XV. 218

non in fauorem perſonarum ſed ꝓpter neceſſitatē vel vtilitatem eccleſiarum: ⁊ facit qd̓ noͣt Ioā.an poſt hoſt. de poſt. c. fin. lapus. Exinde q̄rit̉ anſufficiat ꝯſenſus maioris partis eoꝝ quoꝝ eſt ꝯͣ.ſentire ī huiuſmodi ꝑmutatiōeᶻ Et dicēdū ꝙ ſicꝑ neceſſitatem vel vtilitatem eccleſiarum fititatio: ſecus ſi ꝑmutatio fiat volūtaria ꝑ illudqd̓ noͣ. de cōſti. c. cū oēs. Io. an. ī nouel. cū hiꝰ cōcor. Sed q̄rit̉ ſi ep̄us nō hēat collationē vel cōfirmationē ī eccleſia ſed capitulū: vel alius p̄latꝰ: anep̄s poſſit expedire permutationē ſine illo? Reſ.dic ꝙ nō: vt noͣ. Io. an. eo. ti. c. i. li. 6. Sed nūꝗd ille īferior poteſt ſine ep̄o? hoſti. Io. an. ⁊ archi. eoti. c. i. li. 6. dicūt ꝙ n̄: qꝛ cū ꝑmutatio ſit regulariꝓhibita exͣ de p̄ben. c. maioribꝰ. ⁊ ī caſibꝰ inueniatur ep̄is ꝯceſſa: gͦ inferiores ep̄o ſuo auctoritatehoc attētare nō debēt. An īferior ep̄o poſſit ſibihoc ius p̄ſcribere: puta archi. vel abbas ī eccleſiis ſibi ſubiectis? Et dicendū ꝙ ſic: qꝛ iſte nō ē actus ꝗ ad ordinē ꝑtineat ep̄ale: ſed potiꝰ ad dignitate vel iuriſditionē: ⁊ talia bn̄ p̄ſcribūt̉ ꝑ īferiores ep̄o: vt de p̄ſcrip. c. auditis ⁊ de exceſ. prela. c.accedentibꝰ. Et eodē mō ēt p̄ſcribūt ius vniēdi:vt noͣ. Io. an. de ſta. re. c. i. ī cle. Idē dicendū de illis ꝗ habent ep̄alē iuriſditione vel quaſi in loco:⁊ maxīe de ꝗbuſdā abbatibus qui n̄ dicūtur eēin aliquo ep̄atū vt faren̄. glublace. ad hoc facit d̓priui. abbas li. 6. Itē ſi fūme ſit vtilis ꝑmutatō ⁊illi qͦrū intereſt nolūt cōſentire: an ep̄ſ cū cōſenſucapituli poſſit ꝑmutationē illā īuitis illis facereᶻEt videt̉ ꝙ ſic: qꝛ ep̄s cū capitulo ſuo pōt maiora facere .ſ. vnire ⁊ diuidere eccleſias ⁊ perpetuaſubieētio vni facere eccleſie ⁊ alteri dare d̓ exceſ.pre. ſicut. ⁊ de rebꝰ eccleſie nō ali. c. i. ī cle. ⁊ eo. ti..c. i. li. 6. Credo tn̄ ꝯͣrium .ſ. ꝙ nō poſſit. Iura autēallegata vendicāt ſibi locuꝫ ī caſibꝰ ſuis. Itē noneſt ꝓprie alienatio ſi de vna eccleſia ad aliā tranferat̉: exͣ de his que fi. a prela. cū apl̓ica. ſicut nōī caſu nr̄o. Itē aliter pōt cōſuli vtilitati eccleſiaꝝqͣꝫ cū p̄iuditio iuris eligentiū: puta ꝙ īutiles renūcient ⁊ alij eligant̉: ⁊ ſufficit ꝙ eligat̉ bonus: licetmeliores īueniant̉: de elec. cū nobis. Sed nūꝗdaliꝗ cogi inuiti poſſunt ad ꝑmutandū: ⁊ videt̉ ꝙnon: qꝛ nemo īuitꝰ cogit̉ accipere beneficiū vl̓ dignitatē eccleſiaſticā: licet aliud ſit ī honoribꝰ ſecularibꝰ: vt noͣ. inno. de his que fi. a ma. ꝑ capitu. c. i.Et hoc pōt ꝓbari iure: de electi. c. qd̓ ſicut ⁊ ī. c. ſicompromiſſarius eo. ti. li. 6. Sꝫ in permutationeaccipit̉ bn̄ficiū de nouo: ⁊ dimittit̉ antiquū: ergoīuitꝰ nō cogitur accipere ad idē. 74. di. geſta. Sꝫcōtra: qꝛ inuitus quis cogit̉ accipere ordines: vtde eta. ⁊ quali. c. queris ⁊. 7. q. i. ſcias. Meliꝰ d̓ re.ꝑmū. c. q̄ſitū. vbi dicit̉ dari ptās ep̄o tranſferēdiꝑſonas de loco ad locū: ſi ei videt̉ expedire. Ubidicit hoſti. ꝙ illa ꝑmutatio ē ꝯmēdabilis: ⁊ ad eāīuiti ꝯpellut: ⁊ ad hoc facit di. 40. ante oīa. ⁊. 23.q. 4. diſplicet ⁊. 8. q. i. ī ſcripturis. ⁊ qd̓ ibi noͣ. hocet videt̉ innuere innoc. ⁊ hoſt. de renū. c niſi. vbidr̄ ꝙ ſi periculū deſtructiōis eccl̓ie vel magnuꝫ

