ILiber

¶ Narratio de abagaro rege: ⁊ exemplūepl̓e Abagari ad dn̄m ⁊ dn̄i ad ipſum: ⁊eoꝝ que conſequenter de Syroꝝ linguatranſlata ſunt.Capl̓m. ℟V.Arratio vero quā de ThatheoLꝓmiſimus hunc habet moduꝫDn̄i ac ſaluatoris nr̄i ieſu chriſti diuinitas cū ꝓ mirabili virtutis opereꝑ omnē locum celebraret̉: innūeros tamde vicinis qͣꝫ de peregrinis ⁊ longe poſitis: ꝓ remedioꝝ ⁊ cure virtutibꝰ inuitabatſi qui p̄cipue morbi alicuius egritudinelaborarent. Unde ⁊ rex qͥdam Abagarꝰnoīe gentis vltra eufraten poſite pͥncipatū nobiliter tenens: morbo quodā corporis irremediabili quantū inter hoīes: tenebat̉. Qui cū de noīe ieſu ⁊ d̓ mirabilibꝰvirtutū eius audiſſet: ſupplex ei ꝑ epiſtolāfactus exorat: miſſo in rem homīe diutinimorbi vinculis quibꝰ tenebatur abſolui.Sed ad p̄ſens quidem a dn̄o corꝑis eiꝰcura differt̉. Dignus tamē efficitur reſcripto epl̓e ſaluatoris: in qua ſimul etiam ꝓmittit̉ ei: ꝙ nō multo poſt deſiderij ſui cōſequeret̉ effectū. Deniqꝫ poſt reſurrectiōꝫatqꝫ aſcenſionem dn̄i ad celos: Thomasapl̓us ex cōmonitione diuina: Thatheūqͥndam vnū ex ſeptuaginta diſcipulis adediſſenā ciuitatē euangeliſtā ⁊ p̄dicatoreꝫverbi dei emittit: ſimul ⁊ q̄ a dn̄o ꝓmiſſafuerāt impleturū. Hec in archiuis publicis ediſſene ciuitatis: in qua tūc ſupdictꝰAbagarus regnauit: ita deſcripta reperimus in his cartis q̄ geſta regis Abagariẜuata antiqͥtus ꝯtinebant. Et vt euidēsdictoꝝ veritas fiat: ipſaꝝ exēplaria epl̓arum ex ſyroꝝ lingua tranſſata ponemus.Exemplar epl̓e ſcripte a rege Abagaro vel thoparcha ad Ieſum: ⁊ miſſe hieroſolimā ꝑ annaniā curſorē. Abagarusvehame filius to parcha ieſu ſaluatori bono qui apparuit in locis hieroſolimoꝝ ſalutem. Auditū mihi eſt ⁊ de te ⁊ de ſanitatibꝰ quas facis: ꝙ ſine medicamentis autherbis fiant iſta ꝑ te. ⁊ ꝙ verbo tm̄ cecosfacꝭ videre ⁊ claudos ambulare: ⁊ leproſos mūdas: ⁊ īmūdos ſpūs ac demoneseijcis: ⁊ eos qui longis egritudinibꝰ affligunt̉ curas ⁊ ſanas: mortuos qͦꝫ ſuſcitas

Quibꝰ oībꝰ auditis de te: id ſtatui in aīomeo vnū eſſe e duobꝰ: aut qꝛ tu ſis deus⁊ deſcenderis de celo vt hec facias: aut ꝙfilius dei ſis qͥ hec facis. Propterea ergoſcribēs rogauerim te vt digneris vſqꝫ adme fatigari: ⁊ egritudinē meā qͣ iā diu laboro curare. Nam ⁊ illud cōperi ꝙ iudeimurmurant aduerſum te: ⁊ volūt tibi inſidiari. Eſt aūt ciuitas mihi parua qͥdemſed honeſta: q̄ ſufficiat vtriſqꝫ. ¶ Exēplūreſcripti ab ieiu ꝑ ānaniā curſorē ad Abagaꝝ thoparcham ¶ Beatus es qꝛ credidiſti in me cū me ip̄e nō videriſ. Scriptūeſt em̄ de me. qꝛ hij qͥ me vidēt nō credētin me: ⁊ qͥ nō vident me ipſi credent ⁊ viuent. De eo aūt qd̓ ſcripſiſti mihi vt veniam ad te: oportet me omīa ꝓpter q̄ miſſusſum hic explere: ⁊ poſteaqꝫ cōpleuero recipi me ad eū a qͦ miſſus ſum. Cū ergo fuero aſſumptus mittā tibi aliquē ex diſcipulis meis vt curet egritudinē tuā: ⁊ vitātibi: atqꝫ his qui tecū ſunt p̄ſtet. Erat aūthis epl̓is adiunctū etiam hͦ lingua ſyroꝝqd̓ infra ſcriptū eſt. Poſtea vero cū ieſusaſſumptus ē miſit ei iudas qͥ ⁊ Thomastatheū apl̓m vnū ex ſeptuaginta. Qui cūveniſſet: manebat apud Thobiā filiumthobie. Vt aūt audiuit de eo Abagarus⁊ nūciatū eſt ei ꝙ veniſſet apl̓us ieiu ẜmꝙ ei ſcripſerat. Cūqꝫ cepiſſet tatheus invirtute dei curare omnē languorē ⁊ infirmitatē: ita vt omēs mirarent̉: Abagarusꝯſideratis mirabilibꝰ q̄ faciebat: recordatus ē ꝙ ipſe eſſet de qͦ ſibi ieſus ſcripſeratdicens. cū aūt fuero aſſumptus mittā tibi aliquē d̓ diſcipulis meis: qͥ egritudinētuā ſanet. Et vocans ad ſe Thobiā apd̓quē manebat ait ad eū. Audiui ꝙ vir qͥdam potens venit ⁊ manet in domo tua:adduc̄ eū ad me. Cūqꝫ rediſſet Thobiasad tatheū dixit ei Abagarꝰ thoparcha vocauit me ad ſe ⁊ dixit mihi: vt te ad eū ꝑducā vt cures eū. Et tatheus veniā inqͥtqm̄ maxime ꝓpt̓ ip̄m miſſus ſuꝫ. Poſteraigit̉ die Thobias mane aſſumpto tatheovenit ad Abagaꝝ. Et cū fuiſſet ingreſſuspn̄tibꝰ pͥmatibꝰ ſuis: ſtatim in ingreſſu viſum eſt Abagaro diuini neſcio qͥd ſplendoris in vultū apl̓i tathei. Qd̓ cū vidiſſꝫAbagarus adorauit tatheū. Suꝑ qͦ ad-