.XXV.

dicere circa hoc. Dicūt enī ſuꝑ dēa decretali: ꝗquilibet ſuperior ēt nō ſacerdos ꝗ hꝫ poteſtateexcōicādi. hꝫ ⁊ poteſtatē abſoluēdi quātū ad reſtituendū coīoni hoīum: ⁊ reddendū illū habilēad actus legitimos. Sꝫ quātum ad tollendā culpam rōe criminis vl̓ ꝯtumacie contracte requiritur abſolutio ſacerdotis. Hec p̄dicti. In abſolutione autē ip̄a a maiori excōicatione quatuorobſeruanda ſūt ẜm Hoſti. in ſūma ¶ Primū ē vtexcōicatꝰ in oī caſu anteqͣꝫ abſoluat: iuret ſtaremādatis eccl̓ie. Et quāuis Hoſti. dixerit hoc eēde ſubſtantia abſolutionis: ꝯtrariū tamē tenet̉.Unde ſi omittatur qd̓ fieri nō debet: tenet nihilominus ab ſolutio: extra eo. cū deſideres. Goſ.Ber. ⁊ Guil. ⁊ idē eēt: ſi iuret predictus pareremandato ip̄ius qui ſuſcipit iuramentū. de pueriſautē an debeāt iurare: relinquitur arbitrio ep̄i.⁊ dicit Ricar. in. 4. ꝙ aliqui dicunt: ꝙ ꝓ leui iniectione manuū nō debet exigi iuramentū ꝓpt̓periculum periurij: alij ꝙ ē obſeruandū ī abſolutione cuiuſcūqꝫ ꝗ incidit ī canonē. hec Ricar.Sꝫ Hug. dicit ꝙ debꝫ exigi ꝓ horrendis criminibus vt incendiarijs falſatoribus ⁊ huiuſmodinō autē ꝓ quibuſlibet alijs mortalibus: ꝯtra q̄lata ē ſn̄ia: ⁊ iſtud videtur ſatis equuꝫ. ¶ Secūdum ē: vt ſi excōicatus ē ꝓ notoriā offenſa ī alique nō abſoluatur niſi prius ſufficiens emendapreſtet̉. ꝓ ꝯtumacia autē ⁊ ꝓ offēſa dubia ſufficit iuratoria cautio: extra de verbo. ſi. ex parte.ſ. vbi nulle expenſe petuntur: ſed vbi expenſe vl̓ſatiſfactio dāni petit̉: nō debꝫ abſolui: niſi priusſatiſf. ciat ſi poteſt. Si autē emendā preſtare nōpoteſt: debet abſolui recepta ab eo idoneā caution ꝙ ſatiſfaciat: ſi ad pinguiorem fortunā ꝑuenerit: ⁊ dicitur idonea pignoraticia vel fideiuſſoria. extra de ſolū. odoardus. ⁊ ſi illam preſtare n̄pōt: ſaltem preſtet iuratoriam. abſolutio autemneganda nō ē. 26. q. 6. ſi preſbyter. talis quoqꝫ adpetitionē aduerſarij tenetur cedere bonis: vt dicit Guil. Et ſiⁱ iſtud ẜm nō ſeruetur: tenebit tam̄abſolutio: ſꝫ poccat qui ſic abſoluit ẜm Guil.Tertium qd̓ ſeruari debet ē: vt abſoluat per eūꝗ tulit ſn̄iam vel per ſuperiorē ſuū vel aliuꝫ: cuicōmiſit cum pſal. oratione ⁊ verberibus. pſal .ſ.miſerere vel alio penitentiali ẜm Guil. orōe vꝫdeus cui ꝓpriū ē ⁊c̄. Sꝫ vbi in oratione ipſa dici ꝯſueuit: quē delictorum catena ꝯſtringit: locohuius dicit̉: ⁊ hūc quē excōiſ catena conſtringitPremittit̉ aūt poſtpoſitū cū gloria kyriel̓. xp̄el̓kyricl̓. pr̄ nr̄ ſaluū me fac. ꝟ. Nihil ꝓficiet īimicꝰī eo. ꝟ. eſto ei. v̓. dn̄e exaudi ⁊ dn̄s vobiſcū. Poſtautē ip̄am orōnē p̄dictā deꝰ cui ꝓpriū ē dicēduꝫē: auctoritate oīpotētis dei ⁊ beatoꝝ apl̓oꝝ Pe.Pau. ⁊ eccl̓ie ſancte ſue: ⁊ noſtra vel mihi cōmiſſa abſoluo te a tali ſententia vl̓ ab excōicatione: quā incurriſti ꝓpter taleꝫ ⁊ talem cauſā: ⁊ reuo te coīoni ⁊ participationi eccl̓ie ⁊ oīum fiiū ⁊ eccleſiaſticis ſacramentis extra eo. a nobis. 2. verberabit autē abſoluēs excōicatū virgꝭ

