Titulus.

⁊ tunc legitimando ſimpliciter: intelligitur legitimatuſ etiam in temporalibus. Si legitimat laicum remanentē: qui īꝑatorem recognoſcit in ſuperiorem: ⁊ tunc non poteſt ſine conſenſu imꝑatoris: qui p̄eſt illi. Et iſtam opi. tenet bar. in. l. quiin prouinciam. C. de nup. ſcilicet ꝙ in terris imperij papa nō poſſit in temporalibus legitīare.De imperatore certueſt: ꝙ non poteſt legitimare ſuper ꝓle futura: ꝗanon poteſt tollere per legem ſuam gradus conſanguinitatis ⁊ affinitatis: nec diſpenſare in gradibus conſanguinitatis ⁊ affinitatis: qꝛ nō habꝫdiſponere de matrimonio. Et ſi ſuper conderetlegem: nil valeret talis legitimatio: niſi eccleſiaapprobaret ꝙ nati ex fornicatione hēantur legitimi: ſi poſtea genitores contrahūt inuicē matrimonium. Inſuper in terris ſuis: ⁊ multo magisīterris eccleſie non poteſt imperator legitimaren ſp̄ualibus: vt .ſ. promoueri poſſint ad ordīes.Soed legitimatus ſimpliciter ab imꝑatore vl̓ abeo qui hꝫ hanc auctoritatem legitimandi ab ip̄oindiget diſpenſatione pape ſi vult ad oēs ordīesvel beneficia curata ⁊ dignitates ꝓmoueri. In tēporalibus autem vt in ſucceſſionibus ⁊ honoribus ſeculi: poteſt legitimare in terris ſuis: ſed nōin terris eccleſie: qꝛ abſurdum eſt dicere: ꝙ imꝑator haberet maiorē poteſtateꝫ in terris eccl̓ieqꝫ papa in terris īperij. Sint ergo cōtenti terminis ſuis. Et hec ꝓcedunt de īꝑatore iam coronato: ſed de nō coronato magꝭ dubitatur. Dicit tn̄Iaco. de are. ⁊ io. an. in ſpe. in ti. de reſcriptis. Etidem eſt de his qui habēt poteſtatem legitimardi ab īꝑatore: qꝛ poſſunt in caſibus in quibusille poteſt ẜm verba pͥuilegij. Un̄ v̓bi illi nō pn̄tnec ille poſſet cum habeant auctoritatē ab eo.Dicit etiam Anto. de butri. ꝙ habentes ptāteꝫ apapa vel imꝑatore legitimandi: non poſſunt legitimare ad piudicium alterius: qꝛ tales conceſſiones intelliguntur ſine alioruꝫ p̄iudicio: vt d̓ offi.dele. c. ſuper eo. ⁊ de p̓ui. c. paſtoralis. De ſolēnitate legitimationis dicit anto. de butri. ꝙ oportet ꝙ illegitimus impetrans expͥmat qualitateꝫillegitimationis .ſ. an ſit ſpurius vel inceſtuoſus:qꝛ difficilius diſpenſatur cum ſpurio vel īceſtuoſo: qͣꝫ cum naturali tantum. Unde ⁊ io. an in ſpedicit: ꝙ ſi quis dicit ſe ſpurium impetrandotimationem: ſi iſte eſt ſpurius duplicatus: vex vxorato ⁊ vxorata: cum alias nō valeat īpetratio: ſi hoc non expͥmatur ſed reputatur ſubrepticia. vt in clementina illa eo. ti. de fi. p̄ſby. c. fina.¶ Item cūqueritur an in legitimatione alicuiꝰdebeant citari illi: in quoꝝ preiudicium fit: ſeu ꝙbus preiudicatur. An. de butri. diſtinguit: qꝛ aliquando legitimatio ſit in vita patris: ⁊ tunc. poteſt diſponere de hereditate: quod vult ad p̄iudicium ſperantis hereditatem. Et valet talis legitimatio non vocata parte. Sed exigitur: ꝙ iripſa legitimatione fiat mentio agnatorū: nec ſuf

