LiberI

parentē gentis hebreoꝝ conſtat exiſtere.Omnes ergo illos qͥ ab Abraam ſurſumverſus vſqꝫ ad pͥmū hoīem generationisordine ꝯſcribunt̉: etiam ſi nō noīe: rebustn̄ ⁊ religione xp̄ianos fuiſſe: ſi qͥs dicatnō mihi videt̉ errare. Cū em̄ nomē xp̄iani hͦ indicet ꝙ xp̄o qͥs credens ꝑͤ eius doctrinā fidem pietatē ac iuſticiam teneat: ⁊ſtudijs diuine inhereat ſapīe: atqꝫ omneqd̓ ad virtutē ꝑtinet exequat̉. Si in quaꝫhec ſunt que vocabulo xp̄iani noīs indicant̉: ⁊ vere eū religionis ſectatorem deſignant: hoc erant etiā illi ſancti de qͥbꝰ ſuꝑdiximus viri qͥ xp̄iani nunc eſſe ꝓfitent̉.neqꝫ em̄ aut corꝑalis eis inerat circumciſio: aut obſeruatio ſabbati. ſic nec nobisqͥdem aūt vlla de ciboꝝ obſeruatione religio: vel cetera que poſterioribꝰ ꝑ moyſen figuraliter magis ac myſtice obſeruāda tradunt̉. Cū igit̉ abſqꝫ om̄ibꝰ his obſeruatiōibꝰ fuerint religioſi illi quoꝝ ſuꝑmeminimus viri: ſecuti aūt ſint fidem eiquē nos nūc ſeqͥmur xp̄i. quē frequenterapparuiſſe eis ⁊ edocuiſſe vl̓ monuiſſe eaq̄ ad fidem ⁊ pietatē ꝑtinent: in ſuꝑioribꝰapprobauimus: quō dubitabit̉ ab illis cepiſſe: ⁊ ab illis eſſe deductā huius gentꝭoriginē: qͥ ⁊ eundem deū auctorē ⁊ duceꝫvite ſequebant̉: ⁊ in ſil̓i religionis obſeruantia ꝑſiſtebant? Intantū deniqꝫ hec inillis p̄miſſa ⁊ preformata religio eſt: vt neipſo qͥdem noīe: qd̓ certe ſolū differentiāfacere videbatur: habeant̉ alieni: ſed ⁊ ipſos iam tunc nō ſolū xp̄ianos: ſed ⁊ xp̄oseſſe appellatos diuīa teſtant̉ eloquia. Dicit̉ em̄ d̓ illis ex ꝑſona dei ad alienigenasgentes. Nolite tangere xp̄os meos: ⁊ inꝓph̓is meis nolite malignari. Hec cuꝫ deabraam vel de his qͥ ꝑ illud tēpus ad deicultū. ꝑtinebant dicta referant̉: euidentiſſime ⁊ luce clarius in ipſis ⁊ an̄ ipſos xp̄ianoꝝ gens que iam tunc fuiſſe: ⁊ omnē tenuiſſe pietatis ac religionis obſeruantiādeſignat̉: quā nūc ꝑ aduentū carnalis p̄ſentie xp̄i ꝑ om̄s gentes cōiatam: ⁊ ocībꝰimpartita nationibꝰ conſtat: quo ſapiētiepietatiſqꝫ theſaurus qͥ velut intra anguſtū ꝯclaue ꝓ raris quibuſqꝫ cultoribꝰ tenebat̉: vniuerſum mundū fidei ac religiōisꝓfuſione ditaret. ⁊ ꝙ pͥus viritim p̄bebat̉

nūc ſimul ⁊ ſubito gentilibꝰ integris ⁊ populis ac nationibꝰ ingerat̉. Qd̓ ita futurū diuina inſpiratione ꝓſpiciens qͥdē eximius ꝓphetaꝝ: ſtupore mentis attonituscū admiratiōe exclamat ⁊ dicit. Quis audiuit talia? ⁊ qͥs locutus eſt ita? Si peperit terra in vna die. ⁊ ſi genita eſt gens deſemel. Et item in alio loco de his ip̄is qͦsſermo diuinus gentē ſimul ꝑturiendā eſſep̄dixerat: conteſtat̉ ⁊ dicit. His autē quiſeruient mihi vocabit̉ nomē nouū: qd̓ benedicet̉ ſuꝑ terraſ. Qd̓ aūt ita nomē nouūqͣꝫ xp̄ianoꝝ vocabulū gentibꝰ datum eſt.Nouū autē dicit nomen: nuꝑ diſperſum:nō nuper inuentū. Uerum ⁊ hoc ip̄m itafuturū: ⁊ hanc benedictionem noīs ac fidei omnibꝰ eſſe gentibꝰ largiendā: nequaqͣꝫ diuina oracula ſiluerūt. De ipſo nanqꝫabraam cum adhuc eſſet in p̄pucio conſtitutus: dicit ſermo diuinus. Crediditabraham deo. ⁊ reputatum eſt ei ad iuſticiam ⁊ amicus dei appellatus eſt. Credidiſſe igitur ei queꝫ apparuiſſe frequenter⁊ inſtruxiſſe eum: que ad pietatem ⁊ religionem pertinent ſupra edocuimus: chriſto ſcꝫ per quem omnia conſtare que geſta ſunt vel gerenda ſepe probatum eſt: aquo etiam ad ipſum abraham reſponſahuiuſcemodi deferuntur. Et benedicentur (inquit) in te omnes tribus terre. Etiterum. Faciam te in gentem magnam etmultam. ⁊ benedicentur in te omnes gentes terre. In quo euidenter exprimitur ꝙille cultus atqꝫ illa fidei gratia: que tuncAbrahe ⁊ paucis illis: qui ad id temporis fide ⁊ pietate inſignes erant concedebatur: poſtmodum per omnes gentes acper omnes terras eſſet benedictionis titulo per diuinam gratiam largienda.Certum nanqꝫ eſt ꝙ ſicut ille credens eiqui ſibi apparuit iuſtificatus eſt. ⁊ paternis ſuperſtitionibus repudiatis ac ſpretis: dei veri precepta fide atqꝫ operibusexecutus eſt: et per hoc ei dicitur: quia benedicentur in te omnes tribus et omnesgentes terre. Ita et chriſtiani fide atqꝫoperibus id agant: vt paterne ſuperſtitionis errore depulſo: ſequantur deum quem ſecutus eſt Abraham. Ut exſimili fide eius iuſtificentur: ſicuti iu-

a 5