XVII.

eſt ordinarius: ideo omnis talis poteſt licētiarequemlibet ſubditum cure ſue alteri confiteri.Item ordinarius eſt quicunqꝫ ex officio ſibiannexo hoc habet licet nō ſit ꝑ electionē. Itemgerens vice curati ꝑ legem vel ꝯſuetudine ſicutfactus prior ꝑ abbatē: qui viuēte abbate erat delegatus non potens ſubdelegare eo mortuo velamoto eius vices in oībus obtinēs eſt qͣſi ordinarius quantū ad hoc: vn̄ pōt lnīare ſibi ſubditos de ꝯfeſſione. Idē videt̉ de ſubpriore amoto pͥore vel vicario cū ꝯuentus nō hꝫ priorēArchipreſbyter videt̉ tunc ordinariꝰ: cū .ſ. ē vnap̄benda ſacerdotalis cui ex officio eſſet annexūofficiū audiendi ꝯfeſſiones illoꝝ de dyoceſi extra ciuitatē ⁊ multo magis ſi de ciuitate. Sed ſinīarius nō habet hoc officiū ex ſua p̄benda: ſedex cōmiſſione viue vocis ep̄i talis eſt delegatusnō ordinarius. Archidiaconus lꝫ ſit iudex ordinarius de conſuetudine: nō tn̄ in foro ꝯſcīe: niſiſit ſacerdos: ⁊ tūc audit ex cōmiſſione: vnde nōōt ſubdelegare. Legatus eſt ordinariꝰ ī vtroqꝫoro: vnde ſicut in exterioribꝰ dat iudices deleitos: ita ⁊ habet duos pnīarios. ¶ Sūmus petentiarius eſt ordinarius in ſpūalibus tm̄: vn̄abet pnīarios ſuos: ⁊ ꝯcedit etiā licentiā eligēi cōfeſſorē. ¶ Sꝫ ſimplices pnīarij pape qͣꝫuisit delegati pape: poſſunt quidem oēs de totoiundo audire: ſed nō poſſūt ipſi aſſumere adutores. Nec etiam dare lnīam eligendi ꝯfeſſoem. Decanus ruralis qui ⁊ archip̄ſbyter vocat̉:iſte decanatus ſit annexus alicui cure ſpeciali:eputat̉ ordinarius ī parochijs ſui decanatus pꝰpm ſupra curatos etiā videt̉ ordinarius curaorū. Et ſic curati de lnīa eius nō ſolū ep̄i poſſūtfiteri. Si aūt ep̄us vel archidiaconus confertillū decanatū mō huic curato modo illi vr̄ deletatio ⁊ hoc reſpectu criminū ſiue caſuū ꝯmuniūNā reſpectu caſuū ep̄aliū tā de curato qͣꝫ d̓ decano: quibus ſe ſpāli gratia cōmittit abſoluere: deillis videt̉ diſtinguendum an ſint retenti de iurevel de ꝯſuetudine: ⁊ tunc in illis nullū ius de ſehabet inferior ep̄o: vnde cuicūqꝫ illos cōmittitauctoritate delegata: ille abſoluit. ¶ Item notayqn̄ poteſtas iuriſdictionis eſt vna apud plureſ⁊ nō apud quēlibet inſolidū: tūc nō pōt quilibetꝑ ſe eā cōmittere ſine ꝯſenſu alioꝝ: ſed qd̓ oēs tāgit ab omnibꝰ debet approbari: vnde ſi capitulūede vacante gerat vices epiſcopi in tꝑalibꝰ nullus de capitulo etiā decanus pōt ponere officialem ſine ꝯſenſu alioꝝ: ſꝫ capitulū de ꝯſenſu maioris partis. ptās aūt abſoluēdi a peccatis vna⁊ eadē pōt eſſe apud plures: vt ſūt vnū ſicut penes capitulū ſede vacāte qn̄ hꝫ ptātē eiꝰ in ſpūalibꝰ: dico qͣꝫtū ad ꝯmiſſionē n̄ qͣꝫtū ad executionēqꝛ ꝯfeſſio faciēda eſt ſoli: vn̄ totū capl̓m nō vnꝰponet pnīariū. Sꝫ qn̄ iuriſdictio ꝑfecte ⁊ inſolidū reſidet apud quemlibet: ita ꝙ vnus ſine aliopōt ꝑ ſeipſū de cauſa cognoſcere: tunc vnus ſinealio pōt cui vult cōmittere etiā minor ſine ma-

