XVIII.

pe. de pal̓. ꝙ qui tradit vel accipit in cōfeſſione:quod nō eſt confeſſio: videtur facere irreuerentiam ſacramento: cū nihil ſit eque celandum ei:quod in confeſſione ſcitur. Similit̓ cuꝫ aliquisaccipit ab alio conſiliū recōmēdans vt illud ſeruet ſecretū tenetur ad celandū: ⁊ frangens mortaliter peccat. ¶ Ea tn̄ que quis recipit ſub ſigillo cōfeſſionis ⁊ nō in cōſeſſione nō plus obligātqͣꝫ cū quis iurat tenere ſecretū: vn̄ qn̄ quis iurauit tenere ſecretū aliqd̓ malū quod manifeſtandocūal̓s nō poſſit impediri: illud malū aufert̉vt ꝓditio aliqua ⁊ hiꝰ: tenet̉ manifeſtare nō obſtante iuramēto. 22. q. 4. int̓ cetera. Ita ⁊ quodaccepit ſub ſigillo cōfeſſionis ⁊ nō in cōfeſſiōe.Ad que ſe extendat ſigillum confeſſionis. Dicit tho. in. 4. ꝙ directenō niſi ad illa q̄ cadūt ſub ſacramentali cōfeſſione. Indirecte aūt extendit ſe nō ſolum ad ea q̄cadūt ſub cōfeſſione ſacr̄ali vt peccata: ſꝫ etiamoīa alia ꝑ que poſſet peccator vel peccatū dep̄hendi: vt ſi diceret ꝙ nō abſoluit eū: vel talis cuius impedimentū cognouit ꝑ confeſſionē ſolumnō eſt tali vxor. Nihilominus etiā alia q̄ in confeſſione dicunt̉ non ꝑtinentia ad confeſſionē ſūmoꝑe ſūt celanda. tū ꝓpter ſcandalū. tum ꝓpterꝓnitatē: q̄ ex conſuetudine ſequit̉ ad dicendumaudita in confeſſione. tho. ¶ Pe. de pal̓. pleniusꝓſequit̉ iſtā materiā dicēs: ꝙ directe ⁊ p̓ncipaliter peccata cōfeſſa ⁊ circūſtantie inquantū hiꝰ⁊ ꝑſona tertia: cū qua ꝗs cōfitet̉ ſe peccaſſe: cadunt ſub ſigillo cōfeſſionis lꝫ quidā hoc negentde ꝑſona: cū qua cōfeſſus peccauit: qd̓ tn̄ ipſe reprobat. Et qn̄ ipſe ꝗ de peccatis cōfeſſus eſt pōtdeuenire ꝑ ſe vel ꝑ accidens directe vel indirecte vel ꝑ quecunqꝫ aliū modū in aliquā cognitionem vel ſuſpicionē vel opinionē vel dubitationē de cōfeſſo: vel inquantū pōt ſibi ꝑuenire detrimentū vel in aīa vel in corꝑe vel in poſſeſſione vel fama vel amicis: vel pōt ꝑ hoc ſcandalūin populo generari: vel cōfeſſio magis odioſa vl̓minus dilecta vel magis oneroſa vel minꝰ p̄cioſa deputari: debet cōfeſſor ab hiꝰ locutione abſtinere: ⁊ qꝛ raro vel nunqͣꝫ pōt cōtingere: qn̄ exreuelatione peccatoꝝ in cōfeſſione ſcitoꝝ ⁊ nonꝑ aliā v̓iā poſſit ſequi aliqd̓ de p̄dictis in conuenientibus: qͣꝫuis forte qn̄qꝫ nullū contingat: multum dꝫ cauere: ꝙ nō dicat peccata audita in cōfeſſione: quantūcūqꝫ generalit̓ loquat̉: vel qūodicat: hec pe. Et magiſter Umbertꝰ dicit: ꝙ cauēdū ē ne vnqͣꝫ dicat ꝗs in ſermone vel aliqͣ locutione. Ego audiui iſtū caſum in cōfeſſione. Necvnqͣꝫ dꝫ dicere in illa abbatia vel villa vl̓ caſtroin quibꝰ audiui cōfeſſionē: fiunt multa peccata ⁊hiꝰ: qꝛ ꝑ hoc credunt ſimplices ꝙ hoc ſit reuelare cōfeſſionē: qͣꝫuis hoc nō ſit reuielare: ẜm pe. niſi ex hiꝰ locutione poſſet pctm̄ alicuiꝰ dep̄hendi.Dicendo aūt iſte confeſſus eſt mihi peccata ſua:nō eſt reuelare: qꝛ nihil ponit in palā: qꝛ ſi dixeri

