LiberIII

S ceteris om̄ibꝰ debeat credi. Sed ⁊ aliaeiuſdem viri extant de iudeoꝝ vetuſtateduo volumīa: in quibꝰ ꝯtradicere Appioni cuidā grāmatico videt̉: qͥ illis tēꝑibusaduerſum iudeos ſcripſerat: ⁊ ad alios qͦſdam qͥ morē gentis iudeoꝝ atqꝫ inſtitutalacerauerant. In pͥmo ergo ex his duobꝰlibro que volumina apud hebreos in auctoritate habeant̉ ẜm maioꝝ traditionemꝑ hec edocet.Ut diuinarū meminit ſcripturarū.Capl̓m. ℟.Eqꝫ igit̉ innumera inquit apd̓nos habent̉ volumina inter ſeIinuicem diſcordantia: ſed duotm̄ ⁊ viginti ſunt libri: qui oīm tempoꝝ ſeriem ꝯtinent: qͥ ⁊ iuſte credunt̉ diuinitusinſpirati. Ex quibꝰ quinqꝫ ſunt moyſi cōtinentes leges vite: ⁊ ſucceſſionis humane ꝓſapiam: vſqꝫ ad ip̄ius moyſi terminūꝑtendentem: qͥ paulominus ad triamiliaannoꝝ ꝯtinentiā gerūt. A morte ꝟo moyſi vſqꝫ ad Artaxerſen: qͥ poſt xerſen regnauit apud perſas: que geſta ſunt: ꝓphete qͥqꝫ ꝑ ea tꝑa tredecim voluminibꝰ ꝯſcripſerūt. Reliqui vero quatuor libri hymnosin deū: ⁊ vite inſtituta: ac monita mortalibus tradunt. Ab artaxerſe vero vſqꝫ adnoſtrū tempus ſcripta ſunt qͥdem omniafide tn̄ nō eadem que pͥmis habet̉ dignaducunt̉: ꝓ eo ꝙ nō ita extiterit ꝓphetaꝝ iugis ⁊ explorata ſucceſſio. Rebus igit̉ hisꝯſtat qͣꝫ nos venerabiliter vtamur ſcripturis noſtris. Nam cū tot ſecula interceſſerint: neqꝫ addere quis vnqͣꝫ: neqꝫ auferre:aut ꝑmutare quid auſus eſt: ſed om̄ibusgentis noſtre hominibꝰ inſita hec quodāmodo atqꝫ ingenita fides eſt: credere hecdei eſſe ꝯſulta. ⁊ his iugiter inherere: ac ꝓipſis (ſi ita res popoſcerit) libenter ⁊ animā ponere. Sit hec etiam pars hyſtoriographi his in locꝭ a nob̓ (vt arbitror) nōincōpetēter inſerta. Eſt adhuc ⁊ aliud eiꝰelegans ſatis volumen: ꝙ animus ſit quiimperiū teneat in nobis. Quē libellū quidā machabeoꝝ attitulauerūt: ꝓ eo ꝙ certamina inibi ⁊ agones ꝓ pietate a machabeis fratribus deſudata contineat. Sed⁊ in fine viceſimi antiquitatū libri ſignificat idem ipſe: ꝓpoſuiſſe ſe quatuor volu-

minibꝰ comp̄henſurū: ẜm fidem ⁊ religionem patriam: de deo ⁊ de ſubſtātia eiusac legibꝰ. ⁊ cur quedā apud eos liceant: q̄dam vero nō liceant? Sed ⁊ alia nōnulla opuſcula a ſe dicūt eſſe compoſita. Infine etiam ſupradicti viceſimi libri antiqͥtatū iuſtum quendā ex tyberiade qͥ conatus ſit hoc idem operis qd̓ ipſe explicuerat aggredi: arguit falſitatis ꝑ hec verba.Sed nō ego te imitatus ſum in his q̄ cōſcripſeram. Ipſis etem̄ imꝑatoribꝰ obtuli libros meos: cū adhuc ipſa q̄ geſta ſūtpene in oculis haberent̉. Quippe qui cōſcius mihi eſſem ſeruate in om̄ībꝰ veritatis: Nec me de eoꝝ teſtimōio fefellit opinio. Sꝫ ⁊ alijs pluribꝰ obtuli: quoꝝ multi etiā ipſis interfuere bellis: ſicut Agrippa rex. ⁊ nōnulli eius ꝓpinqͥ. Et imꝑatorqͥdem titus intantū ꝓbauit ex iſtis debere libris: ad om̄s hoīes reꝝ geſtaꝝ noticiam peruenire: vt manu ſua ſubſcriberet: ⁊publice ab omnibꝰ eos legi debere. Rexvero Agrippa ſexaginta ⁊ duabꝰ epl̓is deoꝑis nr̄i veritate teſtatus eſt. ex quibus ⁊duas inſerui. Sed de his ſatis dictū eſt.Nūc ad narrationis nr̄e ſeriē redeamus.¶ Quēadmodū poſt Iacobum Symeon hieroſolimoꝝ rexit eccl̓iam.Capl̓m. XI.Oſt martyriū Iacobi: ⁊ continuo ꝯſecutū ciuitatis excidiuꝫ:tradit̉ apl̓os ceteroſqꝫ dn̄i diſcipulos qͥ ad illud tp̄s reliqui erāt: in vnūē locis om̄ibꝰ cōueniſſe: ſimul cū his quiꝓpinqui ẜm carnem dn̄i dicebant̉. Plurimināqꝫ ⁊ ex his ꝑ illud tp̄s ſuꝑerat: ⁊ habuiſſe in cōmune ꝯſilium: quē oꝑteret dignū ſucceſſione Iacobi iudicari. om̄eſqꝫvno ꝯſilio atꝫ vno ꝯſenſu Symeonē cleophe filiū decreuiſſe. Cuiꝰ mentio in euāgelijs facta ē: vt ep̄atus ſedē ſuſciꝑet. Cōſobrinus is ẜm carnē ſaluatoris fuiſſe dicebat̉. qꝛ Cleophā fratrem fuiſſe IoſephEgeſippus conteſtatus eſt.Ut veſpaſianus poſteritatem Dauidiuſſit inquiri.¶ Capl̓m. XII.Er idē tp̄s Ueſpaſianus poſtpexcidia hieroſolimoꝝ om̄s ſi qͥforte ex familia Dauid ſuꝑfuiſ-