Titulus.

ad mediocria extra de coha. cle. c. ſicut. Mīoraaūt peccata ēt manifeſta nō impediūt ꝓmouēdūnec et deijciūt ꝓmotū. Et dicunt̉ mīora reſpectugrauium: vt venatio in clerico ludus alee ⁊ ebrietas di. 35. c. i. facere ſtrepitū ī ſynodo. 5. q. 4. in loco ⁊ ſimilia. Si tamē admoniti tales nollent ſecorrigere: ꝓpter cōtumaciam efficiunt̉ grauioraide̓ Hoſti. Inno. ēt in glo. ſuper. c. ex tenore. de tēpo. or. dicit: ꝙ in occultis peccatis ſufficit abſolutio ſacerdotis auctoritate clauiū ar. 6. q. i. illi. neccredo ꝙ ſit neceſſaria diſpēſatio ordinarij qͦ adꝓmotionē ꝟl̓ quo ad executionem: quod intelligendū eſt de mediocribꝰ: vt patet ex illo. c. ex tenore ⁊. c. queſitū exͣ de tempo. ordi. Et addit ꝙnon peccat talis ſtatim facta confeſſiōe celebrado: licet bonū ſit cōſilium: ꝙ vel abſtineat: vel ꝓparte ſatiſfaciat. Ꝙ papa poſſit in omni caſu diſpenſare homicidio ⁊ alijs nō eſt dubiuꝫ. Sꝫ circa epiſcopos eſt duplex ſolēnis opinio ẜm RaiPrima eſt ꝙ ep̄s pōt diſpenſare cōtra duas primas regulas in adulterio ⁊ minoribus criminibus .ſ. cū ſunt manifeſta: vt dictum eſt. In maioribus ꝟero adulterio nequaqͣꝫ niſi ī caſibus a iure expreſſis: ꝙ poſſit diſpenſare: ⁊ hoc expreſſedicit̉ extra de iudi. c. at ſi clerici. Naꝫ hoc ip̄o ꝙde quibuſdam cōceditur: de alijs tacite prohibetur: di. 25. c. qualis. extra de tranſla. c. inter corꝑralia: ar. ad idē extra de tempo. or. dilectus. vl̓dicit̉. Cū illi diſpenſatio huiuſmōi a canōe minime ſit ꝑmiſſa: exprimit̉ autem in iure de quibuſdam maioribꝰ adulterio: in ꝗbus permittit̉ ep̄isdiſpſēare di. 50. c. ſi quis preſbyter. ī hereſi tamēhodie non habet locum: cum papa ſibi reſeruetabſolutiōem. ⁊ in. c. preſbyteros. diſtīctione. F0dr̄ de diaconibus ⁊ preſbyteris idolis immolātibus ex coactiōe poſtqͣꝫ penituerint penes ep̄oseorum erit poteſtas aliquid eis tribuendi. Aliaſiue ſecūda opinio eſt: ꝙ ep̄s pōt diſpēſare ī omnicrimīe ꝯͣ duas pͥmas regulas: niſi expreſſe ꝓhibeat̉ a iure: hoc ꝓbat̉ di. 28 c. preſbyter. ⁊ optimede peni. di. 6. c. ī. ⁊ ī fi. vbi dicit ¶ Pontifex iuſtusatqꝫ diſcretꝰ nō cogitur ſuos ſacerdotes ſemperabijcere: ſꝫ nec mox reſtituere: niſi ſtatutū fuerit aromano pontifice ⁊ extra de ſenten. excō. c. nupcirca finem. Hāc opiniōem tenet Lau. Uinc. Io.an. ⁊ Tan. ⁊ Ber. extra de iudiciis ī glo. ſuper. c.at ſi clerici. Dicit ꝙ hec opinio eſt magis cōis: curaſſentit Rai. ⁊ guil. gloſator eius dicit hanc opinionē eſſe ſalubriorem ⁊ benigniorem ſupradicta: ſequēdo igit̉ ſecūdam opinionē que cōior ēˡ:Qui ſint hi caſus in quibꝰ ꝓhibita ſit ep̄is diſpēſatio: ⁊ pape reſeruet̉ plene habes infra in ti. 23. c.fi. ibi vide. ¶ Quātum aūt ad tertiam regulā .ſ. ꝙdepoſitꝰ reſtitui non poteſt officiis ſuis: ī hoc nullus pōt diſpenſare niſi papa ẜm Rai. ⁊ Hoſtiē. lꝫaliqͣ ꝯͣriū ſentiant: vt hēs ſupra in. §. 3.De epiſcoꝑatū quoꝓpetitionem vl̓ recuſationem eiꝰ vl̓ renūciationē

