.XX.
vica.c. romana. li. vi. Sic etiā dicit de ꝯſuetudīeſeruari: qͣꝫuis plerūqꝫ capitula tales ꝯfirment: veremoueāt: ⁊ ꝓ eis ē: de maio. ⁊ obe. cū olim. Scas etiā ꝙ. ep̄s pōt ſibi ꝯſtituere officialē ſeu vicariū ſine ꝯſenſu capituli ſui ⁊ remouere: vt noͣ. hoſti. in ſūma. Et hoc etiā approbat ꝯſuetudo in talibus ſeruāda: pōt etiā reſtringi locus a ꝯmittente vices ſuas: vt ī certo loco tm̄ gerat vices ſuas:qd̓ elicit̉ a ſimili: ex eo ꝙ in iſta decretali. tua dr̄vrbe ẜm hoſt. Sic etiam pōt determinari tp̄strobiqꝫ pōt reſtringi ⁊ reuocari ptās ꝑ ꝯcedētem. Un̄ ⁊ padue ꝯſului vicariū ꝑ capitulū datūad tēpus vacante ſede ante tp̄s reuocari poſſe: facit ad hoc qd̓ hētur de p̄ca. c. fi. Immo qd̓ plus ēqꝛ ſi ꝯſtituētes vicariū ad certū tempus iurauerūt vel ꝓmiſerūt ſub certa pena n̄ reuocare antetempuſ determinatū: ſi poſtea reuocēt ante dictūtenet reuocatio. Et ſi ex cā rōnabili hoc faciputa qꝛ male facit officiū: vēdit iuſticiā ⁊ hiꝰ.reuocādo: n̄ ſūt ꝑiuri: nec debēt penā: ſecuſ ſi ſinecā: ⁊ tn̄ tenet reuocatio: vt dictū ē ar. de p̄ben. dilecto. ¶ De vicarijs ꝗ deſeruiūt in eccl̓ijs in diuinis officijs ꝓ alijs ꝑſonis: ꝗbus eccl̓e ſūt intitulate in. c. clericos. eo. ti. ſic ſumatur ꝑ Io. an. Prelatuſ n̄ pōt ſibi ſubſtitue̓ vicariū. Uel ſic. vicariuſn̄ pōt dare vicariū. Sꝫ pͥmū .ſ. ꝙ p̄latus n̄ poſſitinſtituere vicariū in eccl̓a ſua: intelligas ꝑpetuuꝫ⁊ ſine auctoritate ep̄i: al̓s de ꝯſenſu ep̄i n̄ ē abſonū: ſꝫ ꝯſentaneū rōni: ⁊ ſic nō ꝯtradicit ſꝫ ꝯcor. decle. pere. c. fi. īmo legit̉: ꝙ quicūqꝫ pōt ip̄m habere habeat: vbi deficit p̄latus: ip̄e ſuppleat in miſſaꝝ ſolēnijs ⁊ alijs hiꝰ. 7. q. i. illud. In quo tn̄ caſun̄ excuſat p̄latus a reſidētia ꝑſonali: ⁊ ſic n̄ eſt ꝯͣde p̄ben. c. extirpāde. Nec minuit̉ in hoc cultusdiuinus: ſꝫ auget̉: qd̓ ſemꝑ fieri dꝫ. Quantū ad ſecundū .ſ. ꝙ vicariuſ n̄ pōt inſtituere vicariū: ſicutnec delegatus ſubdelegare: hoc iō eſt: qꝛ vicarijꝑſona videt̉ electa: ar. de offi. archip̄ſbr̄i. c. i. Maxime ꝓpter certū mīſteriū: qd̓ videt̉ ei demādatū: vt de offi. dele. c. fi. īmo ēt pōt dici ſpāle: ꝙ vicarius vicariū n̄ ſubſtituat ꝓpter infinitatem vitandā: ar. de reſcrip. c. cū in multis. li. ꝟi. Dicit tn̄hoſt. ꝙ lꝫ hec ſit de iure: tn̄ ad tp̄s ꝑmodicū ⁊ exmagna cā nō minus frequenter poterit vicariusaliū loco ſui relinquere: ſicut ſit tota die: vt de appel. ꝑuenit. ii. ꝟ. interim. Qn̄ n̄ hn̄t mandatū ſubſtituēdi: ſi ſūt infirmi vel impediti d̓legēt cauſastūc pendētes. hec ibi. Un̄ ex his videt̉: ꝙ ſi vicarij hn̄t ptātem ab inſtituēte eos: vt valeant aliosſubſtituere ſibi: tūc pn̄t vicarios dare rōne dicteꝯmiſſionis n̄ inqͣꝫtum vicarij ſimpl̓r. ¶ De vicaria in bn̄ficijs ſeu eccl̓ijs. Nota ẜm hoſt. ꝙ in certis caſibus pōt quis ꝑ vicariū deſeruire: qͣꝫuis reulariter ip̄e deberet reſidere. Primus ē ratōneccupatōnis. Hac rōne excuſat̉ ep̄s: ꝗ in eccleſiacathedrali hꝫ aliquē loco ſui: ⁊ ip̄e in camera ſuadicit horaſ: ⁊ poſtea expedit occurrētia: ⁊ hoc idēintelligo de quolibet alio legitime occupato: decele. miſ. c. i. Debet tamen ep̄s celebrare in eccl̓a
