Titulus.

ꝯtritiōis: quia tūc abſoluetur poſt mortē: ⁊ oīap̄dicta poterunt ꝓ eo fieri. 24. q. 2. ſane. ſecretatamen oratione orari poteſt pro excōicatis ẜmDe. de pal. ¶ Decimaoctaua cadauer excōicatin̄ facͣ locū religioſū vt cadauer fidel̓ n̄ excōicatiẜꝫ Io. de lig. ⁊ ſepultꝰ ī cimiterio ſi diſcerni pōtdebet exhumari. Concludat̉ ergo ꝙ cū excōicatio inferat tot dāna: merito dicit Augu. 2. q. 3. nihil. nihil ſic debet formidare chriſtianus ſicut ſeparari a corpore chriſti. Siquis autē in eam incidit: qͣꝫ citius querat abſolutōnē: de qua modoagendum ē.¶ De abſolutione ab excōicatione. c. 77.a IGſoluere poteſt eAcōicatione maiori lata de iure regulariter ep̄us ſuos ſubditos: ⁊ exempti p̄lati ſibi ſubditos niſi ꝓpriam ſibi reſeruaſſent abſolutionēeius de ſen. excōis nuꝑ. vl̓ etiā capl̓ꝫ ſeu ille adqueꝫ ep̄alis iuriſdictio pertinet ſede vacante demaio. ⁊ obe. c. 2. li. 6. ⁊ idem de ſen. iuris. ¶ A ſententia vero homīs nō poteſt abſolui quis niſi abinferente ipſam vel a ſucceſſore eius: niſi ille eētmortuus vel amotus. 2. q. 3. ſi ep̄us. vel a ſuperiore eius. Si tamen haberet omnē iuriſdictioneꝫ⁊ plenam ſuper ipſum excōicatum: ſicut ⁊ ipſe ꝙtulit: ſicut ſi ſacerdos parochialis ex ꝯſuetudineloci excōicat parochianū ſuuꝫ: quāuis non deceat ep̄m abſoluere illum ſacerdote irrequiſito: tn̄poteſt ⁊ ſi abſoluit abſolutus eſt. ⁊ ſic ſi abſoluitꝓuincialis ordinis mendicantiū: quē ligauit prior conuentualis: ſecus autem ſi abſolueret archiep̄us quē excōicauit ſuffraganeus eius: nō enimhoc poteſt niſi in caſu: vt ſi fuerit appellatum adeum: ⁊ tunc poteſt vocatis tamen partibus ⁊ cognito de appellatione: alias non valet abſolutiode appel. romana li. vi. vl̓ in articulo mortis: tūcenim quilibet a quolibet ſacerdote poteſt abſolui a quacunqꝫ ſn̄ia excōicationis etiam pape reſeruata cum modificatione tamen: quā habes inprimo. c. huius operis. ep̄us extra ſuam dioceſiabſoluere nō poteſt ab his que requirunt cauſecognitionem: quia nec ibi poteſt ſedere pro tribunali. 9. q. 2. ep̄m. Nec etiam legatosⁱ extra terminos ſue legationis: ep̄i tamen expulſi poſſunt.exercere ſuā iuriſdictionem in aliena dioceſi ⁊c̄Si papa mandat alicui: ꝙ aliquē cōicet ꝯmittēdo ei cauſe cognitionem: poterit ⁊ illum abſoluere di. 2. inferior. ſed ſi mandat ei tantum ꝙexcōicet: cū ip̄e diffinierit negociuꝫ: non poteritabſoluere: cum per papam cōfirmatur aliqua ſētentia excōis lata per inferiorem: ſi hoc ſimpliciter fit ⁊ ſine cauſe cognitiōe poterit ipſe inferiorqui tulit ſn̄iaꝫ abſoluere: ſi vero fuiſſet confirmata ex certa ſcīa ⁊ quaſi cū cauſe cognitione nonpoterit abſolui ſine mandato pape: niſi eſſet certum per falſi ſuggeſtionem fuiſſe impetratam d̓confirma. vti. vel īuti. c. 2. Abſolutio ab excōica-

