Eccleſiaſtice hyſtorie

eius etiam in apl̓os ſeuitie rabies.¶ Ut ſit paſſus Iacobꝰ qui frater dn̄i eſtdictus.¶ Capl̓m. XXIII.Bitur ludei poſteaqͣꝫ PaulusIIad ceſarē quē appellauerat a. Feſto tranſmiſſus eſt: ⁊ fruſtratasinſidias quas ei tetenderant videbant: inIacobū fratrem dn̄i īmanitatē nequicieſue vertūt: cui ep̄alis in hieroſolymis delata ab apl̓is fuerat ſedes. Quēqꝫ hͦ mōadhortati ſunt ꝓductū in mediū: abnegare eū fidem chriſti corā impio ppl̓o experūt. At ille ꝯtra oīm opinionē: voce ſatislibera ⁊ multo maiore qͣꝫ vellent corā vniuerſo ppl̓o cū omni fiducia ꝓfitet̉: filiumeſſe dei ſaluatorē ⁊ dn̄m noſtꝝ ieſum chriſtum. Tum illi nō ferentes tā graue: ⁊ tāliberū teſtimoniū viri: ꝓ eo maxime ꝙ iuſtiſſimus apud om̄s habebat̉: ob religioſe ⁊ ꝯtinentiſſime vite merita in necē eiusvertunt̉: fauente ſibi occaſione temꝑis exmorte rectoris. Contigit em̄ Feſtū ꝑ idētp̄s obire apud iudeā ⁊ ſine rectore ac pͥncipe eſſe ꝓuinciam. Nam mortis Iacobimodus iam qͥdem ⁊ in ſuꝑioribꝰ a nobisClementis ẜmonibꝰ indicatus eſt: cū depinna templi eum p̄cipitatū: ⁊ ſullonis ꝑcuſſum vecte deſcripſit. Exploratius tn̄de eo Egeſippus qͥ poſt ipſas ſtatim primas apl̓oꝝ ſucceſſiōes fuit: ī qͥnto comētarioꝝ ſuoꝝ libro his verbis refert. Suſcepit inquit eccl̓iaꝫ cum apl̓is frater dn̄iIacobꝰ: qͥ ab om̄ibꝰ cognoīatus ē iuſtusab ipſius dn̄i tꝑibꝰ ꝑdurans vſqꝫ ad nosEt multi qͥdem Iacobi vocati ſunt: ſedhic ex vtero matris ſue ſanctꝰ fuit. Uinū⁊ ficerā nō bibit: ſed neqꝫ aīal māducauitferrū in caput eius nō aſcendit. oleo noneſt ꝑunctus. balneis nō eſt vſus. Huic ſoli licebat introire in ſancta ſanctoꝝ. Neqꝫem̄ laneo vtebat̉ indumento: ſed tm̄ ſindone. Solus ingrediebat̉ templū: ⁊ iacebat ſuꝑ genua ſua: orans ꝓ ppl̓i indulgentia: ita vt orando callos faceret in genibꝰad modū cameli ſemꝑ genua flectēdo: necvnqͣꝫ ab or̄one ceſſando. Itaqꝫ ꝓ incredibili hac ꝯtinentia: ⁊ ſūma iuſticia appellatus eſt iuſtus. ⁊ oblias: qd̓ eſt interp̄tatūmūimentū ppl̓i ⁊ iuſticia: ſicut ⁊ ꝓphete indicarūt de eo. Quidā aūt d̓ ſeptē hereſibꝰ

q̄ erāt in ppl̓o: de quibꝰ ſuperiꝰ ſcpͥſimus:interrogabant eū qd̓ eſſet oſtiū ieſu. At ille dicebat hunc eſſe ſaluatorem. Ex quibus aliquanti crediderūt: quia Ieſus eſtchriſtus. Ille aūt hereſes quas ſupͣ diximus: nō crediderunt neqꝫ ſurrexiſſe eum:neqꝫ venturum: vt retribuat vnicuiqꝫ ẜmoꝑa ſua. Qui vero crediderūt: ꝑ Iacobūcrediderūt. In quibꝰ cū multi ex pͥncipibus credidiſſent: ꝑturbatio erat iudeorū⁊ ſcribaꝝ ⁊ phariſeoꝝ dicentiū. Nihil iāſuꝑeſt: qͥn omnis ppl̓us credat in ieſum ꝙipſe ſit chriſtus. Cōuenientes igit̉ ad Iacobum dicebāt ei. Oramus te vt reuocesppl̓m: quia ecce errat in Ieſum putans ꝙipſe ſit chriſtus: dep̄camur ergo te: vt ſuadeas om̄ibus cōuenientibꝰ in die paſchede ieſu. Tibi em̄ om̄s obtꝑamus: ⁊ de tetam nos: qͣꝫ ppl̓us teſtimoniū ferimus: qꝛiuſtus es: ⁊ ꝑſonam nullius accipis. Tuergo ſuade ppl̓o de ieſu ne erret. quia omnes tibi obedimus. Aſcende itaqꝫ in excelſum locum pinne templi: vt in edito poſitus appareas omnibꝰ: ⁊ verba tua audiātur a cunctis: quia in diebus paſche conuenit nō ſolum iudeoꝝ: ſꝫ ⁊ gentiliū multitudo. Statuerūt igitur ſupradicti ſcribe ⁊ phariſei Iacobum ſupra pinnā templi ⁊ voce magna clamantes ad eum dicūt. Uiroꝝ iuſtiſſime cui omnes nos obtemperare debemus: qm̄ ppl̓s errat poſtieſum qui crucifixus eſt: enuncia nobisquod ſit oſtiū ieſu. Tunc iacobus ad eosingenti voce reſpondit. Quid me interrogatis de filio hominis? Et ecce ip̄e ſedetin celo a dextris ſūme virtutis: ⁊ ip̄e venturus eſt in nubibus celi. Cūqꝫ hac reſpōſione ⁊ teſtimonio Iacobi multis ſatisfactum eſſet: ⁊ libenter audiſſent que Iacobus ꝯteſtatus eſt: ceperunt glorificaredeum ⁊ dicere. Oſanna filio Dauid. Tūcrurſum ipſi ſcribe ⁊ phariſei ceperunt adinuicem dicere. Male fecimus tale teſtimoniū p̄ſtare de ieſu. Sed aſcendamus⁊ p̄cipitemus hunc deorſum: vt ceteri terreant̉ ⁊ nō credant ei. Simul ⁊ voce magna exclamauerunt dicentes. oo. ⁊ iuſtuserrauit. Et compleuerūt ſcripturam quein Eſaia ſcripta eſt dicenteꝫ. Auferamusiuſtum: qm̄ inutilis nobis eſt: ꝓpterea fru