die dn̄ico ⁊ alijs p̄cipuis feſtiuitatibus: niſi neceſſitas excuſet. 7. q. i. tꝑis. Secūdus eſt rōne ſtatuti ſeu ꝯſuetudinis: ar. de ꝯſti. c. cū oēs. in fi. Tertiꝰrōne priuilegij ſeu diſpēſationis: de fi. p̄ſby. c. propoſuit. hūc caſū ꝯcedit papa frequēter hn̄tibꝰ pluralitatē bn̄ficioꝝ. Et addit dūmodo aīaꝝ cura n̄negligat̉: ⁊ eccl̓ijs faciat ꝑ vicarios idoneos d̓ſeruire. Et nota ꝙ hi caſus cū p̄cedēti nō hn̄t locū:ſi eccleſia fuerit ſeruitoribus deſtituta: de cle. nōreſi. cū ad hoc. Ex quo .n. ꝯſuetudo cepit eſſe irrōnabilis ⁊ eccl̓e oneroſa: tenēda nō eſt: de ꝯſue.c. i. Quartus qn̄ ep̄s hꝫ ſub ſe homīes diuerſoꝝ rituū ⁊ linguaꝝ: nā illis hꝫ ꝑ vicariuꝫ deſeruire: deoffi. ar. qm̄. Quintus qn̄ quis hꝫ p̄bendā in eccl̓acathedrali: cui ānexa ē parochialis eccl̓a: nā taliſin cathedrali eccl̓a deſeruiet ꝑ ſe: in ānexa ſeruietꝑ vicariū: extra de p̄ben. extirpāde. Sexta rōnedefectuſ ſeu debilitate ſuꝑueniēte. 7. q. i. c. i. extrade cle. egro. c. i. Septimus qn̄ neceſſariū hꝫ ꝓficiſci: vt qꝛ cruce ſignatus ē: extra de vo. c. fi. Et ſimiliter qn̄ ꝓficiſci hꝫ vtiliter ⁊ honeſte: vt cā ſtudioꝝ ⁊ ꝑegrinationis: ⁊ de ln̄ia p̄lati: de ꝯſe. di. 5.nō oꝫ. ¶ Aliqui ponūt ⁊ alios plures caſus: ſꝫ iſtivident̉ pͥncipaliores. Et nota ꝙ rector eccl̓ie cūln̄ia ep̄i pōt clerico ꝯductori fructū ꝯmittere vicariā ſiue curā aīaꝝ: ita tn̄ ꝙ nihil ꝓpter hoc tꝑale querat̉: qꝛ ſimonia ē. Itē nota ꝙ vicarius ꝑpetuus ē: ꝗ curā hꝫ eccl̓e: cuius vicarius ē: ꝗ canonice inſtitutus a ꝑſona eccl̓e d̓ auctoritate ep̄i: ⁊ certam dꝫ reciꝑe portionem: vt dr̄ eo. ti. ad hoc. ⁊ hiſūt cogēdi ad reſidentiā ibi faciendū eo. ti. ex ꝑteEt ꝗ hꝫ ꝑpetuā vicariā: alias habere n̄ pōt: extrade offi. vica. Prouideas. nec ſine cā pōt moueri:de offi. vica ad hoc. Item ſi talis vicarius recipitaliquā eccl̓am cū cura: ꝑdit vicariā. ⁊ dꝫ hr̄e. 25.annos: ⁊ dꝫ ꝓmoueri ad ſacerdotiuꝫ ſicut ſi eſſetrector ordinarius: alias priuatus eſt: vt extra eo.que de eccleſijs. in cle.¶ De debito mō ſe habendi in officio prelatureAuit eos in innocētia cordis ſui: ⁊ in intellectibꝰ manuū ſuarū deducet eos pͣs. 72. Officiū p̄latoruꝫ ē paſceregregē ſibi ꝯmiſſū. Un̄ ⁊ ſaluator dixit pͦ ⁊ ſūmoplato eccl̓e principi .ſ. apl̓oꝝ petro: cum ei ꝯmiſitcurā gregis ſui: paſce oues meas Io. vlti. ⁊ iō dicunt̉ paſtores n̄ dn̄i: qd̓ optime fecit xp̄s. Un̄ dic̄Io. x. Ego ſū paſtor bonus: quē ꝗlibꝫ dꝫ imitari: figuratus ip̄e xp̄s in dauid ꝗ ait: pauit eos ⁊c̄.vbi on̄dit tres ꝯditiones boni p̄lati. Primo vt q̄rat ſubditoꝝ vtilitatē: qꝛ pauit eos. Secūdo vthēat ī agēdis intētionū puritatē: qꝛ ī īnocētia 3º.vt addat exēploꝝ ꝓbitatē: qꝛ in intellectibus ⁊c̄.Primo debet prelatusVOquerere n̄ ſuā ſꝫ ſubditoꝝ vtilitatē. vn̄ dic̄ pauiteos: nō dicit ſe ſꝫ eos. Dicit .n. dn̄s ꝑ ezechielem