Druckschrift 
3,2 (1480)
Entstehung
Seite
60r
Einzelbild herunterladen
 

.XX.

vica.c. romana. li. vi. Sic etiā dicit de ꝯſuetudīeſeruari: qͣꝫuis plerūqꝫ capitula tales ꝯfirment: veremoueāt: eis ē: de maio. obe. olim. Scas etiā. ep̄s pōt ſibi ꝯſtituere officialē ſeu vicariū ſine ꝯſenſu capituli ſui remouere: vt noͣ. hoſti. in ſūma. Et hoc etiā approbat ꝯſuetudo in talibus ſeruāda: pōt etiā reſtringi locus a ꝯmittente vices ſuas: vt ī certo loco tm̄ gerat vices ſuas:qd̓ elicit̉ a ſimili: ex eo in iſta decretali. tua dr̄vrbe ẜm hoſt. Sic etiam pōt determinari tp̄strobiqꝫ pōt reſtringi reuocari ptās ꝯcedētem. Un̄ padue ꝯſului vicariū capitulū datūad tēpus vacante ſede ante tp̄s reuocari poſſe: facit ad hoc qd̓ hētur de p̄ca. c. fi. Immo qd̓ plus ēqꝛ ſi ꝯſtituētes vicariū ad certū tempus iurauerūt vel ꝓmiſerūt ſub certa pena reuocare antetempuſ determinatū: ſi poſtea reuocēt ante dictūtenet reuocatio. Et ſi ex rōnabili hoc faciputa qꝛ male facit officiū: vēdit iuſticiā hiꝰ.reuocādo: ſūt ꝑiuri: nec debēt penā: ſecuſ ſi ſine: tn̄ tenet reuocatio: vt dictū ē ar. de p̄ben. dilecto. De vicarijs deſeruiūt in eccl̓ijs in diuinis officijs alijs ꝑſonis: ꝗbus eccl̓e ſūt intitulate in. c. clericos. eo. ti. ſic ſumatur Io. an. Prelatuſ pōt ſibi ſubſtitue̓ vicariū. Uel ſic. vicariuſ pōt dare vicariū. Sꝫ pͥmū .ſ. p̄latus poſſitinſtituere vicariū in eccl̓a ſua: intelligas ꝑpetuuꝫ ſine auctoritate ep̄i: al̓s de ꝯſenſu ep̄i ē abſo: ſꝫ ꝯſentaneū rōni: ſic ꝯtradicit ſꝫ ꝯcor. decle. pere. c. fi. īmo legit̉: quicūqꝫ pōt ip̄m habere habeat: vbi deficit p̄latus: ip̄e ſuppleat in miſſaꝝ ſolēnijs alijs hiꝰ. 7. q. i. illud. In quo tn̄ caſu excuſat p̄latus a reſidētia ꝑſonali: ſic eſt ꝯͣde p̄ben. c. extirpāde. Nec minuit̉ in hoc cultusdiuinus: ſꝫ auget̉: qd̓ ſemꝑ fieri dꝫ. Quantū ad ſecundū .ſ. vicariuſ pōt inſtituere vicariū: ſicutnec delegatus ſubdelegare: hoc eſt: qꝛ vicarijꝑſona videt̉ electa: ar. de offi. archip̄ſbr̄i. c. i. Maxime ꝓpter certū mīſteriū: qd̓ videt̉ ei demāda: vt de offi. dele. c. fi. īmo ēt pōt dici ſpāle: vicarius vicariū ſubſtituat ꝓpter infinitatem vitandā: ar. de reſcrip. c. in multis. li. ꝟi. Dicit tn̄hoſt. lꝫ hec ſit de iure: tn̄ ad tp̄s ꝑmodicū exmagna minus frequenter poterit vicariusaliū loco ſui relinquere: ſicut ſit tota die: vt de appel. ꝑuenit. ii.. interim. Qn̄ hn̄t mandatū ſubſtituēdi: ſi ſūt infirmi vel impediti d̓legēt cauſastūc pendētes. hec ibi. Un̄ ex his videt̉: ſi vicarij hn̄t ptātem ab inſtituēte eos: vt valeant aliosſubſtituere ſibi: tūc pn̄t vicarios dare rōne dicteꝯmiſſionis inqͣꝫtum vicarij ſimpl̓r. De vicaria in bn̄ficijs ſeu eccl̓ijs. Nota ẜm hoſt. in certis caſibus pōt quis vicariū deſeruire: qͣꝫuis reulariter ip̄e deberet reſidere. Primus ē ratōneccupatōnis. Hac rōne excuſat̉ ep̄s: in eccleſiacathedrali hꝫ aliquē loco ſui: ip̄e in camera ſuadicit horaſ: poſtea expedit occurrētia: hoc idēintelligo de quolibet alio legitime occupato: decele. miſ. c. i. Debet tamen ep̄s celebrare in eccl̓a