tione ex falſa cauſa ẜm Inno. et Hoſt. non tenerquia iudex non intēdit ſic abſoluere: puta ſi abſoluendus dicat ſe ſatiſfeciſſe vel iniuriam remiſiſſe: cū non ſit verum: alias abſolutio ſiue iuſtaſiue īiuſta tenet quo ad eccl̓iā militātē. ar. de reiudi. omnis. ⁊ di. 5. pōderet. Abſolui quis poteſtab ep̄o illiꝰ dioceſis: in qͣ moratur a ſn̄ia canonisquā īcurrit ī alia dioceſi: ſiue canō ſit d̓ iure. cōiſiue d̓ iure ſynodali: niſi pape reſeruet̉ caſus: ſꝫ aſn̄ie hoīſ nō poteſt abſolui niſi ab excōcatore vteius ſucceſſore in officio vel ſuperiore. Ricar. i4. ⁊ hoc niſi in periculo mortis vel iuſto impedimento detentus: nec poſſit in breui accedere adexcōicatorem: tunc enim poteſt abſolui cū iniūctione: vt ſe preſētet: qͣꝫcitius cōmode poteriqui debeat abſoluere ſublato impedimento:de de hoc ſupra. t. 52. ¶ Abſolui poteſt quis ītus ab excōmunicatione ſicut ⁊ inuitus excōiotur: immo remanete contumacia poteſt quis diſtricte remittere excōmunicationem iuſte latamſi videat ſaluti eius expedire Tho. in. 4. di. 18.Sꝫ Ricar. in. 4. di. e. concedit hoc de ſententiahominis: ſed de ſententia iuris dicit ꝙ abſolui n̄poteſt inuitus: allegat. 23. q. 6. nec quiſqͣꝫ. argꝭ. adhoc extra de off. dele. c. contingat. Abſolui debꝫexcōicatus: qui offert ſe ad iuſticiam nō obſtante appellatione partis aduerſe: debet tamen recipi ante abſolutionem ſufficiens cautio ab illo ꝙ iuri parebit: extra de appella. c. qua fronteSi excōicatus dicat cauſam excōmunicationisfuiſſe dubiam vel nullam vel falſam: et petit abſolui ad cautelam abſoluetur cum iuratoria cautiōe: niſi excōmunicator vel is pro qͦ lata ē ſentētia: infra octo dies probauerit de cauſa d̓ ſen. exco. li. 6. ſolet. ¶ Excōicator cognoſcens erroreſue excōicationis debet reuocare vel abſoluerenon obſtāte appellatione aduerſarij. Sed ſi dubitet de errore poteſt abſoluere recepta cautiꝙ iuri pareat: extra de ſen. exco. ſacro. Ligatipluribus ſententijs vel vna ex diuerſis cauſis ſivere vult abſolui: debet exprimere omnē ſentētiam ⁊ cauſaꝫ: ⁊ ſic vna abſolutio ſufficit ad plures excōicationes tollendas: alias non tenet abſolutio: quia per ſurreptionem eſſet obtenta: extra de ſen. exco. officij. Cum quis dubitat ſe eſſeexcōmunicatum: ſi ſuper hoc habet conſcientiſcrupuloſā nimis: deponat eā ad conſiliuꝫ boviri: quā ſi nolit vel nō poſſit eam deponhabeat de hoc probabilem opinionem ſ.abſolui ad cautelem: extra de ſen. exco. inquiſitone. Abſolutio autem ab excōicatione ẜm huit.eſt duplex. Una pertinens ad forum contentioſum: ⁊ hec committi poteſt clericis non ſacerdotibus: immo etiam ẜm Hugonē ⁊ laicis ex delegatione pape tantum. Alia eſt que pertinet adforum penitentiale: que ſit cum oratione ⁊ pſalmo extra de ſen. excom. a nobis in fi. ⁊ hec necdꝫ nec pōt ꝯmitti niſi ſacerdotibꝰ: niſi forte a papa hoc fiat. Sꝫ Pe. de peru. ⁊ Io. vidēt̉ ꝑfectiꝰ