊ deo. Dicunt autēetiā Mathiā ita docuiſſe aduerſū carnēpugnandum: ⁊ in nullo ꝓrſus voluptatieiꝰ ac libidini ꝯcedendū. aīam ꝟo alendāſapiētie paſtibꝰ: ⁊ ſcientie cibis in maiusſemꝑ augendā. Hec de illis hereſibꝰ: q̄ tēporibꝰ memoratis a veritate declinantescito extincte ſūt: retuliſſe ſufficiat.¶ De his apl̓is qͥ nō ſunt aſpernati iuraconnubij. ¶ Capl̓m. XXXTerēs ſane h̓ cuiꝰ voces annoCtauimꝰ ſcribēs aduerſū eos quinuptias ſpernūt: īter cetera etiāhec dicit. An ⁊ apl̓os improbāt? Petrusetenī ac Philippus ⁊ vxores habuerūt:⁊ filias etiā viris nuptū dederūt. Sed ⁊Paulū non tedet apl̓m in quadam epl̓aſua mentionē vel ſalutationē facere comparis ſue. quā ſe ideo negat circūducere:vt ad p̄dicationē euāgelij expeditior fiat.Uerū qm̄ Clemētis fecimꝰ mentionem:abſurdum non erit aliā qͦꝫ eiꝰ memorabilem narrationē ꝓferre quā ī ſeptimo eiuſdem oꝑis libro ita inſeruit. Aiūt inqͥt beatum Petrū cū vidiſſet vxorē ſuam duciad paſſionē gauiſū eſſe electionis gr̄a acregreſſionis ad ꝓpriā domū ⁊ exclamaſſe poſt eā cū duceret̉ ac ꝓprio noīe cōpellantē dixiſſe. O ꝯiunx memēto dn̄i. Talia ꝯiugia ſanctoꝝ erant. tam ꝑfecta fuitaffectio beatoꝝ.¶ De Philippi ⁊ Ioh̓is exceſſu.¶ Capl̓m. XXXI.Gitur qꝛ de vite exitu Petri vl̓Pauli iā in ſuꝑioribꝰ explanauimꝰ: ſed ⁊ tp̄s Ioh̓is quo vita exceſſit ex ꝑte iam diximꝰ: nūc etiaꝫ deloco quietis eiꝰ: ẜm fidē Policratꝭ epheſij ep̄i: edocere ꝯueniens puto. Hic etenī
Policrates victori ep̄o vrbis rome ſcribens ⁊ ip̄iꝰ ⁊ Philippi apl̓i ac filiarū eiꝰpariter meminit dicēs. Sicut iā ſuperiꝰinſeruimꝰ qd̓ magna lumīa in Aſie ꝑtibꝰdormierunt: q̄ reſuſcitabit dn̄s in nouiſſimo die aduētus ſui: cū veniet in gl̓ia ⁊ requiret oēs ſāctos ſuos. Dico aūt de Philippo inqͥt qͥ fuit vnus ex apl̓is: qͥ dormiuit apud hierapolim. Sed ⁊ due eiꝰ filieinibi v̓gines cōſenuere. ⁊ alia eiꝰ filia ſpirituſancto repleta ꝑmanſit apud epheſū.Et Ioh̓es ille qͥ ſupra pectꝰ dn̄i recūbebat qͥ fuit ſacerdos dei: pōtificale petalūgeſtans: ⁊ martyr: ⁊ doctor optimꝰ apudepheſum dormiuit. Hoc etiā de locis inqͥbꝰ requieſcunt in ſomno pacis adieciſſeſufficiat. Sꝫ ⁊ Gaius cuiꝰ ante mentio facta eſt: ī dialogo ſuo quē cū Proculo diſputās: ſcribit de filiabꝰ philippi ſimul ⁊⁊ obitu ip̄ius ꝯſonis vocibꝰ memorat dicēs. Poſt hec aūt ꝓphetiſſe qͣttuor fuerūtPhilippi filie. cuiꝰ ſepulchrū extat apudhierapolim Aſie vrbem vna cū filiabusſuis. De his aūt ⁊ Lucas in actibꝰ apl̓oꝝmeminit: cū adhuc apud ceſareā degeretDicit ergo ita. Uenimꝰ inqͥt ceſaream: etingreſſi ī domū Philippi euāgeliſte quierat ex ſeptē: manſimꝰ apud eū. Huic aūterāt ꝟ̓gines filie qͣttuor ꝓphetantes. Hisigit̉ a nobis de apl̓oꝝ temporibꝰ vel exceſſibꝰ ꝓut potuimꝰ: ex ſcripturis veteruꝫꝯgregatis: ſed ⁊ de ſcripturaꝝ canone qͥ īautoritate habeant̉ libri vel qͥ penitꝰ repudientur: qͥ vero medij quodāmodo ad inſtructionē ſolā ab eccl̓ijs: nō etiā ad indubitatā aucͣtoritatē recepti ſint: ꝯſequenterexpoſitis tendamus ad cetera.¶ Quēadmodū Symeon hieroſolimorum epiſcopus paſſus eſt.¶ Capl̓m. XXXIIOſt Neroneꝫ Domicianumqꝫp ſub hͦ cuiꝰ nunc tēpora memoramus: ꝑ ſingulas ciuitates ex iſolētia ppl̓i ꝑſecutionē in nr̄os accepimmotā. Quo in tꝑe etiā Symeō cleophefilius: quem ẜm hieroſolimis ordinatuꝫep̄m ſupra edocuimꝰ. ꝑ martyriuꝫ carnisvinculis reſolutꝰ eſt. Horū adſtipulatorip̄e ille egeſippus: quē in pluribꝰ iā ꝓdu