LiberII

⁊ paulo poſt Herodi ſe eidē ꝑiter ꝯtulit.Ip̄m v̓o herodē qͥ vel in Ioh̓is nece auctor extiterat: vel in paſſione dn̄i interfuerat multis excruciatū modis eterno damnat exilio. ſicut Ioſephus in his que ſuꝑinſeruimus ſcribit.Ut philo ꝓ iudeis ſuſcepit legationēad Gaium.Capl̓m. V.Uius tꝑibꝰ Filo inſigniſſimVſcriptoꝝ florebat: qͥ nō ſolum inin nr̄a veꝝ ⁊ in grecoꝝ ph̓ia pͥmus inter pͥmos habebat̉. Hic aūt genere qͥdē a ꝓauis hebreus. apd̓ Alexandriāꝟo in oībꝰ claris ⁊ nobilibꝰ viris clarior:ac nobilior erat. In diuinis aūt legibꝰ etpatrijs inſtitutis qͣntus qͣliſqꝫ fuerit: exhis q̄ nobis libroꝝ ſuoꝝ tradidit monimētis: om̄ibꝰ claꝝ eſt. Quis em̄ digne valeat explicare qͣnta eiꝰ in liberalibꝰ litterꝭfuerit inſtitutio? qͣnta in ph̓icis? quātuſqꝫmaxime in platonicꝭ ⁊ pitagoricis fueritdiſciplinis? vt ꝙ om̄s ⁊ qͥ ſecū floruerantpene ⁊ qͥ p̄ceſſerant ſuꝑaret. Hic igit̉ ipſetꝑibꝰ gaij quanta iudeis acciderint malaqͥnqꝫ voluminibꝰ exponit. Sed ⁊ de eiuſdem mentis Gaij inſania cōmēorat ꝙ intantū ſuꝑbie elatus ſit: vt deū ſe volueritappellari. In ip̄is aūt vbi de iudeoꝝ cladibꝰ refert: ſua qͦꝫ legatiōeꝫ quā ꝓ ꝯtribulibꝰ ſuis iudeis detulit ad vrbem romamdeſcribit. ⁊ ꝙ ꝑorās apud gaiū ꝓ patrijslegibꝰ nihil amplius qͣꝫ irriſione retuleritdomū: immo ⁊ pene ꝑiculum mortis incurrit. Sed ⁊ Ioſephus meminit hoꝝ inoctauodecimo antiquitatū libro. talia q̄dam ſcribens. Et qͥdem cuꝫ ſeditio apudalexandriā fuiſſet exorta int̓ iudeos ⁊ grecos terni ab vtriſqꝫ ꝑtibꝰ legati mittunturad gaiū. In quibꝰ ꝓ ꝑte grecoꝝ erat quidem legatus Appion noīe. Qui cū in ceteris qͣꝫplurimis inſimularet iudeos: tn̄ maxime ꝙ honorē ceſari nō deferrent: vt moris eſt facere om̄ibꝰ qͥ romanis faſcibꝰ ſubiacent. Hic gͦ aiebat neqꝫ aras gaio: neqꝫtempla ꝯſtituūt: neqꝫ aliā hmōi: in quibꝰei diuini honores a ꝓuincialibꝰ deferunt̉Sed ſoli ſunt qͥ neqꝫ ſtatuas ei decernūt:neqꝫ ſacr̄m noīs eiꝰ obſeruāt. Cūqꝫ hec ⁊alia gͣuiora allegaret Appion ꝑ q̄ cōcitaricrederet gaiū: filo qͥ legatōi p̄erat iudeoꝝ

vir in omnibus magnificus Alexandrialabarche frater philoſophie non ignarus potentiſſime purgauit obiecta. Sedabiecit eum gaius ⁊ iubet ilico ē conſpectu ſuo abſcedere. tunc iracūdia repletusſecum ip̄e rimat̉ quid in eos conferat mali. Egreſſus autem Filo cū iniuria ait adiudeos qui ſibi aſtabant. Bono animonos eſſe oportet quibus iratus eſt gaiusquia neceſſe eſt adeſſe diuinū: vbi humanū ceſſat auxiliuꝫ. Hec quidem IoſephꝰSed ⁊ idem filo in ipſo libro quē de ſualegatione conſcribit ſingillatim de omnibus que a ſemetipſo geſta ſunt refert. Exquibus illa ſola cōmemorabo: que legentibus euidenter in iudeos: diuinam propiaculis que aduerſum chriſtum auſi ſūtindicent vltionem.¶ Quanta acciderint iudeis grauia poſttemeritatē crucis in chriſto.¶ Capl̓m. VI.Rimo quidem temporibꝰ Tibberij refert in vrbe roma Iulianū quēdam magni apud imperatorem loci vniuerſam eoꝝ gentem ſummo niſu interimere voluiſſe. In iudea autē pilatum ſub quo in ſaluatoreꝫ facinusadmiſſuꝫ eſt: dum templū quod in hieroſolimis tunc adhuc manebat integrum ꝓfanare temptaret maximis eos perturbationibus agitauiſſe. Sed ⁊ poſt Tiberijoccaſum refert ſucceſſorem eius: cum ceteris qͣꝫplurimis: tum etiam iudeoꝝ gentiacerbiſſimū extitiſſe. Quod preſto eſt etiam in ipſius ſcriptoris ẜmonibꝰ diſcere.Multa in gaio erat qͥdem inquit ingenijprauitas: qua erga omnes hoīes: tum p̄cipue erga iudeoꝝ gentē ferebatur. ⁊ ſpeciali quadam ſeuicia loca eoꝝ que in diuinis habent ſupplicationibus conſecrata. incipiens ab alexandria diripi: ⁊ contra religionem morēqꝫ gentis ꝓfanari iubet. ſtatuis ſuis ⁊ ſignis ea atqꝫ imaginibus replens. Templum quoqꝫ ſancte ciuitatis quod ſolum manebat totius ꝓfane contagionis intactum: ⁊ a maioribusperdurauerat aſilum: cōmutare in templū ꝓprij noīs auſus ē: vt edes Iouis nobiliſſimi noui dei gaij vocaretur. Sed ⁊alias innūeras clades: ⁊ vltra omnes tra

b 3