die dn̄ico alijs p̄cipuis feſtiuitatibus: niſi neceſſitas excuſet. 7. q. i. tꝑis. Secūdus eſt rōne ſtatuti ſeu ꝯſuetudinis: ar. de ꝯſti. c. oēs. in fi. Tertiꝰrōne priuilegij ſeu diſpēſationis: de fi. p̄ſby. c. propoſuit. hūc caſū ꝯcedit papa frequēter hn̄tibꝰ pluralitatē bn̄ficioꝝ. Et addit dūmodo aīaꝝ curanegligat̉: eccl̓ijs faciat vicarios idoneos d̓ſeruire. Et nota hi caſus p̄cedēti hn̄t locū:ſi eccleſia fuerit ſeruitoribus deſtituta: de cle.reſi. ad hoc. Ex quo .n. ꝯſuetudo cepit eſſe irrōnabilis eccl̓e oneroſa: tenēda eſt: de ꝯſue.c. i. Quartus qn̄ ep̄s hꝫ ſub ſe homīes diuerſoꝝ rituū linguaꝝ: illis hꝫ vicariuꝫ deſeruire: deoffi. ar. qm̄. Quintus qn̄ quis hꝫ p̄bendā in eccl̓acathedrali: cui ānexa ē parochialis eccl̓a: taliſin cathedrali eccl̓a deſeruiet ſe: in ānexa ſeruiet vicariū: extra de p̄ben. extirpāde. Sexta rōnedefectuſ ſeu debilitate ſuꝑueniēte. 7. q. i. c. i. extrade cle. egro. c. i. Septimus qn̄ neceſſariū hꝫ ꝓficiſci: vt qꝛ cruce ſignatus ē: extra de vo. c. fi. Et ſimiliter qn̄ ꝓficiſci hꝫ vtiliter honeſte: vt ſtudioꝝ ꝑegrinationis: de ln̄ia p̄lati: de ꝯſe. di. 5. oꝫ. Aliqui ponūt alios plures caſus: ſꝫ iſtivident̉ pͥncipaliores. Et nota rector eccl̓ieln̄ia ep̄i pōt clerico ꝯductori fructū ꝯmittere vicariā ſiue curā aīaꝝ: ita tn̄ nihil ꝓpter hoc tꝑale querat̉: qꝛ ſimonia ē. Itē nota vicarius ꝑpetuus ē: curā hꝫ eccl̓e: cuius vicarius ē: canonice inſtitutus a ꝑſona eccl̓e auctoritate ep̄i: certam dꝫ reciꝑe portionem: vt dr̄ eo. ti. ad hoc. hiſūt cogēdi ad reſidentiā ibi faciendū eo. ti. ex ꝑteEt hꝫ ꝑpetuā vicariā: alias habere pōt: extrade offi. vica. Prouideas. nec ſine pōt moueri:de offi. vica ad hoc. Item ſi talis vicarius recipitaliquā eccl̓am cura: ꝑdit vicariā. dꝫ hr̄e. 25.annos: dꝫ ꝓmoueri ad ſacerdotiuꝫ ſicut ſi eſſetrector ordinarius: alias priuatus eſt: vt extra eo.que de eccleſijs. in cle. De debito ſe habendi in officio prelatureAuit eos in innocētia cordis ſui: in intellectibꝰ manuū ſua deducet eos pͣs. 72. Officiū p̄latoruꝫ ē paſceregregē ſibi ꝯmiſſū. Un̄ ſaluator dixit ſūmoplato eccl̓e principi .ſ. apl̓oꝝ petro: cum ei ꝯmiſitcurā gregis ſui: paſce oues meas Io. vlti. dicunt̉ paſtores dn̄i: qd̓ optime fecit xp̄s. Un̄ dic̄Io. x. Ego ſū paſtor bonus: quē ꝗlibꝫ dꝫ imitari: figuratus ip̄e xp̄s in dauid ait: pauit eos ⁊c̄.vbi on̄dit tres ꝯditiones boni p̄lati. Primo vtrat ſubditoꝝ vtilitatē: qꝛ pauit eos. Secūdo vthēat ī agēdis intētionū puritatē: qꝛ ī īnocētia.vt addat exēploꝝ ꝓbitatē: qꝛ in intellectibus ⁊c̄.Primo debet prelatusVOquerere ſuā ſꝫ ſubditoꝝ vtilitatē. vn̄ dic̄ pauiteos: dicit ſe ſꝫ eos. Dicit .n. dn̄s ezechielem