Eccleſiaſtice hyſtorie

cas deſcripſerant: reticuit hoc Iohānes⁊ a theologia: atqꝫ ab ip̄a eius diuinitate ſumit exordiū. Que ꝑs ſine dubio ipſivelut eximio ꝑ ſpiritūſanctū reſeruata ē.Hec etiā de Iohānis euāgelio dicta ſintDe Marci ꝟo euāgelio ſufficiēter ſupracōprehenſū eſt. Lucas aūt in initio euangelij ſui cauſaꝫ cur ſcriberet indicauit: videlicet qm̄ multi alij temere p̄ſumpſerātenarrare que ſibi magis erāt ad liquidūcōperta. Uolēs ergo abſtrahere nos a ceterorū narrationibꝰ fidē facit ꝑ ſe conſcripte veritati: certus ꝙ eā vel Paulo exponente: vel alijs apl̓is qͥ ab initio ip̄i viderant: ac ſibi tradiderāt: cōſecutꝰ ſit: ⁊ hancnobis ꝑ ꝓprium euangeliū tradat. Hec anobis etiam de Luca breuiter dicta ſint.Oportuniꝰ ꝟo ⁊ pleniꝰ in tempore inſertis his q̄ antiqui autores ſcripta reliquerunt. vt ſe cuncta habeant: indicabimus.Iohānis tn̄ extant p̄terea epl̓e. de qͦꝝpͥma neqꝫ ab antiquis vnqͣꝫ: neqꝫ a poſteris dubitatū eſt. De reliquis ꝟo duabus⁊ de reuelatione etiā nunc anceps ſententia habetur. d̓ quibꝰ vt dixi ⁊ a veteribusdubitatum ſuis ī locis ip̄oꝝ vocibus approbabimus. Ut ergo quandoqͥdem inhec deuenimꝰ loca: omnem noui teſtamēti canonē deſignemꝰ. Primo nobis oīmeuangelioꝝ celeſtis quadriga iungatur.his actus apl̓oꝝ copulentur. Poſt hosPauli epl̓e ſocientur. cōſequant̉ ꝟo hasprima Ioh̓is epl̓a: ſil̓iter ⁊ Petri prima.Hec ſunt de quibꝰ nulla vnqͣꝫ prorſus extitit dubitatio Sequēti loco iam ſūt illade qͥbus a nōnullis dubitatū eſt Reuelatio Iohānis de qua qͥd ſinguli veteꝝ ſenſerint: ſuis in locis oſtēdemꝰ. Et epl̓a Iacobi: ſed ⁊ Iude: Petri quoqꝫ ſcd̓a. et itēIoh̓is ſcd̓a ⁊ tertia: ſiue he ip̄iꝰ euangelice: ſiue etiaꝫ alteriꝰ eius cognomīs oſtendentur. Poſt hec iam ſcriptura eſt q̄ dicitur actꝰ Pauli. ſed ⁊ libellꝰ qͥ appellat̉ paſtoris. et reuelatio Petri: de qͥbꝰ qͣꝫmaxime dubitatur. Fert̉ etiā Barnabe epl̓a ⁊doctrina que dicit̉ apl̓oꝝ. Quidā autemhis ſociant etiam euangeliū qd̓ dicit̉ ẜmhebreos: quo p̄cipue vtunt̉ illi hebrei qͥchriſtū ſuſciꝑe vidētur. ſed in eccl̓ia ei cōtradicit̉. Que oīa tamen a nobis neceſſa-

rio enumerata ſūt: vt abſqꝫ vlla ambiguitate clareſceret: que ſint in veteri autoritate: ⁊ que ſint in qͥbus vel cōtradictio aliqua: vel etiam cūctatio: cuꝫ tamē a qͣꝫplurimis eccleſijs recipiātur: ſoleat admitti.Sed ⁊ de illis ſciendū eſt que ſub nomine apl̓oꝝ ab hereticis ꝓferunt̉: velut Petri: ⁊ Thome: ⁊ Mathie: ⁊ ceteroꝝ ſimiliter apl̓oꝝ actus: que appellant euāgeliaſed ⁊ Andree: ⁊ Iohānes: atqꝫ aliorumapl̓oꝝ actꝰ: ꝙ nuſqͣꝫ prorſus in ſcriptis veterum: eorū dumtaxat qui apl̓is ſucceſſerunt aliqua mentio eorū: aut cōmemoratio habetur. In quibꝰ ⁊ ip̄e ſtilus multuꝫab eccleſiaſtica cōſuetudine deprehenditur eſſe diuerſus. Senſus quoqꝫ ipſe: etomnia que his inſerunt̉: longe ab apoſtolica diſſonāt fide. ex quo figmēta eſſe prauitatis heretice cōprobant̉. Unde nō inter illa qͥdem de qͥbus dubitari diximuscollocāda ſūt: ſed vt aliena penitꝰ ⁊ a pietatis regula diſcrepantia ꝓpellenda. Uerum ad hyſtorie ordinem redeamus.¶ De Menandro mago.¶ Capl̓m. XXVI.Gitur Simoni mago Menāder ſuccedit ſcutū diaboli: noninferiꝰ pͥmo ⁊ ip̄e ſamarites genere. In arte aūt magica ſolꝰ reꝑtus eſt:qui nō modo equiꝑare: ſed et ſupergrediimpietatē poſſet magiſtri. Maioribꝰ qͥppe portentis efferebatur: ſemetip̄m ſaluatorem dicens ad hoīm ſalutem de celeſtibus ⁊ inuiſibilibꝰ ſeculis deſtinatum. aſſerēs nō aliter poſſe vnūquēqꝫ angelosſeculi vincere: niſi priꝰ a ſemet magice artis ꝑ ordinem ſuſciꝑet diſciplinam. ⁊ perbaptiſmū a ſe datum īmortalis et eterneffectus: in hac vita ꝑpetuus fieret. Queomnia ex libris Hyrenei volētibꝰ ſcire ꝑfacile eſt. Sꝫ ⁊ iuſtinus in his ip̄is in qͥbus Simonis fecerat mentionē: etiā dehoc talia quedā ſcribit. Menandrū quēdā ſamaritanū ex vico capparathea Simonis diſcipuluꝫ: ſtimulis demoniacisincitatū veniſſe anthiochiam: et qͣꝫplurimos ꝑ artē magicā decepiſſe: ſcimus quihͦ etiam ſuadere potuit ſectatoribꝰ ſuis: ꝙnon eſſent morituri. Ex qͥbꝰ in hodiernū