.XXI.
riū ad ſalutē recipe̓ rōne p̄cepti ſuperioris. Necexcuſaret eū: ſi votū de nō ep̄andofeciſſet: qꝛ ſiintendiſſet hoc nullo mō acceptare: ēt ꝑ ſuꝑiorismādatū eēt votum illicitū: ⁊ ſic nō obligaret: ſi ītēdit quantū erat ex parte fui tūc qꝛ iniungit̉ a ſuperiori nō agit ꝯtra votū: nec ēt excuſaret a taliīiūctiōe hoc ꝙ heret propoſitum peccādi: qꝛ pōt⁊ debet dimittere tale ꝓpoſituꝫ. Si aūt hēret aliquod impedimētū puta excōmunicatiōis vl̓ irregularitatis cū illo nō debet ſuſcipere: ſꝫ dꝫ manijeſtare iniūgenti. Et ſi nō poteſt tollere tale impedimētū: puta qꝛ archiep̄s ꝗ precipit: ⁊ ille irregularis vl̓ illegittimꝰ ⁊ hiꝰ nō tenet̉ obedire. Et idēvidet̉: ſi eēt notabiliter ignorans: ſꝫ ſi pōt tollereīpedimētum: ⁊ tollit ip̄o indicato: vt papa. debetobedire. De renūciando aūt epiſcopatui: qd̓ fierinō pōt abſqꝫ licētia ſedis apl̓ice: hēs exͣ de renūc..c. niſi. quod plene declarat̉ ſupra ti. ꝓximo. c. derenūciatione.De epiſcopis aſſumptis ad huiuſmodi dignitatē ex ſtatu religiōis: vtꝝteneāt̉ ad obſeruantias regulares. Rn̄det tho.2ª 2ᵉ. q. 18 5. ar. 8. ꝙ cum ſtatus religiōis ⁊ ſtatꝰ ep̄alis pertineāt ad ꝑfectionē: ⁊ dicat̉ ſtatꝰ ꝑfectionisī hoc tn̄ eſt dr̄a inter vtrūqꝫ: qꝛ ſtatus religionisdr̄ ſtatꝰ ꝑfectiōis: qꝛ ipſa obſeruatio religiōis eſtvia tendēdi ī ꝑfectionē. Sꝫ ſtaiꝰ ep̄alis dr̄ ſtatusfectionis quaſi quoddā magiſteriū perfectōis.Unde ſtatꝰ religiōis cōparat ad ep̄alē ſicut diſciplina ad magiſteriū: ⁊ diſpoſitio ad ꝑfectionē. diſpoſitio āt nō tollit̉ ꝑfectione adueniente: niſi forte quātū ad id qd̓ ꝑfectioni nō cōgruit: ſꝫ magiscōfirmat̉: ſicut diſciplina cū peruenerit ad magiſteriū: non cōuenit ꝙ ſit auditor: cōuenit tn̄ ſibiꝙ legat: ⁊ meditet̉ magis qͣꝫ prius. Sic igit̉ dicēdū: ꝙ ſi qua ſūt ī regularibꝰ obſeruātijs: q̄ nō impediāt pontificale officium: ſꝫ magis valeant adp̄fectiōis cuſtodiā: ſicut ē cōtinētia paupertas: ⁊hiꝰ: remanet ad illa obligatꝰ religioſus factus ep̄s⁊ ꝑ cōſeques ad portādū habitū ſue religiōis: qeſt huius obligatiōis fignū. Si qua ꝟo ſūt ī obſeruātijs regularibꝰ: q̄ officio pōtificali repugnēt:ſic̄ ē ſolitudo ſilētiū abſtinentie graues vigilie ⁊hiꝰ: ex quibꝰ īpotens redderet̉ ad exequendumpōtificale officiū: ad hiꝰ nō teneret̉. In alijs autēpōt ⁊ diſpenſationē vti: ſecūdū ꝙ requirit neceſſitas ꝑſone vl̓ officij ꝟl̓ cōditio hominū: cū quibꝰviuit: ꝑ modū quo etiam prelati religionū ſecumdiſpenſant. Qd̓ aūt dr̄. 16. q. i. ꝙ monachū canonica electio a iugo monaſtice cōuerſatiōis abſoluit ⁊ ſacra ordinatio de monacho ep̄m facit: ītelligit̉ hoc dictū nō quantum ad omnia: ſꝫ quātuꝫad ea que repugnant pōtificali officio. Et quāuiſep̄i religioſi nō teneant̉ obedire prelatis ſuarumreligionū ex eo vꝫ: qꝛ deſierūt ſibi eſſe ſubditi: ſicut ⁊ ip̄i prelati religionum: cū non habēt ſuperiores: non tenent̉ obedire ſuperioribus prelatis: quos n̄ habēt: manet tn̄ adhuc obligatio vo
