Quintus.

tur: tum etiā qꝛ hoc iudicium non eſt diuina auctoritate ſanatum: ⁊ allegat. c. conſuliſti. 2. q. 5. gͦ.⁊c̄. Dauid autem in illo facto excuſatur tāqͣꝫ motus ex inſtinctu ſpiritus ſancti: vt dicitur. 2. q. 5.monomachiam. vbi dicitur ꝙ duellare eſt deuꝫtentare.¶ Titulus quintus de doctoribus ⁊ ſcholaribꝰ.Sermo. cap. l.Onitateꝫ diſciplinam ⁊ ſcīam doce me: quiamandatis tuis credidi. psͣ. ii8Ut ait philoſophꝰ pͥmo methaphyſice. oēs hoīes natura ſciredeſiderāt: huiꝰ rō qꝛ vnūqd̓qnaturaliter appetit ſuā perfectionē: ⁊ qꝛ ſcīa ſeucognitio veritatis perficit intellectū quod eſt p̄cipuum in homine: iō appetit ſcire vt perficiaturꝘ āt ait augꝰ. ꝙ ſunt quedā que melius ē neſcire qͣꝫ ſcire: di. 38. qͣꝫuis. non iō hoc dicit quaſi ſitaliqua ſcīa mala de ſe: ſed ꝓpter abuſum eius inqͣꝫtum .ſ. quis male vtitur aliquoꝝ ſcīa videlicetvel ad oſtētationē ẜm illud ſcīa īflat .ſ. corpus. 8.c. vel ad curioſitatē ſuperſtitionem vel cupiditatem. Unde ber. Sunt ