Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
68r
Einzelbild herunterladen
 

.XXI.

riū ad ſalutē recipe̓ rōne p̄cepti ſuperioris. Necexcuſaret: ſi votū de ep̄andofeciſſet: qꝛ ſiintendiſſet hoc nullo acceptare: ēt ſuꝑiorismādatū eēt votum illicitū: ſic obligaret: ſi ītēdit quantū erat ex parte fui tūc qꝛ iniungit̉ a ſuperiori agit ꝯtra votū: nec ēt excuſaret a taliīiūctiōe hoc heret propoſitum peccādi: qꝛ pōt debet dimittere tale ꝓpoſituꝫ. Si aūt hēret aliquod impedimētū puta excōmunicatiōis vl̓ irregularitatis illo debet ſuſcipere: ſꝫ dꝫ manijeſtare iniūgenti. Et ſi poteſt tollere tale impedimētū: puta qꝛ archiep̄s precipit: ille irregularis vl̓ illegittimꝰ hiꝰ tenet̉ obedire. Et idēvidet̉: ſi eēt notabiliter ignorans: ſꝫ ſi pōt tollereīpedimētum: tollit ip̄o indicato: vt papa. debetobedire. De renūciando aūt epiſcopatui: qd̓ fieri pōt abſqꝫ licētia ſedis apl̓ice: hēs exͣ de renūc..c. niſi. quod plene declarat̉ ſupra ti. ꝓximo. c. derenūciatione.De epiſcopis aſſumptis ad huiuſmodi dignitatē ex ſtatu religiōis: vtꝝteneāt̉ ad obſeruantias regulares. Rn̄det tho. 2ᵉ. q. 18 5. ar. 8. cum ſtatus religiōis ſtatꝰ ep̄alis pertineāt ad ꝑfectionē: dicat̉ ſtatꝰ ꝑfectionisī hoc tn̄ eſt dr̄a inter vtrūqꝫ: qꝛ ſtatus religionisdr̄ ſtatꝰ ꝑfectiōis: qꝛ ipſa obſeruatio religiōis eſtvia tendēdi ī ꝑfectionē. Sꝫ ſtaiꝰ ep̄alis dr̄ ſtatusfectionis quaſi quoddā magiſteriū perfectōis.Unde ſtatꝰ religiōis cōparat ad ep̄alē ſicut diſciplina ad magiſteriū: diſpoſitio ad ꝑfectionē. diſpoſitio āt tollit̉ ꝑfectione adueniente: niſi forte quātū ad id qd̓ ꝑfectioni cōgruit: ſꝫ magiscōfirmat̉: ſicut diſciplina peruenerit ad magiſteriū: non cōuenit ſit auditor: cōuenit tn̄ ſibi legat: meditet̉ magis qͣꝫ prius. Sic igit̉ dicē: ſi qua ſūt ī regularibꝰ obſeruātijs: impediāt pontificale officium: ſꝫ magis valeant adp̄fectiōis cuſtodiā: ſicut ē cōtinētia paupertas:hiꝰ: remanet ad illa obligatꝰ religioſus factus ep̄s cōſeques ad portādū habitū ſue religiōis: qeſt huius obligatiōis fignū. Si qua ꝟo ſūt ī obſeruātijs regularibꝰ: officio pōtificali repugnēt:ſic̄ ē ſolitudo ſilētiū abſtinentie graues vigiliehiꝰ: ex quibꝰ īpotens redderet̉ ad exequendumpōtificale officiū: ad hiꝰ teneret̉. In alijs autēpōt diſpenſationē vti: ſecūdū requirit neceſſitas ꝑſone vl̓ officij ꝟl̓ cōditio hominū: quibꝰviuit: modū quo etiam prelati religionū ſecumdiſpenſant. Qd̓ aūt dr̄. 16. q. i. monachū canonica electio a iugo monaſtice cōuerſatiōis abſoluit ſacra ordinatio de monacho ep̄m facit: ītelligit̉ hoc dictū quantum ad omnia: ſꝫ quātuꝫad ea que repugnant pōtificali officio. Et quāuiſep̄i religioſi teneant̉ obedire prelatis ſuarumreligionū ex eo vꝫ: qꝛ deſierūt ſibi eſſe ſubditi: ſicut ip̄i prelati religionum: non habēt ſuperiores: non tenent̉ obedire ſuperioribus prelatis: quos habēt: manet tn̄ adhuc obligatio vo