¶ Et quātū ad primum ꝙ nō ſit ficitum appetereep̄atum ſꝫ p̄ſumptuoſū: hoc declaratū ē ſupra in2 parte ti. 3. c. de ambitiōe. ibi vide. ¶ Quātumad ſecūdū .ſ. vtrum ep̄atū iniunctū a ſuperiore liceat oīo recuſare. Rn̄det Tho. 2ª. 2ᵉ. q. 185. ar. 2.ꝙ ī aſſumptiōe ep̄atus duo ſunt cōſideranda.Primū eſt quid deceat hominē appetere ẜmpriam voluntatem ¶ Secūdū ē quid decehominē facere ad voluntatē alteriꝰ ¶ Quātrigit̉ ad primū .ſ. ad ꝓpriam volūtatem: conuenithomini pͥncipaliter īſiſtere ꝓprie ſaluti ⁊ ītendere: ¶ Quantū ad ſecūdū conuenit homini: ꝙ exdiſpoſitiōe alteriꝰ ptātem habētis ſuper eum feciat quid ſibi iubet̉. Unde ſicut ad inordinatavolūtatē pertinet ꝙ hō ꝓprio motu ferat̉ in hoꝙ gubernatiōi alteriꝰ preficiat̉: ita ad inordintionem volūtatis pertinet: ꝙ aliquis omnino otra ſuperioris iniuctionem predictū gubernatinis officiū finalit̓ recuſet: ⁊ hoc ꝓpter duo. Emo ꝗa hoc repugnat charitati ꝓximoꝝ: quovtilitati ſe quis debet exponere ꝓ loco ⁊ tēpoUnde Aug. 19. de ciuit. dei. Negociū iuſtūpit neceſſitas charitatis. Secundo qꝛ rephoc humilitati: per quam quis ſe alioꝝ marſubijcit. Unde Greg. in paſtorali dicit ꝙ tūc ardei oculos vera eſt humilitas: cū aīus ad reſpidū hoc qd̓ v̓tiliter ſubire precipit̉: pertinax noeſt. Quāuis aūt vita ꝯtemplatiua ex qua ꝗs ſvacat ⁊ deo: p̄ponit̉ actiue: qua ꝓximis ītenc⁊ amor dei ſit potior amore ꝓximi: tn̄ bonū multitudinis p̄ferendū eſt bono vnius. Et hoc ipſuꝫꝑtinet ad dilectionē dei: ꝙ aliquis ouibꝰ xp̄i ꝑram paſtoralem impoſitam ītedit. Inſuper ⁊ ꝑlati nō ſic tranſferūt̉ ꝑ p̄laturam ad v̓itam acvt cōtēplatiuam deſerant: ſed vtriqꝫ ꝓ tembēt vacare. Et inducit ad hoc Tho. auctoAugu. que habent̉ ī decre. Dicit. n̄ Aug. Ocitſanctum querit charitas veritatis: negociū iuſuſcipit neceſſitas charitatis: quam ſarcinā ſi nullus īpōit: percipiende atqꝫ ītuende vācādū ē veritati. Si āt impōit̉ ſuſcipiēda eſt ꝓpter n̄tatē charitatis. Sꝫ nec ſic omnimo veritalectatio deſerenda ē: ne ſubtrahat̉ illa ſuauopprimat̉ iuſta neceſſitas. 8. q. i. ꝗ ep̄atū.glo. qͦ ad finē auctoritatis ꝙ nō ita debet intm̄ delectatiōi veritatis ī ꝯtemplatiōe ꝙ n̄ deſeruiat: ꝓut oportet neceſſitati ꝓximoꝝ ī exercitiocure paſtoralis. Ad idē Aug. ad eudoxiuꝫ. Uaūt hortamur ī dn̄o: vt ꝓpoſitū veſtrū cuſtotis: ⁊ vſqꝫ in finē ꝑſeueretis. Aut ſi qua oꝑmater eccleſia deſiderauerit: nec elatiōe autſcipiatis: nec blādiēte deſidia reſpuatis:corde obtemperetis deo cū manſuetudites eū: qui vos regit: qui dirigit mites ī iudic⁊ docet māſuetos vias ſuas: nec ociū veſtrū neceſſitatibꝰ eccl̓ie prepōatis. Cui parturiēti ſi nūli boni mīſtrare vellēt: quomō naſceremini nō inueniretis. 16. q. i. vos aūt. Itē qͣꝫuis accipere epatū de ſe nō ſit neceſſartū ad ſalutē: ſit tn̄ neceſſa-