Eccleſiaſtice hyſtorie
pathmos inſula Epheſū rediret: rogabatur etiā vicinas illuſtrare ꝓuincias: qͦ veleccl̓ias fundaret ī qͥbꝰ nō erāt locis: vl̓ inqͥbꝰ erant: ſacerdotibꝰ ac miniſtris inſtrueret: ẜm ꝙ ei de vno quoqꝫ ſpūſſanctus indicaſſet. Cum igit̉ veniſſet ad quandā vrbem haut longe poſitā: omnibꝰ eccl̓iaſticis ſolenniter adimpletis: vidit iuuenemquendā validū corꝑe ⁊ vultū elegantē: ſꝫ⁊ animis acrem nimis. reſpiciēſqꝫ ad epiſcopuꝫ qͥ nuꝑ fuerat ordinatus: hūc inqͥttibi ſūmo ſtudio commendo ſub teſtimonio xp̄i ⁊ totius eccl̓ie. Tum ille ſuſcipiēsoēꝫ ſe adhibiturū ſicut p̄cipiebat diligentiam pollicetur. Sed iteꝝ atqꝫ iteꝝ eadēſepius repetens: iuuenē cōmendabat attentius. ⁊ poſt hec Epheſū redit. Tū vero p̄ſbyter in domum ſuā adoleſcentē ſuſcepit cōmendatum. ⁊ cuꝫ omni diligētiaenutrit: amplectit̉: fouet: ad vltimū etiambaptiſmi gratiam tradit. Poſt hec iā velut confidens gratie qua fuerat cōmonitus: paulo indulgētius habere iuuenemcepit. Sed ille vbi īmatura libertate potitus eſt cōtinuo ꝑ equeuos: qͥbus luxus⁊ deſidia cordi eſt: amare vitia ⁊ corruptevite incedere tramitem ꝑdocetur. ⁊ pͥmoqͥdeꝫ cōuiuiorū illecebris decipitur: indenocturnis euꝫ furtis ſociū ſibi ꝑticipēqꝫcōſciſcunt. poſt hec etiā ad maiora flagicia ꝑtrahunt. Cuꝫ interea ſenſim iuuenisformabat̉: ⁊ inſtituebat̉ ad ſcelera. ⁊ quiaeſſet acer ingenio ſicut equus infrenis etvalidus: duris morſibꝰ obfirmatis: rectiitinerꝭ lineā derelinquēs: rectore cōtēptorapido curſu totus fertur ī p̄ceps: ita ſuccedentibꝰ ſibi malis: vt deſperationē ſibiqͦꝫ a deo p̄ſtite ſalutꝭ acciꝑet: dedignaturiam d̓ paruis ſceleribꝰ cogitare: grandiaqueqꝫ molit̉. ⁊ ex integro ꝑditioni ſe tradens nulli inferiorē ſe in flagicijs patiturDeniqꝫ illos ip̄os qui prius magiſtri criminū fuerant diſcipulos facit. ⁊ latronuꝫex his turmam quibꝰ ip̄e dux ⁊ princepsviolentꝰ p̄eſſet inſtituit: et cum his omnicrudelitate graſſatur. Uerum tꝑe elapſo(cuꝫ rei ita popoſciſſet vtilitas) inuitaturiterū ad illam vrbem Iohānes. ⁊ cum cetera quoruꝫ gr̄a venerat ordinaſſet. Ageinqͥt o epiſcope depoſituꝫ rep̄ſenta: qd̓ ti
bi ego plane ⁊ xp̄s cōmendauimꝰ: eccl̓iateſte quaꝫ regis. At ille obſtupuit primopecuniā putans a ſe repoſci quā nō acceperat. Sed rurſum ꝯſiderabat nec poſſefallere Iohānē: nec qd̓ nō dedit querere.Herebat ergo ſtupēs. Quē Ioh̓es herētem vidēs: iuuenē illū repeto abs te ⁊ animā fratrꝭ. Tum grauiter ſuſpirās ſenior⁊ in lachrymas reſolutꝰ: ille ait mortuꝰ ē.Quomodo inqͥt: vel qͣli morte? Deo aitmortuꝰ eſt: qꝛ peſſimus ⁊ flagicioſus euaſit. ad vltimū et iā latrociniū egreſſus eſtDeniqꝫ nūc montē quendaꝫ cū multa latronuꝫ manu occupauit. Quibꝰ auditis:apl̓s veſtem ꝯtinuo qua erat indutus ſcidit: ⁊ cū ingenti gemitu feriens caput ſuūbonū te inqͥt cuſtodem fratris aīe dereliqui. Sed iam nunc mihi equꝰ paretur. etdux itineris. Et confeſtim ab ip̄a eccleſiaaſcendēs concitꝰ ꝓperabat. Cunqꝫ ꝑueniſſet ad locum attinetur ab his latronibusqͥ cuſtodias obſeruabāt. At ille neqꝫ effugere: neqꝫ ꝓrſus declinare vſqͣꝫ nitēs: ingenti tm̄ voce ꝓclamabat: qꝛ ad hoc ip̄mveni. adducite mihi pͥncipē veſtruꝫ. Quicum veniret armatꝰ: eminꝰ agnito Iohāne apl̓o pudore actꝰ: in fugam vertit̉. Ille equo poſt eū admiſſo: confeſtim conſequitur fugitantem: etiā etatis oblitus: ſimul et clamās. Quid fugis o fili patremtuū? Quid fugꝭ inermem ſenem? Miſernoli timere. habes adhuc ſpem vite. Egoxp̄o rōnem reddā ꝓ te. Certe ⁊ mortem ꝓte libenter excipiā: ſicut et dn̄s excepit ꝓnobis. ⁊ ꝓ tua aīa dabo aīam meaꝫ. Statm̄ ⁊ crede mihi: qꝛ xp̄s me miſit. At illeaudiēs reſtitit: ac cultū demiſit in terrampoſt hͦ arma ꝓiecit Tum deinde tremefactus flebat amariſſime. et accedētis ad ſeſenis genibꝰ ꝓuoluit̉: gemitibꝰ et vlulatibus qͥbꝰ poterat ſatiſfaciēs: et vberrimislachrymaꝝ ſuaꝝ fontibꝰ iterū baptizabat̉occultās ſolā dexterā ſuā. Apl̓s ꝟo iuriſiurandi ſacramēto ſe ei a ſaluatore impetraturū veniaꝫ pollicens: ſimulqꝫ genibꝰeiꝰ ꝓuolutus: atqꝫ ip̄aꝫ dexterā ex cuiꝰ cedis ꝯſcientia torquebat̉: tanqͣꝫ iā ꝑ pnīaꝫpurgatam deoſculās ad eccl̓iam reuocat⁊ indeſinēter ꝓ eo oratiōes ꝓfundēs: ⁊ cūip̄o pariter ducens crebra ieiunia: indul-