mus: qꝛ peccatū habemus ⁊cͣ. Sꝫ dicēdo fuiſſeſibi confeſſū de magnis ⁊ multis: hoc eſt reuelare ẜm pe. Bona aūt alicuius oꝑa: q̄ ſcit ex confeſſione: puta qꝛ eſt virgo: vel qꝛ nunqͣꝫ peccauitmortalit̓ ⁊ hiꝰ: licet dicere niſi qꝛ ex hoc ꝙ vnuslaudat̉ de hiꝰ: peccatū alterius quaſi reuelat̉: cūnō laudat̉ de eodē: qꝛ qd̓ de vno dicit̉ d̓ alio negatur: di. 25. qualis. vn̄ ſi de duobꝰ confitentibusdicit confeſſor de vno: ꝙ eſt virgo: ſtatim eſſetſuſpicio contra aliū: ſi ide non diceret: hec pe. depal̓. vnde ⁊ Umbertus dicit ſimplicit̓ abſtinendum ab hiꝰ locutionibꝰ: addens idē Umbertusꝙ confeſſor dꝫ etiā cauere ne vnqͣꝫ ꝑ aliqd̓ genꝰpeccati cōfitenti on̄dat minorē familiaritate vl̓ſignū minoris dilectionis. ¶ Alia q̄ dicunt̉ ī cofeſſionē nec pctā nec valentia ducere in manifeſtationē ꝯfitetis: vt ꝙ in tali terra ſint bona blada ⁊ hiꝰ: nō cadūt ſub ſigillo ꝯfeſſiōis. ¶ Notaetiā ꝙ ſi ꝯfeſſor indiget ꝯſilio alteriꝰ: niſi hēatlnīam a ꝯfitente de ꝑſona manifeſtanda: dꝫ loꝗita obſcure ⁊ caute ⁊ a remotis: vt nullo mō poſſit ꝯſulens imaginari de ꝑſona: vn̄ debet ꝯſiderare horā ⁊ tp̄s idoneū. Nā ſi quis audit vnuꝫclericū: quē videt qui hꝫ ꝯſulere ad pedes illiusꝑ ꝯfeſſione: nec alius potuit aduenire: ſi ꝯfeſſorvadit ſubito ad interroganduꝫ illū de aliqua ſimonia ⁊ hiꝰ. Nōne quaſi ꝓbabilit̓ ⁊ qͣſi violent̉hēbit ille ſuſpicari de illo clerico? Et iō in hiꝰ maꝯſilio: quin ille ꝯſultor intelligeret ꝑſona: ⁊ ipſanō vult ſciri: dꝫ ire ad alios ꝓ conſilio. Ꝙ ſi aliūſufficientē habere nō pōt: non ſe intromittat: vn̄⁊ ipſe pe. de pal̓. dicit. ꝙ ſi nō poſſet ꝯfiteri peccatū ꝓprium niſi dicēdo aliquid: ꝑ qd̓ manifeſtaret ꝯfeſſionem alterius nō debet illud ꝯfiterietiā ſi eſſet mortale: ſꝫ ſufficit tunc contritio cumꝓpoſito confitendi: qn̄ habebit copiam talis ſacerdotis: cui illud ſuū ꝯfitendo nō manifeſtetuꝯfeſſio alterius: ratio eſt: qꝛ fortior eſt obligatioad celandū qͣꝫ ad ꝯfitendū. Si quis aūt in ꝯfeſſione reuelat credita ⁊ debita ſua ⁊ hiꝰ: vtrum ⁊qn̄ ſacerdos poſſit aliquid reuelare: vide. s. deꝯfeſſiōe. §. ꝗ incipit decima. Quia ī cle. cupiētesde pe. dr̄ ꝙ cōfeſſores religioſi debent facere cōſcientiā ſibi cōfitentibꝰ de ſolutione decimarumal̓s ſi ſcient̓ obmittūt: ſūt ſpenſi ab officio p̄dicationis: donec faciant̉ ſi cōmode pn̄t. Et ſi interīp̄dicāt ſūt excōicati ipſo facto. De qͣ ſnīa excōicationis ⁊ ſuſpenſionis vide. jͣ. in ti. de cenſuris eccleſiaſticis. ¶ Eſt ſciendū ꝙ ibi dicit̉ ꝙ hoc intelligit̉ ẜm pau. de leaza. ⁊ pe. de ancha. ſi ipſi cōfeſſores fuerint a p̄latis eccleſiarum ſuꝑ hoc requiſiti: ſicut hoc dicitur expreſſe in illa clemen.de predicatoribus. Si quis autem velit ſimpliciter intelligere clemen. illam ſcilicet ꝙ teneant̉confeſſores facere conſcientiam confitentibusetiā ſi de hoc non fuerint requiſiti: qꝛ de hoc alijdoc. nil dicūt. Tūc videt̉ ꝙ ſufficiat facere ꝯſciē