ti virtualit̓: ita .ſ. ſi eis legitime aliquis p̄ficeretur: obedire tenerent̉: in quantum tenent̉ obedire ſtatutis regule modū predictū: ſuis ſuperioribus ſi quos hn̄t: vt archiep̄ꝫ vel papā hiꝰ.Propriū aūt nullo pn̄t hr̄e: nam hereditatēpr̄nam vendicat quaſi ꝓprium quaſi eccleſiedebitam. Et ſic intelligit quod habet̉. 16. q. i. vbidicit̉ monachus factus ep̄s velut legitimꝰ heres: pr̄nam ſibi hereditatem iure vendicandi poteſtatem hēat. Unde ibi ſubdit̉: poſtqͣꝫ ep̄s ordinat̉ ad altare: ad quod ſanctificat̉: quod acquirere potuit reſtituat. Teſtamētum aūt nullofacere pōt: qꝛ ſola diſpenſatio ei cōmittit̉ rerumeccleſiaſticarū: que morte finit̉. Si tn̄ ex ꝯceſſione pape religioſus ep̄s vl̓ alter faciat teſtamētuꝫ tamen ex hoc intelligit̉ vt de re ꝓpria diſponere: ſꝫ auctoritate apl̓ica intelligit̉ eſſe ampliataptās ſue diſpenſatiōis: vt eius diſpenſatio poſſitvalere poſt mortē. Epiſcopi aūt qui aſſumūt̉ adep̄atum de ſtatu clericalt: pn̄t bona patrimonialia acquiſita induſtriam tenere vt ꝓpria: donare vl̓ legare teſtamentum: ꝓut eis videt̉: dehuiuſmōi bonis: 12. q. i. ep̄s. .n. ep̄i ī ſua ordinatione ad ſe obligant: vt abſqꝫ ꝓprio viuāt:nec etiam viuere abſqꝫ ꝓprio ex neceſſitate reꝗrit̉ ad officium paſtorale.Trum epiſcopi noargiendo pauperibꝰ bona eccleſiaſticaꝓcurant: peccent mortaliter? Rn̄det Tho. 2ᵉ..q. 185. ar. 7. Aliter eſt dicendum de ꝓprijs bonis: ep̄i poſſidere pn̄t .ſ. ſi ſūt religioſi de bonis eccleſiaſticis. Nam ꝓprioꝝ bonorum veruꝫdn̄ium hn̄t. Unde ex ipſa reꝝ cōditiōe obligant̉: vt ea alijs cōferant. Sꝫ pn̄t vl̓ ſibi retinerevl̓ alijs libito largiri. In qua tamē diſpēſatiōevl̓ receptiōe pn̄t peccare: vel ꝓpter inordinationem affectus: quam plura ſibi cōferant vl̓ retineant qͣꝫ oporteat: vl̓ alijs ſubueniāt ẜm debitum charitatis: non tn̄ tenent̉ ad reſtitutionem.Sꝫ eccl̓iaſticorum bonoꝝ ſunt diſpenſatores vl̓procuratores: vt Aug. 12. q. i. ſi priuatū. dicit. Addiſpēſatorē aūt requirit̉ bona fides. Sūt aūt bona eccl̓iaſtica ſolum in vſus pauperū: ſꝫ etiamad cultum diuinum neceſſitatē mīſtroꝝ expendēda. Unde antiquitꝰ fiebant quatuor partes deredditibꝰ eccl̓iarum. Una erat ep̄i. Alia cl̓icoruꝫdeſeruientium eccl̓ie. Tertia ſeruabat̉ fabricaſeu reparatiōe eccl̓ie. Et quarta pauperibꝰ dabat̉vt hēt̉. 12. q. 2. redditibꝰ.. c. qͣtuor alijs. c. Si diſtīcta ſūt bōa debēt ī vſū ep̄i cedere: ab his debēt expendi ī vſū cl̓icoꝝ vl̓ paupeꝝ vl̓ fabrice: aliꝗd ſibi retineat ep̄s de his ſūt deputatamīſtris vl̓ pauperibꝰ vl̓ fabrice: ē dubiumagit ꝯͣ fidē diſpēſatiōis: mortaliter peccat: tenet̉ ad reſtitutiōem. De his aūt ſūt ſp̄aliter ſuovſui deputata videt̉ eadē de ꝓprijs bonis vt .ſ. īmoderatum affectū vl̓ vſū peccet: ſi ſibi retīeat vitra qͣꝫ debeat: alijs ſubueniat: vt