ficeret pͥmum cum ſecundo. Si vero fiat legitiatio ad inſtantiam filij ⁊ intuitu patris: ⁊ ſatis poteſt dici: ꝙ non requiratur eorum aſſēſus: ⁊ ſi illi legitimi eſſent confratres: dicit tamen idē ātoꝙ non valeret legitimatio niſi appareret principem certificatum: ꝙ alios liberos ipſe haberet:qꝛ iſta eſt cauſa inductiua facilius ad concedendum legitimationem eo ſcilicet ꝙ non hꝫ aliosliberos. Sed facta exp̄ſſione bene valeret hecimpetratio. Ideꝫ .ſ. ꝙ ſi nō fieret mentio d̓ agnatis: non valeret impetratio: tenuit Io. an. ī addi.ſpe. Requiritur etiam aſſēſus ipſius patris a pͥncipio vel ex poſtfacto. Si autem fiat legitimatiopꝰ mortē pr̄is: de cuiꝰ ſucceſſiōe agitur: ⁊ tc̄ ē dubiū an legitīatio illa r̄trotrahat̉: ⁊ ſi r̄trotrahat̉vtꝝ tollat ius alt̓i q̄ſitū medio tēpore. Et dic̄ ip̄eanto. ꝙ ſi fiat ꝑ verba non reſtrictiua legitimatio: vt dicendo. Conferimus tibi legitimationeꝫtunc legitimatio retro non trahitur. Si autē fiatper verba reſtrictiua vt dicendo: integramus tead oīa pͥmeua nature: ac ſi legitime natꝰ eēs: q̄ ſifieri debet: quando vult totaliter integrare ip̄elegitimans: ⁊ tunc legitimatio retrotrahitur Sꝫvtruꝫ ſic retrotrahitur: ꝙ tollat ius alteri mediotempore acquiſitū: ſunt opi. Quidaꝫ dicūt: ꝙ ſicbar. tenet contrariū in. l. gallus. ff. de libe. ⁊ poſtEt hoc niſi aliud ſibi .ſ. legitimato ſpecificeturreſtitutum. Et iſtam opi. vt veram approbat ip̄anto. ad hoc de reſcrip. c. qͣꝫuis. li. 6. Et iſtā ſnīamtenet io. an. in addi. ſpe. Et dicit ipſe anto. ꝙ tenēdo: ꝙ legitimatio retrotrahatur ad preiudiciuꝫillius: cui iam acquiſita erat hereditas: ⁊ tunc diſtinguendum: qꝛ aut filius fecit ſe legitimare extacita voluntate patris: qui declarauit velle ip̄mſuccedere in teſtamento: ⁊ tunc non exigitur: ꝙ illi vocentur: quibꝰ p̄iudicatur: aut nō apparet⁊ tunc dicit ꝙ exigitur ꝙ citētur illi qubꝰ p̄itcatur: īmo exigitur eoꝝ conſenſus allegat. C. dinatali. reſti. l. pe. Et hec vera: niſi hoc appareatde exp̄ſſa voluntate pͥncipis: ꝙ voluerit preiudicare alijs in hereditate: ſed ſi non expͥmat alid̓de iure alteri acquiſito: valet legitimatio: ſed nōad preiudicium eius: de cuius preiudicio agitur⁊ hec vera de legitimatione quam facit in terrisſuis. Si autem alibi legitimaret: non poſſet etiācitatis illis quibus ius eſt queſitum: niſi ipſi cōſentiāt. Sciend̓ ēt ꝙ legitimatio peti poteſt perꝓcuratorem.¶ Titulus ſecundus de ſtatu continentium: ꝑtiꝫꝑ modū ſermonis: ⁊ ꝑtim doctrine. Ca. pͥmuꝫ.Dducētur regi virgines: poſt eam proximeeius offerentur. pſalmo. 44.¶ Loquitur p̄s d̓ eccleſia quevtiqꝫ eſt mater ⁊ virgo. Mat̉̓ꝗdem oīum fidelium: quos genuit in baptiſmo