LiberII

gentiā a deo quā ei pollicitꝰ fuerat expetebat. Sꝫ ⁊ varijs ſermonum ꝯſolationibus: velut qͥbuſdā p̄cātationibꝰ efferos ⁊exterritos eiꝰ animos mitigabat. Nec prius abſtitit qͣꝫ eū in oībꝰ emēdatum etiameccl̓ie p̄ficeret: p̄bens ꝑ hͦ magna exēplavere penitētie: ⁊ documētū ingēs noue regeneratiōis: atqꝫ inſignia quedam ⁊ trophea viſibilis ī eo reſurrectiōis oſtēdēs.Hec a clemēte dicta nō ſolū ad ſciētiā rerū: ſed ⁊ ad vtilitatē legentiū ꝓfutura hūcin nr̄is qͦꝫ libris teneat locū.¶ De ordine euangeliorum.¶ Capl̓m. XXIIIIGe iam etiā huiꝰ apl̓i q̄ ſint ſcripta q̄ in autoritate habeant̉: cuꝫhis ꝑiter explicemꝰ. Eſt igiturpͥmo euangeliū noīs ip̄iꝰ: qd̓ ī om̄i orbeꝑſonuit. Ꝙ autē poſt cetera tria euāgeliaqͣrto a veteribꝰ ſtatutū eſt loco hec erit ratio. Uenerabiles et vere deo digni apl̓ixp̄i: cū eſſent ī oībꝰ puritate vite et animiꝟtutibꝰ clari: nō magnipēdebāt ẜmonisornatū Quippe in qͥbꝰ aīa erat diuinis ornata virtutibꝰ: ſimul ⁊ ſignoꝝ gr̄a. q̄ eis adn̄o nr̄o ieſu xp̄o ꝯceſſa fuerat: ꝯfitentesnon ſuaſorijs humane ſapiētie ꝟbis: ſūmā p̄dicationis dn̄ice collocabant: ſed inoſtentatione ſpūs ⁊ in v̓tute. ꝑ quā mirabilibꝰ ꝯſūmatis: ⁊ verboꝝ ſuoꝝ fide factavniuerſo orbi regni celoꝝ ſcientiaꝫ tradiderūt: par uiducētes plures libros ꝯdereꝙ hmōi predicationis aſſertio non argumēto humani ſermonis: ſꝫ adſtipulatiōediuine v̓tutis indigeat.¶ De indubitatꝭ diuinis: ſuſceptiſue ſcri¶ Capl̓m. XRVpturis.Enīqꝫ Paulꝰ qͥ īter oēs apl̓osderuditior etiā in v̓bis videt̉: ⁊ īIſenſibꝰ p̄potens: non ampliꝰ qͣꝫparuū epl̓aꝝ ſuaꝝ corpꝰ reliqͥt. Que vtiqꝫīmenſa ꝯtinerēt intra ſe atqꝫ innumera ſacramēta. vtpote qͥ etiā vſqꝫ ad tertiū celūraptus: q̄ gererent̉ inſpexerat: ⁊ in ipſumqͦꝫ deo dignū paradiſū abductus: audierat ibi ineffabilia ꝟ̓ba ⁊ doctrinā q̄cunqꝫilla inibi ē: ſiue corporeꝰ: ſiue incorporeꝰilliꝰ interim ſchole diſcipulꝰ effectꝰ exceperat. Sed et reliqui dn̄i ac ſaluatoris nr̄i

diſcipuli: nō ſolū ex illis duodecim ſed ⁊ſi qͥ extra hūc numerū: de ſchola tn̄ dn̄i ⁊ſaluatoris nr̄i: ſermonē aliquē diuinitꝰ inſpirati memorie reliquerūt: breuē hunc ⁊ſuccinctū ꝑ oīa eſſe voluerūt. Igit̉ ex ipſis diſcipulis dn̄i Mattheꝰ tātūmodo ⁊Ioh̓es ad ſcribendū appuliſſe aīm tradūtur: neceſſitate qͣdaꝫ in hͦ ip̄m prouocati.Mattheꝰ enī primo hebreis p̄dicauerat.Uerū cū pararet trāſire ad gētes patrialingua ſcripturā cōpoſuit. ⁊ ea q̄ p̄dicauerat cōp̄hendēs dereliqͥt his ad memoriāa qͥbꝰ ꝓficiſcebat̉ vt gētibꝰ p̄dicaret. Poſthūc Luce ⁊ Marci ſcriptura euāgelica:ẜm eas cauſas qͣs ſuꝑius diximꝰ editur.Ioh̓em ꝟo tradunt vſqꝫ ad vltimū penevite ſue tp̄s: abſqꝫ vlliꝰ ſcripture indicijseuangeliū p̄dicaſſe. Sꝫ cum horū triumeuangelioꝝ etiā ad ip̄m noticia ꝑueniſſetꝓbaſſe qͥdeꝫ dicit̉ fidem ⁊ veritatē doctorum: deeſſe tn̄ vidit aliqͣ: et ea maxime q̄pͥmo predicationis ſue tꝑe dn̄s geſſerat.Certū eſt enī ꝙ in ſuꝑioribꝰ tribꝰ euangelijs hec vident̉ ſola ꝯtineri q̄ ab eo geſtaſūt anno qͦ Ioh̓es baptiſta: vel incluſuseſt in carcerē: vel punitꝰ. Deniqꝫ ſi obſerues: ſtatim in initijs narratiōis poſtea qͣꝫrefert Mattheus de qͣdraginta dieꝝ ieiunio: ⁊ de tēptatione eius: ꝯtinuo ſubijcitdicēs. Audiens autē qꝛ Ioh̓es traditꝰ ē:diſceſſit de iudea: et venit in galileā. Sꝫ⁊ Marcꝰ ſil̓iter: poſtea qͣꝫ inqͥt traditꝰ eſtIoh̓es: venit Ieſus in galileam. Lucasꝟo etiā priuſqͣꝫ incipiat aliqͥd de actibꝰ referre Ieſu dicit. qꝛ adiecit Herodes ſuꝑoīa mala q̄ geſſerat: ⁊ cōcluſit Ioh̓em incarcerē. Quia inquā ab his hec videbāt̉omiſſa: rogatꝰ dicit̉ Ioh̓es apl̓us vt ea q̄p̄terierant priores an̄ traditioneꝫ Ioh̓isſaluatoris geſta ꝯſcriberet. Et id̓o dicit īeuāgelio ſuo. Hoc fecit initiū ſignoꝝ Ieſus. Et iterum in alio loco indicat dicēs.Nōdū enī Ioh̓es erat miſſus in carcerēEx qͥbꝰ conſtat: ꝙ ea q̄ anteqͣꝫ Ioh̓es traderet̉ ab Ieſu fuerant geſta deſcribit. Etideo ſi qͥs hoc diligentiꝰ ꝯſideret: euidenter inueniet nō ſibi euāgelia diſſonare: ſꝫalteriꝰ tꝑis geſta eſſe q̄ ſcribit Ioh̓es: alterius ꝟo q̄ ceteri. Unde qꝛ natiuitateꝫ ẜmlLu-carnem ſaluatoris vel Matthe

d 2