ſcādalū īminet niſi p̄latꝰ cedat: cogit̉ cedere: duꝫtn̄ bonū cābiū alterius p̄lature vel dignitatis aſſignet̉: allegat de re iudi. licet ⁊. 7. q. i. mutatiōes.Et ſic dicūt poſſe intelligi illud de re. ꝑmu. queſitū. ſuper hoc dicit Io. 7. q. i. Ep̄s de loco. ꝙ nonpōt cogi quis ꝑ ep̄m trāſire ad maiorē locū: quianemo cogit̉ creſcere īuitꝰ. Bar. ibi. cōtra ꝙ pōt:qꝛ maiora pōt: allegat de exceſ. prela. ſicut. Pau.placet opi. Io. dicens ꝙ ad equale beneficiū trāſire pōt īuitꝰ nō aūt ad maius. Dn̄s guido in quadā ſua diſputatione dicit: ꝙ nō credit ꝙ ep̄s poſſit cogere clericū ad renunciandū ſuo beneficiovt vilius recipiat. Archi. aūt de reſcrip. c. ſi ꝓin ꝟbo vacabunt li. 6. innuit ꝙ q̄dā ꝑmutativoluntaria: q̄dam neceſſaria: q̄ fit ſuperioris offieio qͣſi fiat iſta ſecūda īuitis beneficiatis. Idē videt̉ noīare Io. an. in. c. ſi ꝓpter. Satis ſubſtineripōt ꝙ ſi nec datiōe coadiutoris nec alio mō pōtcōſuli vtilitati eccleſie: ꝙ inuitis poſſit tranſferri:ita ꝙ fiat ei bona ꝯpenſatio de aliquo beneficio:vt ſic publica vtilitas preferat̉ pͥuate: vt de maio.⁊ obe. cū inferior. Nec mirum cū ipſe bn̄ficiatusnō ſit dn̄s: ſed quidā diſpenſator ⁊ ꝓcurator. dedona. c. 2. Epiſcopus ꝟo ē preordinator in cunctis. 25. di. ꝑlectis. Et cura totius dioceſis ad euꝫpertinet .i. q. i. per totum. hinc eſt ꝙ fit ꝟnio nō diminutio de rebꝰ eccle. non alie. clemen. ī vna. Etſiue fiat permutatio ſiue tranſlatio: fiat cū cōſenſu capituli ſui: quēadmodū hoc ſeruari debet incollatione ⁊ inſtitutione: de his q̄ fi. a maio. par..c. nouit. Et hoc niſi hec vt ſolus face̓t preſcripſiſſet: eo. ti. ea noſcit̉ ⁊. c. 3. de conſue. li. 6. Intelligerdo tn̄ hoc nō preciſe: ſed vt de nolēte fiat volēsper fructuū ſubiractionē ⁊ finaliter ꝑ priuationēvt in. c. queſitū eo. ti. An vero vicarius vel officilis epiſcopi: qui alias poteſt inſtituere ⁊ confirmre: vt noͣ. de offi. vica. c. fi. li. 6. ſꝫ non ꝯferre vt noͣ.pōt ꝑmutare duos prelatos: quoꝝ electōnē ſi denouo eſſent electi poſſent confirmare? Dicenduꝫꝙ non duplici ratione. prima ẜm opi. inno. ⁊ qꝛ ꝯferre non poteſt: ⁊ in renunciatione cum permutatio fit habet interuenire renunciatio ⁊ collatō:de re. permu. in cle. i. Sed cum dictum ſit ꝙ ī ꝑmutatione debet interuenire renunciatio ⁊ collatio. ¶ Queritur ſi ſufficiat preſentibꝰ permutarevolentibus ⁊ petentibus renuntiationem admitti ⁊ collationem hinc inde fieri? dicant placet nobis vt permutetis nos. Et videt̉ ꝙ ſic: quaſi breuiloquio videant̉ iſti renuntiaſſe ⁊ epiſcopus acceptaſſe. ff. de vul. ⁊ pu. l. nam hoc iure. Unde dicit Innocentius: ꝙ permutantes habent ius ī beneficijs permutatis: ſtatim cum ſuperior interponit ſuam auctoritatem. Optime facit quod notathoſtienſis ⁊ Ioānes andr̄. poſt ipſū de his q̄ fiūt amaiori ꝑte. c. ex ore. vbi dicit Ioā. and. ꝙ ſi ep̄sconfert bn̄ficiū de volūtate beneficiati: val et collatio: qꝛ ille ꝟidet̉ renūciaſſe ⁊ ep̄s acceptaſſe d̓ſubtilitate iuris poſſet ſubſtineri hec opi. Tamentutius eſt vt conſulit ibi ipſe hoſti. ꝙ fiat renuncia-