Eccleſiaſtice hyſtorie

gicos luctus apud alexandriā iudeis irrogatas eſſe ſub gaio: in ſecūdo oꝑis ſuide virtutibꝰ libro. vir mēoratus exequit̉.nec nō ⁊ Ioſephus conſona huic de pylati tꝑibus ſcribēs ꝓ piaculis ſaluatorisque vniuerſe genti acciderint mala: audi:vt etiam ip̄e in ſecūdo iudaici belli defleat libro. Is aūt ait qui miſſus eſt in iudeam a tiberio ꝓcurator pylatus noctu velatas hieroſolymā introferri imagines ceſaris iubet ac ſtatui. Qd̓ vbi dies exortꝰē magnā ꝑturbatione iudeoꝝ ppl̓is excitauit: ſtupentibꝰ ⁊ ꝑturbatis ad nouā faciēreꝝ. Conijciebāt nāqꝫ ex hoc: ꝙ ſpernerēt̉⁊ ꝯculcarent̉ iam leges ſue: ⁊ omīa inſtituta maioꝝ: quibꝰ nihil tale haberi intramenia vrbis illius fas erat. Sed hoc eſtnimirū in quo eos impie ꝓfeſſiōis ſue velox vindicta damnauit: ꝓ eo ꝙ ẜm euangelij relationē ſimul gens ꝯclamauit vniuerſa. Non habemus regem niſi ceſaremTum deinde idem ſcriptor aliam quoqꝫin eos delatā cōmemorat vltionē dicens.Poſt hec aūt etiā alia in eos incidit ꝑturbatio ꝓ eo ꝙ ſacꝝ erariū qd̓ apd̓ eos pr̄ialinguā corbonas appellat̉ ꝯͣ fas in vſuscōes publici aqueductꝰ ꝓrogari viderēt.qꝛ a trecentis ſtadijs deducebat̉. ꝓ qͦ nimia indignatione populus mouebatur.Cūqꝫ adeſſet Pylatus hieroſolimis audent adire eū ⁊ clamoribꝰ fatigare. At ille p̄uiderat ſeditionē futurā: milites habitu plebeio obtectis armis multitudiniīmiſcuit: p̄cepto eis dato: vti ne gladijs īſedicioſos ſed fuſtibus vterent̉. jgit̉ vbitempus fuit: ſigno de tribunalibꝰ dato: cedi ꝓſterniqꝫ ceperūt: nōnulli verberantiūvulneribꝰ: plurimi aūt dū in fugam ꝯuerſi ꝓruūt ꝓpria ꝯſpiratiōe ꝑculſi periere. reliqui vero diſperſi ⁊ ſuoꝝ funeribꝰ deterriti vim doloris ſilentio dep̄ſſere. Multas p̄terea clades in hieroſolimis eis obueniſſe: dum nouis ſemꝑ rebꝰ ſeditioſiusſtudent: idem ſcriptor exponit: oſtendensꝙ ex admiſſi ſacrilegij tꝑe: nūqͣꝫ ab eis ſeditionū furor: nūqͣꝫ bella morteſqꝫ ceſſarunt: vſqꝫ quo vltimū ⁊ exiciabile malumtꝑibꝰ veſpaſiani eos obſidiōe. incluſit.¶ Ut Pylatus quoqꝫ ſemetip̄m morte

¶ Capl̓m. IIII.damnauit.Gitur iudeos ꝓ cōmiſſo ſcelerevltio diuina damnabat. Sed⁊ pylatus qͥ in ſaluatorē iniquiiudicis functus eſt officio: hiſdem tēꝑibꝰgaij: tantis ac talibꝰ maloꝝ cladibꝰ cruciatus eſt: vt ꝓpria ſe manu tranſuerberās nefariā vitā vi abieciſſe referat̉. Nec em̄ poterat tanti piaculi miniſter īpunitus euadere. Sicut in hyſtorijs grecoꝝ reperimus: eoꝝ dūtaxat qͥ olimpiadas ſcribūt:⁊ annales reꝝ geſtaꝝ libros ad poſteritatis memoriā condunt.¶ De fame temporibus Claudij.Capl̓m. VIII.Ed em̄ galo quatuor ānis necintegris pͥncipatū miniſtrato:Claudius imperator ſuccedit:ſub quo fames ſatis dira vniuerſum orbem terre obtinuit. Hoc tn̄ ita futurū longe ante noſtri ꝓphete p̄dixerant. Sicut inactibꝰ apl̓oꝝ refert̉. Agabū quēdaꝫ ꝓphetam famē magnā futuram ſub imꝑatoreclaudio denūciaſſe. Uerū lucas qͥ hec deAgabo refert: ꝯiungit etiam hoc qd̓ perPaulū ⁊ Barnabā fratres qui erant anthiochie: ꝓ viribꝰ vnuſquiſqꝫ ſumptū miſerint ſanctis habitantibꝰ hieroſolimamEt poſt hec addit dicens.¶ Martyrium Iacobi apoſtoli.Capl̓m. IX.N illo aūt temꝑe ſine dubio tēpus quod ſub Claudio fuit: cūfames erat deſignata: īmiſit inquit Herodes rex manus ſuas affligerealiquos de eccl̓ia. ⁊ interfecit Iacobū fratrem Ioh̓is gladio. De hoc aūt IacoboTlemens alexandrinus etiam hyſtoriamquādam dignā memoria: in ſeptimo diſputationū ſuaꝝ libro ſcribit ꝑlataꝫ ad ſevſqꝫ ex traditione maioꝝ. Qm̄quidē inqͥt⁊ is qui obtulerat eū iudici ad martyriū:Iacobū ſcꝫ: motus etiam ipſe ꝯfeſſus eſtſe eſſe chriſtianū. Ducti ſunt inquit ambopariter ad ſuppliciū. Et cum ducerent̉ invia rogauit Iacobū dari ſibi remiſſionēAt ille parū ꝑdeliberans: pax tibi inquit⁊ oſculatus eſt eū. Et ita ambo ſimul capite plexi ſunt.¶ Ut Agrippa ⁊ Herodes apl̓os ꝑſecu