Sextus.

uaſi ſine intellectu vel ita cōfidentes de ſua memoria: vt nil notent in ſcriptis: contra illud luc. 2.Maria cōſeruabat oīa verba hec .ſ. dicta d̓ filioconferens in corde ſuo: vt poſtea euāgeliſtis narraret: que ſcripture cōmēdarent. 7º non audiēdo ab alijs cū poſſint: nec cōferendo cū alijſ: necinterrogando de dubijs contra illud ꝓuerbioꝝi. Audiens ſapiens ſapientior erit: ⁊ xp̄s inuētuseſt in medio doctoꝝ: audientē illos ⁊ interrogātem illos luc. z. ¶ 8º nimis applicando mentemad aliqua intelligenda: ita vt alia dimittat cōtraillud eccleſiaſti. 3. c. que tibi p̄cepit deꝰ. cogita ſꝑ.¶ 9º. debitum finē ſui ſtudij ſibi non p̄ſtituendoputa honorē dei: ſalutē ꝓximi edificationem ſui:vel ſaltem ex lucro ſuo tꝑali conductus ad legēdum: vel aduocās vel medicans: vnde ſe ⁊ familiam ſuſtentet. io. non exequendo ⁊ operando⁊ bonum qd̓ cognoſcit: propter qd̓ dr̄ Iaco. 4.cienti bonum ⁊ non facienti peccatum eſt illi.tulus. 6. de ſtatu aduocatoꝝ ⁊ procuratoruꝫrmodum ſermouis.Oſtula a me etdabo tibi gentes hereditatē tuam ⁊ poſſeſſionē tuam terminos terre. pſal. 2. Loquitur hicꝓpheta ẜm expoſitionē ꝓpͥamlr̄aleꝫ in perſona patris oīpotēis eterni ⁊ vniuerſalis iudicis: ad filium eius incarnatum: qui factus eſt in quantū homo aduocatus noſter. aduocatus .n. ⁊ poſtulator dr̄: ⁊ aduocare ī iure dr̄ poſtulare. Unde i. io. 2. c. dr̄. Aduocatum habemus apud pr̄em Ieſum xp̄m. Etapoſtolus ro. 8. qui ēt interpellat ꝓ nobis .ſ. reisabſoluendis: qn̄ in cruce dixit: pater ignoſce illis⁊c̄. luc. 22. Et exauditus eſt ꝓ ſua reuerētia: vt dr̄ad hebreos. 5. c. Poſtulauit gentes .i. gentiles dari ſibi in hereditatē .i. peruerſionē in populuꝫ ſuum: ⁊ terminos terre in poſſeſſionē .i. eos qui habitant in fine mūdi vt poſſideantur ab eo ꝑ fideꝫvel iudeos qui erunt in fine cōuertēdos. Quodimpletū eſt quo ad pͥmum: vnde canit eccleſia inꝑſona xp̄i. Poſtulaui pr̄em meū: ⁊ dedit mihi gētem in hereditatē. Moraliter aūt poteſt adaptari: ad aduocatos quoꝝ officiū eſt poſtulari iudiciin cauſis: ſed imitari debēt xp̄m aduocatū iuſtū:qui iuſte poſtulans fuit exauditus clientulus ſuꝰſ. hō liberatus ⁊ ipſe exaltatus ⁊ glorioſus. Und̓dicit lex: ꝙ aduocati qui glorioſe vocis munerelapſa erigunt: fatigata reparant: nec minus hūanō generi ꝓuidēt: qͣꝫ ſi clypeis ⁊ thoracis ſeſe patriam pleroſqꝫ defendent. Poteſt ergo iudex dicere ei. Poſtula a me .ſ. iuſte aduocando vt xp̄ꝫ⁊ ego dabo tibi ⁊cͣ. vbi tria. ¶ Exercitatio aduocatoꝝ: ibi poſtula a me. ¶ Collatio poſtulatorūibi dabo tibi. ¶ Expreſſatio petendoꝝ: ibi gentes ⁊c̄. ¶ Quantū ad pͥmum vt dictū eſt: exerciti

