Titulus.

cognoſcit propriam ſiue ſcienter ſiue ignoranter poſtqͣꝫ cognita eſt ab altero: di. 34. itaqꝫ.¶ Item ſi vir etiā accuſaret vxorem de adulterio: ⁊ pendente ea accuſatione ad preceptum eccleſie vir debitū redderet adultere: irregulariseſt: qꝛ bigamus ẜm Tho. Ray. ⁊ Hoſti. ¶ Yº. cūquis duxit vxorē vilem muliere: puta ancillamvel ioculatricē vel aliquā ex illis que publicisſpectaculis mācipant̉: lꝫ virginē: repellit̉ ab ordine: di. 34. ſiꝗs viduā. ¶ 8º. cū quis in ſacris cōſtitutus vel poſt ꝓfeſſionē factā in religione cōtrahit cū corrupta: exͣeo. a nobis. Rō aūt principalis quare bigamus ꝓhibet̉ ꝓmoueri eſt defectus ſacramēti qui eſt in eo: qꝛ .ſ. ꝯiunctio cōiugalis ꝑ eū facta non pōt ſignificare illā ſpūalemcōiunctionē xp̄i ⁊ eccleſie: ꝗ eſt vnus ſpōſus cūeccleſia: q̄ eſt vna ſpōſa: nam cū diuiſerit carnēſuā in plures vxores n̄ ē vnus vniꝰ: di. 26. acutiꝰCōiūctio aūt fornicaria nō ſignificat illā ꝯiūctōnē xp̄i ⁊ eccl̓ie: ſꝫ tm̄ cōiūctio ꝯiugal̓: iō ꝗ n̄ ꝯͣxitſꝫ fornicatꝰ eſt cū multis: nō cenſetur irregularisHec autem irregularitas non tollitur per baptiſmum: ſicut irregularitaſ homicidij. rō eſt: qꝛꝯͣhitur ex matrimonio: ⁊ baptiſmū n̄ ſoluit matrimoniū: di. 26. deinde. Un̄ ꝗ habuit vnā vxorem an̄ baptiſmū ⁊ aliaꝫ poſt baptiſmū vel ambas an̄ baptiſmū irregularis ⁊ bigamus eſt: di26. acutius ē. Exuit̉ aūt bigamus om̄i pͥuilegioclericali ⁊ addit̉ foro ſeculari nō obſtante conſuetudine: ⁊ eis ſub pena excōis inhibitū eſt deferre tonſurā: exͣ eo. alt̓cationis. li. vi. Solus aūtpapa diſpenſat cū bigamis n̄ ep̄s ẜm tho. ⁊ Io.an. exͣ. eo. dicto. c. ¶ Quidā dixerunt ꝙ nec papa pōt: qꝛ ꝯͣ doctrinam apl̓i: ſed dicūt tho. ⁊ pe.ꝙ papa nō pōt diſpenſare in doctrina apl̓orumqͣꝫtum ad ea que ſūt de iure naturali ⁊ ea q̄ ſuntde ncc̄itate ſacramentoꝝ ⁊ fidei: ſed in alijs pōtcū habeat eandē poteſtatē eccl̓ia nūc ſicut ⁊ tūcꝙ aūt obijci poſſet decretalis: exͣ eo. nuꝑ. Soluit tho. dicens: eandē difficultate eſſe in diſperſando cū eo qui ꝯͣxit cū pluribus de facto: ſicutſi ꝯtraxiſſꝫ d̓ iure: vult papa ibi oſtendere: ⁊ iōnō dicitur diſpēſare: nō qꝛ non poſſit diſpēſarevbi etiā dicitur nō poſſe: qꝛ nō ꝯſueuit diſpēſare ⁊ ſi poſſit: ſed ſi diffuſius vis videre de bigamia: hēs in ſūma confeſ. li. iij. c. 2. ꝑ totum.¶ De irregularitate ꝓpter illegitīationē. c. iiij.regularitatē etiam inducit illegitimatio: rō autē quaretales ꝓhibētur a ꝓmotione ⁊ ẜm Ray. qꝛ taleſreputant̉ viles ꝑſone. Dignitaſ aūt clericatus vilibus ꝑſonis dari nō ꝯuenit. ¶ 2º etiam ad deteſtationē paterni ſceleris: nec ē incōueniens vnūpuniri ꝓ alio: vt filiū pro peccato patris: pena tamen tꝑali: nunqͣꝫ aūt eternali: vt. .i. q. 4. ꝑ totum.¶ 3º qꝛ tales ſolent eſſe imitatores paterni ſce-

