Eccleſiaſtice hyſtorie

dam: dicens ſe eſſe magum quendā: quideſtructus eſt: ⁊ omnes qui ſequebantureum diſſoluti ſunt. Age etiam de hoc qͥdIoſephus in hoc eodem libro ſcripſeritꝓferamus.¶ ꝘTheoda deprauauerat populum.Capl̓m. XI.Ado inquit iudeā ꝓcurante: deceptor quidam magus Theodas noīe: ꝑſuadet ppl̓i multitudinem ſublatis ꝓpijs facultatibꝰ vrbes excedere ⁊ ripas iordanis fluminis obſidere. Dicebat auteꝫ ſe etiam ꝓphetam eſſe: ⁊poſſe verbi ſui p̄cepto fluuij fluenta dirimere ⁊ facilem ſectatoribꝰ ſuis fluministranſitum dare. Que cum diceret multoſdecepit. Fadus vero nō in longū vecordie eius indulſit: ſed īmittit equītū turmāque ex improuiſo irruens ſuꝑ eos: qͣꝫplurimos quidem ꝑemit: multos tn̄ ⁊ viuoscepit: ipſius aūt Theode caput deſectuꝫhieroſolimā reportauit.De Helena regina Adiabenoꝝ.Capl̓m. XII.Oſt hoc idem ſcriptor etiaꝫ defame que ſub claudio facta eſthoc modo memorat. Per ideꝫtp̄us inquit fames magna obſederat etiāiudeam. Qua tēpeſtate regina noīe Helena multis pecunijs comꝑatum frumētum de egypto ⁊ hieroſolimā delatū indigentibus miniſtrabat. Quid tam ꝯſonans: tamqꝫ ꝯcordans qͣꝫ hec ſunt? cū illis q̄ in actibus apl̓oꝝ ſcribunt̉: vbidicit̉quia diſcipuli qui erant anthiochie ꝓutpotuit vnuſquiſqꝫ miſerūt in miniſteriuꝫſanctis habitantibus in iudea deferendūꝑ manus Barnabe ⁊ Pauli ac ꝑ p̄ſbyteros diſpenſandū. Helene vero huius cuius hyſtoriographus intulit mentioneꝫ:etiam nunc extat ſepulchꝝ nobile ꝓ portis hieroſolimoꝝ. Regnaſſe autem apudadyabenoꝝ gentem refertur.¶ De Symone mago¶ Capl̓m. XIII.Aterea cum fides dn̄i ⁊ ſaluatoris noſtri ieſu chriſti per oīmcreſceret mentes: ⁊ per dies ſingulos religionis ꝓpagarent̉ augmēta: nequaqͣꝫ quieſcit hoſtis ſalutis hūane: ſꝫ vr

bem maximā que eſt caput oīm p̄uenit: ⁊Symonē illum de quo in ſuꝑioribus diximus euocat: cuius nefarijs artibꝰ adminicula ipſe maiora ſuppeditās plurimosvrbis illius ciues in erroris eius vincl̓aconiecit. Deſignat hec vir in ſcriptoribꝰnobilis: nō multo poſt apl̓oꝝ tp̄us exortus Iuſtinus: de quo ſuis in locis quodꝯpetit aſſignabimus. Hic igitur in Apologetico quē ꝓ fide noſtra ad imꝑatoremAnthoninū ſcribit: de his hͦ modo refertEt poſt aſcenſionē inquit dn̄i ad celum:inſtigabant demones quoſdam hoīm: qͥdicerent ſe deos eſſe quos nos fugauimus. Symon deniqꝫ quidam ſamaritanus de vico qͥ dicit̉ gyttho: ſub claudioceſare magicis artibus ⁊ ope demonumſubleuatus: in vrbe veſtra que regnū omniū tenet. qͣꝫ plurimis ꝑ fantaſias deceptꝭdeus decretus eſt. ⁊ ſimulacri apud nosquaſi deus honore donatus eſt: in flumine tyberis inter duos pontes collocati:habentis etiam titulū latinis lr̄is ſcriptūSymoni deo ſancto quē ⁊ om̄s pene ſamarite: nōnulli etiam ex ceteris gentibustanqͣꝫ ſūmū deum: ⁊ adorant ⁊ ꝯfitentur.Sed ⁊ Selenen quandā erroris eius acdeceptionis comitē: que pͥus in ꝓſtibuloſteterat apd̓ vrbē tyrū fenicꝭ cū ipſo velutprimā quandā mentē cōſecrauerūt. Hecquidē Iuſtinus. Conſona vero huic etiāHyreneus ſcribit in pͥmo aduerſus hereſes libro. in quo vl̓ quis ipſe fuerit ſymōvel qͣꝫ impura eiꝰ opera atqꝫ doctrina plenius refert: que multum eſt vt inſeramushis libris cū liceat volentibꝰ ea ſcire ꝑ ſingula ex ipſis ſupͣdicti hyrenei libris velde hͦ tibi vl̓ de ceteris auctoribus diuerſarum hereſeon: ⁊ de venenatis eoꝝ dogmatibus diligentius noſcere. Caput igitur totius prauitatis: ⁊ pͥncipiū omīs hereſis a Symone cepiſſe accepimus. Exquo vſqꝫ in hodiernū ſectatores eius: ſimulantes adire ſe puriſſimā chriſtianoꝝph̓iam: quā vident apud omnes ꝓ caſtitate vite: ⁊ inſtituti ſanctitate mirabilē ſuꝑſtitionis ydoloꝝ quā deſerere videnturrurſum vinculis innectunt̉: colentes ⁊ venerantes picturā ⁊ ymaginē ſymonis: ⁊ illius quā ei ſceleris ac turpitudinis extitiſ