Eccleſiaſtice hyſtorie

res beati huius rumoris volueret̉ opīo:⁊ qm̄ antiqͥ mores erant apud romanos:vt ꝓuinciaꝝ iudices: ſi quid forte noui inhis qͣs regebant ꝓuincijs accidiſſet: velpͥncipi vel ſenarui nūciarent: vti ne ex hisq̄ gerebant̉ ignorare aliqͥd viderēt̉: de reſurrectiōe a mortuis dn̄i ⁊ ſaluatoris nr̄iieſu chriſti: q̄ iam in oēm locū fuerat ꝑuulgata pylatus Tiberio pͥncipi refert. Sꝫ⁊ de ceteris mirabilibꝰ eiꝰ ⁊ vt poſt mortēcū reſurrexiſſet a qͣꝫplurimis iam deꝰ eſſecrederet̉. Tiberius q̄ cōpererat retulit adſenatū. Senatus aūt ſpreuiſſe dicit̉: ꝓ eoꝙ nō ſibi pͥus huius rei indiciū fuerit delatū: ſęd auctoritatē ſuam p̄uenerit vulgiſnīa. Lex etem̄ erat antiquitus deſignatane quis apud romanos deus haberet̉: niſi ſenatus decreto ⁊ ſnīa ꝯfirmatus. Porro aūt ꝓ vero hͦ erat qd̓ agebat̉: ne diuīavirtus hūanis putaret̉ aſſertoribꝰ indigere. Cunqꝫ ẜm ea q̄ ſupͣ diximus renuiſſet ſenatus: Tiberius tn̄ tenuit ſnīam ſuāne qͥd aduerſum doctrinā xp̄i ꝯtrariū moliret̉. Hec tertulianus vir: ⁊ legū ⁊ inſtitutionū romanoꝝ ꝑitiſſimus: ⁊ inter nr̄osſcriptores admodū clarus: in apologetico ſuo quem aduerſum gentes ꝓ nr̄a fideſcribēs: hoc mō retulit. Ut de origine inquit aliqͥd retractemus: eiuſmodi legumvetus erat decretū: ne qͥs deus ab imꝑatore ꝯſecraret̉: niſi a ſenatū ꝓbatꝰ. Sicutmarcus emilius de deo ſuo alburno fac̄:Et hoc ad cām nr̄am ꝙ apud vos hūanoarbitratū diuinitas penſet̉. Et niſi hoī deus placuerit: deus nō erit. hō iam deo ꝓpitius eſſe debebit. Tiberius ergo cuiustꝑe nomen xp̄ianoꝝ in ſeculū intrauit: annūciata ſibi ex ſyria paleſtina: que illic veritatē iſtius diuinitatis reuelauerant detulit ad ſenatū. Tum p̄rogatiuā ſuffragijſui. Senatus qꝛ nō ip̄e ꝓbauerat reſpuitCeſar in ſnīa manſit: cōminatus periculū accuſatoribꝰ xp̄ianoꝝ. Hec tertulianꝰ.¶ Ut in oēm mūdū breui tꝑe diffuſa dechriſto p̄dicatio eſt.Capl̓m. III.Uod ꝓfecto diuina ꝓuidentiaita tunc ceſaris ſenſibꝰ ingeſſit:qvt abſqꝫ vllo obſtaculo in ip̄is

dūtaxat initijs euangelij ẜmo vſqꝫ quaqꝫꝑcurreret. Unde ⁊ factum eſt: vt repenteqͣſi celitus lumen oſtenſum: aut radius qͥdam ſolis erūpens totū orbē claritate ſuperni luminis illuſtraret: vt cōpleret̉ ⁊ illa ꝓph̓ia q̄ dixerat. In oēm terrā exiuit ſonus eoꝝ: euangeliſtaꝝ dūtaxat ⁊ apl̓oꝝ. ⁊in fines orbis terre verba eoꝝ. Ex quo ⁊ꝑ om̄s ciuitates ac vicos īmenſe multitudines: velut meſſiū tꝑe frumētū ad areasita ad eccl̓ias ppl̓i ꝯgregabant̉. quicūqꝫ illi a ꝑentibꝰ tradite ſibi morbide ſuꝑſtitionis vinculis tenebant̉: ꝑ doctrinā xp̄i ſil̓⁊ ꝑ virtutū miracula q̄ fieri videbant: recepta veri dei noticia tanqͣꝫ a tyrannicisdn̄ijs liberati: ad vnū verū deum ⁊ dn̄mcreatorēqꝫ ſuū vetuſti penitentes erroris:fideli cū ꝯfeſſione veniebant. Cū igit̉ paſſimiam ꝑ om̄s etiā gentiliū ppl̓os ꝓfuſiꝰeffunderet̉ diuina dignatio: pͥmus cornelius apud ceſariā paleſtinā vrbem maximā: cum om̄i domo ſua ad fidē chriſti petro miniſtrante ꝑducit̉. Iam inde qͣꝫplurimi ⁊ alij ex gentibꝰ apud antiochiā ad fidem veniūt eoꝝ p̄dicatiōe ꝑtracti: qͦs preſeditione aduerſus ſtephanū cōmota: diſſeminatos eſſe ꝑ oēm locū ſuꝑius edocuimus. Per quos ⁊ apud antiochiā florentiſſima ꝯgregat̉ eccl̓ia. in qua erant etiaꝫꝓphetici ordinis viri qͣꝫplurimi: cū quibꝰ⁊ barnabas ⁊ paulus quibꝰ om̄ibꝰ ꝑiterin gratia dei ⁊ vnanimitate degentibꝰ: ibipͥmū diſcipuli veluti ꝑhenni fonte ſūptovocabulo appellati ſunt xp̄iani. Qua tempeſtate Agabꝰ qͥdam vnus ex his qͥ aderant ꝓph̓is famē magnā futurā diuinis p̄ſagabat oraculis. Paulus vero ⁊ barnabas cū miniſterio a fratribꝰ collato ꝙ ſanctoꝝ vſibus deſeruirent hieroſolima deſtinantur.¶ Quēadmodū poſt Tiberiū Gaius ceſar regē iudeoꝝ ꝯſtituit agrippā: herodi ꝑpetua pena deportationis impoſita.Capl̓m. IIII.Nterea tiberius duobꝰ ⁊ viginti circiter annis ſui principatusexactis: viuendi finē fecit. Poſtquē Gayus imperiū ſuſcepit. ⁊ ꝯtinuo iudeoꝝ pͥncipatum tradit Agrippe: ſimul ⁊philippo ac liſanie tetrarchias. Cū quibꝰ