leris et intēꝑati moris. 56. di. ſi gens. ⁊ in glo. ſūmaria in principio di. Et qͣꝫuis aliqn̄ reꝑianturhiꝰ viri valde induſtrij ⁊ virtuoſi: ⁊ ex hoc reddātur laudabiles magis: di. 16. nunqͣꝫ: tn̄ iura adaptantur ẜm ea q̄ vt in pluribus accidunt: in dignitatibus tn̄ ſecularibus tales n̄ ſemꝑ repellūtur. ff. de decur. l. ſpurij. Illegitimi etiam ẜm iura hereditare nō poſſunt: qd̓ ſtatutum eſt in fauorem matrimonij: ⁊ vt dicit pe. de ancha. ſi fieret in aliqua ciuitate ſtatutū ꝙ illegitimi poſſēthereditare nō valeret: qꝛ eſſet ꝯtra bonos mores ⁊ nutritiuū luxurie: tn̄ quo ad deū ⁊ virtutūopera nil nocet illegitimato: ſi in ſe bonus ſit: vtdiffuſe habes: di. 56. c. naſci cū. 5. c. ſequentibus.Dicitur aūt illegitimus qui nō eſt natus de letimo matrimonio: vel qd̓ reprobat̉ legitimurẜm Ray. exͣ eo. c. cū inter. Un̄ ſi vir ⁊ mulier cōtraxerint in facie eccleſie bona fide credēteslegitime copulatos cū tamen nō eēnt: puta ꝑpter impedimentū ꝯſanguinitatis: vel etiā ſiter eoꝝ tm̄ hoc credebat .ſ. legitimam copulanem: puta qꝛ contraxit cū eo quē neſciebat habere aliā vxorem: talis reputat̉ legitimus: ⁊ vtiqꝫ parenti ſuccedit: exͣ eo. ex tenore. ſecus ſi cladeſtine cōtraxiſſent: qꝛ tunc videt̉ fuiſſe ignotia affectata: ⁊ multomagis ſi contraxerūt pulce ſcientes impedimentū ambo: exͣ de clandedeſpon. c. cū inhibitio. ẜm tho. ⁊ pe. ¶ Itē dumquis ignorat ſe illegitimū cum ſit ẜm Hoſti. ꝓbabilis ignorantia excuſat eū: ar. C. de teſtamētis. l. i. vn̄ durante tali ignorantia nō peccat faciendo ſe ꝓmoueri vel hereditatē adeundo. ſꝫ cūſcit ſufficienter qͣꝫuis alijs occultū eſſet ⁊ diſpēſatione indiget: quo ad ordinē ⁊ dignitatē ⁊ hereditatem dimittere dꝫ: qn̄ pater etiā neſciebatillū .ſ. eſſe legitimū. vtruꝫ aūt in hac matebeat filius credere matri Dicit Hoſti. prcie credendū eſt: ar. exͣ de p̄ſūp. c. afferte. ſꝫ tn̄ n̄cogitur ad hoc .ſ. credere. C. de teſtamētis. l. neqꝫꝓfeſſus. Qualitas aūt matris ⁊ cōuerſatio eiuscū alijs circūſtantijs plus vel minus videtur ꝙhabeat inducere talē filium ad credendū. Legitimatur aūt quis tripliciter. ¶ Primo mō per ſequens matrimoniū: puta cū quis ꝯͣhit cum illaex qua an̄ matrimoniū habuit filios: etiaꝫ ſi illevel illa anteqͣꝫ ſumeret talē in ꝯiugem prius cuꝫaltero contraheret: qꝛ poſtea moreret̉: ⁊ hoc eſveꝝ ſi illa tūc poterat illi eſſe vxor: qn̄ de ea habuit filios: qꝛ .ſ. vt̄qꝫ ſolutꝰ erat: vn̄ natꝰ de aterio vel inceſtu ꝑ iſtū modum legitimarinexͣ eo. conqueſtus. ⁊ hec legitimatio valꝫ vtcedere poſſet in oībus bonis parentū: in alquibus mo. effi. na. legi. §. qm̄. valet etiā ad habendū dignitate ⁊ ordinē. ¶ 2º modo ꝑ ſpecialem indulgentiā pape. exͣ eo. ꝑ venerabile. ⁊ hēlegitimatio valet ad hoc vt talis valeat ꝓmoiri ad om̄es ordines ⁊ dignitates eccvbiqꝫ terraꝝ: valet etiā ad ſucceſſionparentū ⁊ ad om̄es actus legitimos ſeculareſ in