vel corrigijs nudas habentē ſcapulas duꝫ dicitoīa predicta: iſta tamen ſūt ad bn̄ eſſe ⁊ nō ſubſtantia abſolutiōis. ¶ Quartuꝫ ē: vt poſtmodūibſoluens faciat illi mandata iuſta ⁊ rationabilia: alias appellare poſſet exͣ de pac. c. fi. erit autēmandatum rationabile ei factum: ſi ip̄i excōicato īiungitur principaliter: ꝙ contra illuꝫ canonēnūqͣꝫ veniat: vt incendiario ꝙ nunqͣꝫ incendat. ꝑcutienti clericuꝫ: ꝙ nunqͣꝫ percutiat ⁊ ſimilia. 23.q. fi. peſſimā. aliquando etiaꝫ requiritur cautioꝙ decetero talia nō faciat: extra de ſen. ex grauem. Si auteꝫ apparet ſn̄ia īiuſta: nullum mādatum fiat abſoluto. Et nota ꝙ ꝓpter violentam īiectionem manuū in clericum vel religioſum fieeri ſolet ſatiſfactio pecuniaria que applicat̉ monaſterio: ſi percuſſus ē religioſus. Sꝫ ſi eſſet clericus ſecularis ſibi appplicaretur: niſi in contumeliam eccl̓ie fuiſſet percuſſus: quia tunc eccl̓ecum ipſa poſſit agere iniuriarum ẜꝫ Goſ. ⁊ Ho.Defunctus autem excō. catus ⁊ ſepultus in locoſacro cum abſoluitur non exprimatur: ſed ſepulchrum eius verberetur. vt ſit circa viuos: extrade ſen. excō. a nobis. Regularis autem cum verberat regularem vel alias incidit in ſn̄iam excōmunicationis a iure ꝓlataꝫ nec apl̓ice ſedi reſeruatam abſoluitur a ſuo prelato. Si tamen percuſſiſſet regularem alterius religionis: tunc abbas vel prelatus percuſſi verberabit ipſum abſoluendū: qd̓ erit loco ſatiſfactionis: ſꝫ iuramētūrecipiet ⁊ abſoluet ꝓprius abbas: ꝯueniētius tamen fit totū per vnū ex cōmiſſione alterius: extra d̓ offi. or. c. fi. Si autē percuſſit clericū ſecularem: abſoluetur per ep̄m d̓ ſen. excō. religioſo li.6. In caſu autē quo regularis excōicatus nō hberet prelatum: ꝗ eēt ſacerdos vl̓ ſi eēt defūciipſe prelatus vel excōicatus ad dioceſanū recurrēdū ē ẜꝫ Hoſt. qd̓ Guil. ītelligit tā de exemptisqͣꝫ de nō exēptis. ¶ Et noͣ ꝙ quāuis abſolutioab excōicatōe regulariter debeat fieri cū mō declarato ī ſuperiori. §. 14. qn̄ cōmode pōt: tamenſi nō ſeruetur predicta forma ēt ſine cauſa rationabili ipſā dimittendo ſimplici nudo verbo pōtfieri ipſa abſolutio: vt ſi dicat abſoluo te ſolū abexcōicatione: vel rebenedico te vel qd̓cunqꝫ aliqd̓ tale intendens per illud abſoluere: extra dere iudi. oīs res. di. 50. ponderet. ⁊ hoc ẜm Ray.Guil. Io. ⁊ fere oēs doc. licet hoſti. dicat contrarium. vnde ⁊. b. Tho. de forma abſolutionis dic̄ꝙ abſolutio ab excōicatione nō eſt ſacramentalis ſed magis conſequens iudiciariam iuriſdictionem. Et ideo ipſa verba habent efficaciam abītentione dicentis: vbi nō refert quibuſcūqꝫ verbis vtat̉ ad expͥmendam ſuā intētionē. Similit̓⁊ Ricar. ī. 4. dicit: ꝙ ſufficiūt v̓ba q̄cūqꝫ ſignificatia remotiōꝫ excōis. Idē ī ſubſtātia dicūt Anto. de butrio ⁊ Pe. d̓ puſio: ⁊ addūt ꝙ cū excōicatio ferat pro pcc̄o mortali: ideo talis indigetabſolutione ſacerdotali ⁊ ſacramentali ratione