um ⁊ officium aduocatoꝝ eſt poſtulare: v̓nde dicit poſtula: ſed tunc iudex debet eum exaudire:⁊ dare qd̓ poſtulat: qn̄ iuſta ⁊ iuſte poſtulat. Petitis ⁊ n̄ accipitis: eo ꝙ male petatis: dicit iacobꝰ.4. c. De quibꝰ malis aduocatis dicit ſydoniꝰ. Hiſunt in exaltationibus arpie: in collocutionibꝰ ſtatue: in qōnibus beſtie: ad intelligenduꝫ ſaxei: adiudicandum lignei: ad ſuccedendū flammei: adignoſcēdū ferrei: ad amicitias pardi: ad facetiasvrſi: ad fallendū vulpes: ad ſuperbiendum tauriad conſumendum minotauri: qui cauſas morentur: adijciūt īpediūt: pretermiſſi faſtidiūt: admōiti obliuiſcuntur: locupletati lites emunt: vendūtinterceſſiones arbitros deputant: iudicanda dictant: dictata conuellunt: attrahunt litigaturos: ꝓtrahunt audiendos: trahunt addictos: retrahunttranſigentes: quoꝝ nares ſi afflauerit quiſpiā: rubiginoſi aura marſupij cōfeſtī videbit illic ⁊ oculos argi ⁊ manus blatei: ⁊ ſphingium vngues: ⁊periuria laomedōtis: ⁊ vlyxis argutias: ſimonisfallacias: fidem neſtoris: pietatem pigmaleonisadhibet: hec ille. De aduocatis ergo tria attēdenda ī poſtulationibus eorum. ¶ Primo qͣꝫ grauiter eis contingat peccare. ¶ Scd̓o qͣꝫ cōgruitereos deceat aduocare. ¶ Tertio qualiter ⁊ quideos ꝓhibeat poſtulare. ¶ Quantū ad pͥmū ſciendum: ꝙ valde grauiter peccat aduocatus: ſi male exercet artem ſuā. Nam vltra iniuſticiā mendacia ⁊ periuria ⁊ adulationes ⁊ detractiones ⁊fraudes et odia: que ī cauſis cōmittit: et alios cōmittere facit vt clientulum: ⁊ alios damnificat vtꝓximū: ⁊ tenetur inde ad ſatiſfactioneꝫ. Ubi ſciendū ẜꝫ thomā: ſcd̓a ſcd̓e. q. 7i. ar. 3. ꝙ aduocatꝰſi aſſumit: ⁊ ſeu defendt cām iniuſtaᵉ: peccat grauiter. Illicitum ē .n. cooperari ad malefaciēdumſiue ꝯſulendo ſiue adiuuando: ſeu qualitercunqꝫconſentiendo ro. i. Digni ſunt morte: non ſolū qfaciunt: ſed qui conſentiunt facientibus. Et tenettalis aduocatus ad reſtitutionē dāni qd̓ contraiuſticiam altera pars per eius auxilium incurrit.Idem rai. addens exempla ꝑticularia .ſ. ꝙ ꝑ cauillationem ſuam abſtulit aduerſario iuſtā cām:vel ſi ip̄m grauauit: ī petendo dilationem ſuperfluam: vel allegando falſum ⁊ contra conſcīam:vel faciendo poſitionē cauilloſaꝫ: vel inſtruēdofalſum teſtem: vel inſtruendo clientulū de negādo veritatem ⁊ ſimilibus: tenetur ad intereſſe.Si autem ignoranter iniuſtaꝫ cām defendit: putans iuſtā eē: tunc ẜm thomā excuſatur: ẜm modum quo ignorantia poteſt excuſare. Si vero inpͥncipio credebat cām eſſe iuſtam: ⁊ in ꝓceſſu apparet iniuſta: non debet eam prodere: vt .ſ. alteram partem iuuet: vel ſecreta cauſe ſue reueletalteri parti. debet autem cauſaꝫ deſerere: vel eūcuius cauſam agit ad cedenduꝫ inducere: ſeu adcomponendum ſine aduerſarij damno. hec tho.Quadiu autem remanet cauſa dubia: bene pōtaduocatus patrocinari ẜm gulielmū: qͣꝫuis enimin bello dubio non liceat ei: qui non eſt ſubditus