Eccleſiaſtice hyſtorie
ſtificatus eſt abrahā. Quid igit̉ obſtat?vt nō vna atqꝫ eadē religionis obſeruantia deputet̉ in his in qͥbꝰ vnā atqꝫ eandeꝫfidei atqꝫ opeꝝ eſſe ꝯſtat formā? ⁊ iō nōnouella neqꝫ ꝑegrina eſt xp̄ianoꝝ religiovel nuꝑ exorta. Sed ſi fas eſt libere iudicare qd̓ veꝝ eſt: pͥma oīm atqꝫ ab ipſa ſil̓mūdi origine ac natiuitate deſcendens:eodē xp̄o deo doctore ⁊ inſtitutore: iā inde ab initio ſpēm formāqꝫ ſuſcipiens. Etde his qͥdem iſta ſufficiāt. Uerū poſteaqͣꝫ ꝯſequent̓ ea que hyſtoricā narrationēdebuerant anteire p̄miſimus: ſuꝑeſt iā vta corꝑali pn̄tia dn̄i ⁊ ſaluatoris nr̄i: ⁊ hisq̄ deinceps geſta ſūt. velut itineris nr̄i aggrediamur exordiū: Ip̄m oīpotentē ꝟbipatrē deū: ſed ⁊ ip̄m cuiꝰ res gerit̉ ieſumxp̄m dn̄m ⁊ ſaluatorē noſtrū: celeſte dei ꝟbū adiutorē ⁊ auctorē narrationis nr̄e p̄cibꝰ inuocantes.¶ De tꝑe natiuitatis xp̄i ẜm carnem.¶ Capitulū. II.Gitur ſecūdo ⁊ qͣdrageſimo imperij ceſaris auguſti anno: abegypto ꝟo ſubiugata ⁊ Anthonij ⁊ Cleopatre interitu in quē nouiſſimaPtholomeoꝝ apud egyptū regna ceciderunt. Octauo ⁊ viceſimo anno dn̄s ⁊ ſaluator nr̄ ieſus xp̄s pͥma adſcriptione cenſus Cyrino Syrie p̄ſidente: ẜm ordinemtotius ꝓphetie: q̄ de ipſo p̄dicta eſt: in bethleem iude opido naſcit̉. Hunc aūt cyrini tꝑibꝰ habitu cenſum: etiā Ioſephus illuſtris hebreoꝝ hyſtoriographus memorat: annectens huic narratōi etiā galileoꝝhereſem ijſdem exortā eſſe tꝑibꝰ. De quaapud nos lucas in actibꝰ apl̓oꝝ meminithis verbis.¶ De Iuda galileo: ⁊ theoda.Capl̓m. III.Oſt hunc inquit ſurrexit IuUIdas galileus in diebꝰ ꝯſcriptionis cenſus: ⁊ auertit ppl̓m poſtſe. Sed ⁊ ipſe perijt: ⁊ oēs qͥ credebant eidiſperſi ſunt. De his aūt ipſis Ioſephus(de qͦ ſupͣ diximus) ī hyſtoria ſua octauodecimo antiqͥtatū libro hoc mō mēorat.Cyrinus aūt vir vnus ex ꝯſeſſu curie romane ꝑ ſingl̓os magiſtratus vſqꝫ ad gradū ꝯſolatus aſcendens: ceteꝝ qͦꝫ honora
bilis cū paucis Syriā venit: a ceſare iusdare gētibꝰ miſſus: ⁊ cenſor ſimul pr̄imonioꝝ futurus. Et poſt pauca ait. Iudasꝟo gaulanites vir de ciuitate gamala ſadduchū quendā phariſeū aſſumens magnoꝑe nitebat̉ ſolicitare plebem: aſſerenseis ꝙ aſcriptio cenſus nihil aliud qͣꝫ aꝑtiſſima imponeret ẜuitutē: ſil̓qꝫ cohortabat̉gentē ſuā ne ꝑderet libertatē. Sed ⁊ in ſecūda hyſtoria iudaici belli de hocip̄o hecſcribit. Quo in tꝑe inquit vir qͥdam galileus iudas noīe ad diſſenſionē ppl̓os cōgebat: peſſimū fore eis ꝑſuadēs ſi acquieſcerēt ſoluere tributa romaniſ: ⁊ poſt deūmortalē ſuſciꝑent dn̄atū. Hec Ioſephꝰ.¶ De herode ꝙ ex alienigenis venit adregnumCapl̓m. IIII.Er idē tp̄us herodes pͥmus exp̄alienigenarū genere ortus: regnū iudaice gentis obtinuit. Etin ip̄o cōplet̉ ꝓphetia quā moyſes ante p̄dixerat: ꝙ nō deficeret pͥncepsex iuda: neqꝫ dux de femoribꝰ eius: vſqꝫ qͦveniret cui repoſitū eſt. de qͦ etiā ꝓnūciatidem moyſes: qͥ ⁊ ipſe ſit expectatio gentiū. Imꝑfectus nāqꝫ huiꝰ p̄ſagij pēdebateuentus: donec ſub ꝓprie gentis pͥncipibꝰregerent̉. qͥ incipientes ab ip̄o moyſe quihec p̄dixerat vſqꝫ ad auguſti imperiū perdurarūt. Quo in tēꝑe pͥmus (vt ſupͣ dixiHerodes externi generis vir: a romanisiudeoꝝ ſuſcepit pͥncipatum¶ Qui herodes ẜm ea que Ioſephus tradit ex Idumeoꝝ gente paternū genus: ex arabū ꝟomaterni ſanguinis originem deducebat.Affricanus aūt qͥ ⁊ ip̄e p̄cipuus in hyſtoriographis habet̉: aiūt inquit qͥ de eo diligentius explorarūt: antipatrē quendaꝫpatrē eſſe herodis aſcolonite: qͥ ⁊ ipſe fuerit herodis cuiuſdā filius templi appollinis editui. Hic antipater ab idumeis latronibꝰ captus: admodū puer ꝑmāſit cuꝫp̄donibꝰ ꝓ eo ꝙ pater eius rei familiarisinopia filiū redimere nō valeret. Uerumpuer latronū vita ⁊ moribꝰ inſtitutꝰ: poſtmodum Hyrcano cuidā iudeoꝝ pontifici familiaris efficitur: ex quo naſcit̉ herodes hic: qui ſaluatoris temporibus fuit.Hec affricanus.