ti virtualit̓: ita .ſ. ꝙ ſi eis legitime aliquis p̄ficeretur: obedire tenerent̉: in quantum tenent̉ obedire ſtatutis regule ꝑ modū predictū: ⁊ ſuis ſuperioribus ſi quos hn̄t: vt archiep̄ꝫ vel papā ⁊ hiꝰ.Propriū aūt nullo mō pn̄t hr̄e: nam hereditatēpr̄nam vendicat quaſi ꝓprium nō quaſi eccleſiedebitam. Et ſic intelligit quod habet̉. 16. q. i. vbidicit̉ ꝙ monachus factus ep̄s velut legitimꝰ heres: pr̄nam ſibi hereditatem iure vendicandi poteſtatem hēat. Unde ibi ſubdit̉: ꝙ poſtqͣꝫ ep̄s ordinat̉ ad altare: ad quod ſanctificat̉: quod acquirere potuit reſtituat. Teſtamētum aūt nullo mōfacere pōt: qꝛ ſola diſpenſatio ei cōmittit̉ rerumeccleſiaſticarū: que morte finit̉. Si tn̄ ex ꝯceſſione pape religioſus ep̄s vl̓ alter faciat teſtamētuꝫnō tamen ex hoc intelligit̉ vt de re ꝓpria diſponere: ſꝫ auctoritate apl̓ica intelligit̉ eſſe ampliataptās ſue diſpenſatiōis: vt eius diſpenſatio poſſitvalere poſt mortē. Epiſcopi aūt qui aſſumūt̉ adep̄atum de ſtatu clericalt: pn̄t bona patrimonialia ⁊ acquiſita ꝑ induſtriam tenere vt ꝓpria: ⁊ donare vl̓ legare ꝑ teſtamentum: ꝓut eis videt̉: dehuiuſmōi bonis: 12. q. i. ep̄s. Nō .n. ep̄i ī ſua ordinatione ad hͦ ſe obligant: vt abſqꝫ ꝓprio viuāt:nec etiam viuere abſqꝫ ꝓprio ex neceſſitate reꝗrit̉ ad officium paſtorale.Trum epiſcopi noargiendo pauperibꝰ bona eccleſiaſtica q̄ꝓcurant: peccent mortaliter? Rn̄det Tho. 2ª 2ᵉ..q. 185. ar. 7. Aliter eſt dicendum de ꝓprijs bonis: q̄ ep̄i poſſidere pn̄t .ſ. ſi n̄ ſūt religioſi ⁊ de bonis eccleſiaſticis. Nam ꝓprioꝝ bonorum veruꝫdn̄ium hn̄t. Unde ex ipſa reꝝ cōditiōe nō obligant̉: vt ea alijs cōferant. Sꝫ pn̄t vl̓ ſibi retinerevl̓ alijs ꝓ libito largiri. In qua tamē diſpēſatiōevl̓ receptiōe pn̄t peccare: vel ꝓpter inordinationem affectus: ꝑ quam plura ſibi cōferant vl̓ retineant qͣꝫ oporteat: vl̓ alijs nō ſubueniāt ẜm debitum charitatis: non tn̄ tenent̉ ad reſtitutionem.Sꝫ eccl̓iaſticorum bonoꝝ ſunt diſpenſatores vl̓procuratores: vt Aug. 12. q. i. ſi priuatū. dicit. Addiſpēſatorē aūt requirit̉ bona fides. Sūt aūt bona eccl̓iaſtica nō ſolum in vſus pauperū: ſꝫ etiamad cultum diuinum ⁊ neceſſitatē mīſtroꝝ expendēda. Unde antiquitꝰ fiebant quatuor partes deredditibꝰ eccl̓iarum. Una erat ep̄i. Alia cl̓icoruꝫdeſeruientium eccl̓ie. Tertia ſeruabat̉ ꝓ fabricaſeu reparatiōe eccl̓ie. Et quarta pauperibꝰ dabat̉vt hēt̉. 12. q. 2. d̓ redditibꝰ. ⁊. c. qͣtuor ⁊ alijs. c. Sigͦ diſtīcta ſūt bōa q̄ debēt ī vſū ep̄i cedere: ab hisq̄ debēt expendi ī vſū cl̓icoꝝ vl̓ paupeꝝ vl̓ fabrice: ⁊ aliꝗd ſibi retineat ep̄s de his q̄ ſūt deputatamīſtris vl̓ pauperibꝰ vl̓ fabrice: nō ē dubium ꝙagit ꝯͣ fidē diſpēſatiōis: ⁊ mortaliter peccat: ⁊ tenet̉ ad reſtitutiōem. De his aūt q̄ ſūt ſp̄aliter ſuovſui deputata videt̉ eē eadē rō qͥ ⁊ de ꝓprijs bonis vt .ſ. ꝑ īmoderatum affectū vl̓ vſū peccet: ſi ſibi retīeat vitra qͣꝫ debeat: ⁊ alijs nō ſubueniat: vt