LiberII
ſe ſociā diximus ſelenen. his īcenſos odores offerūt: his ſacrificia ⁊ libamina īpura delibant. Sed ⁊ hoꝝ adhuc nequiora⁊ execrabiliora cōmittūt. Aiūt em̄ eſſe q̄dam apud ſe ineffabilia: q̄ cū pͥmo qͥs audierit mente excedat: ⁊ eoꝝ qͣſi v̓tute ꝑculſus velut attonitus maneat: ⁊ vſqꝫ ad dementiā veniat. Que cū ita ſint? aiūt īpoſſibile eſſe vel ſcripture ea tradi: vel ore aclabris ꝓferri. Hic qͥ audit ꝓ venerationeita ſe hr̄erē credit. Porro aut vere illa huiuſmodi ſunt q̄ ꝓ impuritate ⁊ obſcenitate ſui: caſtis ⁊ pudicis auribꝰ execrabilia⁊ penitus horreſcenda ducant̉. Quicqͥdem̄ illud eſt turpe ⁊ impurū: qd̓ excogitari a quoqͣꝫ poteſt: om̄i hoc impurius eſſeillud tradit̉ qd̓ inqͥnatiſſime huius hereſis myſtice tectū apud ſe reſeruari pollicētur archanū: infelicibꝰ ꝑ hec mulierculis⁊ peccatis vt ait apl̓us oneratis deteſtabiliter illudentes. Hūc igit̉ taliū malorūpr̄em ⁊ auctorem ꝑ idem tp̄us ſymonē exapparitoꝝ ſuoꝝ nūero diabolus ſuſcitās:ad vrbem maximā ire ꝯpulit romā: vt ibipotentiſſimis athletis dn̄i ac ſaluatorisnoſtri ieſu xp̄i apl̓is: in hocip̄m ab eo ſubrogatꝰ obſiſteret. Sꝫ diuīa virtꝰ ⁊ gr̄a (inmaximo p̄cipue certamine) nunqͣꝫ deſeritſuos: q̄ incenſam maligni flāmā tota celeritate reſtinguit: ⁊ oēm altitudinē deſtruit extollente ſe aduerſuꝫ ſcientiā dei. Propter qd̓ neqꝫ ſymon: neqꝫ alius qͥs ꝯgreſſus tunc aduerſus apl̓os dn̄i potuit obtinere. qꝛ veritatis lux ⁊ verbi diuini claritas: q̄ ob ſalutē hoīm nuper obfulſerat: ꝑapl̓os ſuos totius mendacij diſcuſſa caligine: de hūanis mentibꝰ ignorantie tenebras effugabat. Deniqꝫ ſupdictus magveri luminis fulgore ꝑculſus: cecitatē cōtinuo male ſane mentis incurrit. quippe qͥiam ⁊ pͥus in iudea ꝑ apl̓m petrū de hisq̄ gerebat ſceleribꝰ ꝯfutatus: tranſmarināaggreſſus eſt fugam. ⁊ ab oriente ad occidentē vſqꝫ pertendit: nuſqͣꝫ ſibi vitam niſiin fuge ſubſidio ſperans. Is igitur vrbeꝫroma ingreſſus vtens āminiculo aſſiſtentis ſibi ⁊ adherentis demoniace virtutisquā paredrū vocant: breui tꝑe in tātū maloꝝ venit ꝓfectum: vt etiā ſimulacri a ciuibus romanis tāqͣꝫ deus honore potiret̉.
¶ De predicatione apl̓i Petri apud vrbem romam.¶ Capl̓m. XIIII.Ed nō in lōgū ꝑmanet fraudequeſita diuinitas. Cōtinuo nāqꝫ in ip̄is claudij tꝑibꝰ clementia diuine ꝓuidētie: ꝓbatiſſimū oīm apl̓orū ⁊ maxime fidei magnificentie ⁊ virtutꝭmerito pͥmoꝝ pͥncipem petrū: ad vrbē romā: velut aduerſam hūani generis cōmunē ꝑniciem repugnaturū deducit: ducemquendā ⁊ magiſtrū militie ſue: ſcientē diuina p̄lia gerere: et virtutū caſtra ductare. Iſte adueniens ex orientis partibus:vt celeſtis quidam negociator: mercimonia diuini luminis ſi qͥs velit comparare ꝑatus aduexit. ⁊ ſalutaris p̄dicationisverbo pͥmus in vrbe roma euangelij ſuiclauibꝰ ianuā regni celeſtis aperuit.¶ De euangelio ẜm Marcum.Capl̓m. XV.Gitur cū romane vrbi clarū verbi dei lumē fuiſſet exortū: ſymonis qͥdem tenebre cū ſuo auctore reſtincte ſunt. Sermo aūt veritatis etlucis qͥ ꝑ petrū p̄dicabat̉: vniuerſoꝝ mentes placido illuſtrauit auditu: ita vt quotidie audientibꝰ eum nulla vnqͣꝫ ſatietasfieret. Unde neqꝫ auditio eis ſola ſuffecerat: ſed marcū diſcipulū eius omnibꝰ p̄cibus exorant vti ea que ille verbo p̄dicabat ad ꝑpetuā eoꝝ cōmonitionē hn̄damſcpͥture traderet: qͥ domi: foriſqꝫ in huiuſcemodi ꝟbi meditatiōibꝰ ꝑmanerēt. Necpͥus ab obſecrando deſiſtut: qͣꝫ q̄ orauerant īpetrarēt. Et hec fuit cauſa ſcribendiꝙ ẜm Marcū d̓r euāgeliū. Petrus ꝟo vtꝑ ſpm̄ſcm̄ religioſo ſe ſpoliatū ꝯꝑit furtodelectatꝰ ē. fidē eoꝝ ꝑ hec deuotionēqꝫ ꝯſiderās. factūqꝫ ꝯfirmauit ⁊ īꝑpetuū legendā ſcpͥturā eccl̓ijs tradidit. Clemēs ī ſextodiſputationū libro hec ita geſta deſcribiteſſe. Cuiqꝫ ſil̓e dat teſtīoniū etiā hierapolites ep̄s noīe papias: qͥ ⁊ hͦ dicit ꝙ petrꝰin pͥma epl̓a ſua quā de vrbe roma ſcripſit meminerit marci: in qͣ tropice romābabyloniā noīarit: cū dicit. Salutat vosea q̄ in babilone electa eſt eccl̓ia: ⁊ marcꝰfilius meus.