iore ⁊ multo magis ecōuerſo. Et qꝛ ptās curatiabſoluēdi que eſt apud curatū papā ⁊ ep̄m nō ēvna: ſꝫ quilibet pōt ꝑ ſe audire ſine ꝯſenſu alteriꝰIta etiā quilibet eoꝝ ꝑ ſe ſine ꝯſenſu alterius poteſt alteri cōmittere: vn̄ vicarius curati ſine lnīaep̄i pōt audire ꝯfeſſiones illoꝝ .ſ. qui ſūt ſubditicurato non alioꝝ: ⁊ multo magis econuerſo .ſ. delnīa ep̄i audire cōfeſſiones eoꝝ qui ſūt ſub curatis ſine ꝯſenſu vel lnīa eoꝝ. De hoc extat bullatadeclaratio clementis ⁊ alexandri: poſt cuiꝰ bullationē nullus pariſius dixit ꝯtrariū. Qui aūt ex cōmiſſione ſolū audit cōfeſſiones nō poteſt altericōmittere audientiā confeſſionum. Quō vel qn̄curatus cū ab eo petit̉ lnīa alteri ꝯfitēdi debeatdare vel negare ¶ Nota ẜm pe. de pal̓. ī. 4. di. 17.parochianus ſi petit lnīam alteri confitendi indeterminate: nō debet curatꝰ dare niſi ſit veriſimile ꝙ penitens nō eligeret niſi eque bonuꝫ velmeliore ꝯfeſſorem. Si vero nominet ſibi aliumde quo veriſimile eſt: ꝙ ſit eque bonus vel melior ad ꝯfeſſionē audiendā nō neget: qꝛ forte hꝫpeccatū quod erubeſcit confiteri: ⁊ prius moreret̉ ſine cōfeſſione: qͣꝫ ſibi cōfiteret̉. Si vero apparet ꝙ nō eſt eque bonus aut ꝑ famam aut perviſum ſue ꝑſone vel ꝑ cōuerſationē ꝑſonarū ſibicōfitentium: que minus religioſe ꝯuerſant̉: ⁊ tūcſimpliciter debet negare innoteſcēdo: ꝙ ille nōpōt abſoluere. Quod tn̄ intellige: cū ille ad quēvult accedere parochianus: nō habet auctoritatem niſi ex cōmiſſione ipſius curati: dicēdo etiāꝙ ipſe eſt paratus audire euꝫ: ſi tn̄ eſt talis ꝙ adhoc ſit ſufficiens: vel etiā ꝙ eſt paratus dare ſibivnū aliū loco ſui. In quo caſu bn̄ videat: vt deſibi ad hoc ſufficientē. Nā ſi inſufficientē daretſibi imputaret̉ detrimentū: quod inde ſequeret̉oui ſue: qꝛ ẜm iura qui parū diligenti ſocio ſuaꝫrem cuſtodiendā cōmiſit: ſue facilitati imputaridebet ſi perijt. Si aūt ille petitus a parochiano⁊ diffamatus habet ptātē ſuꝑioris: puta qꝛ eſt vicarius ep̄i vel ꝯfeſſor deputatus in ordine p̄dicatorū vel minorū ⁊ huiuſmodi: non ꝓpter hocꝓhibendum ſimpliciter: qꝛ iudex malus ordinarius vel delegatus nō ꝑdit iuriſdictionē ſuamſed debet dicere petenti non expedit tibi ꝙ vadas ad aliū: nec ibis de volūtate mea nec aſſenſu nec lnīa. Sꝫ ipſe habet poteſtatē ab alio a maiore: vnde nō poſſum te ꝓhibere ſed paratus ſūte audire: vel ꝑ vicarium vel per extraneū idoneum. Et ẜm hoc ſoluunt̉ obſtantia illius regule ſcilicet ꝙ non poteſt eſſe paſtoris excuſatio: ſilupus oues comedit: ⁊ paſtor neſcit: quia hoc verum eſt quando paſtor ſcire debet ⁊ poteſt. Et licet ſemper aliquis debeat reputare alium meliorem ſe ſimpliciter: nō tamen quantū ad omniaputa quantum ad officium hoc vel illud. Itemſuſpiciones habere poſſumus non ad iudicandum proximum ſed ad cauendum nobis. Namſi video pauperem non iudicabo furem: tamenne forte ſit fur: cuſtodio rem meam ab eo ⁊ ſic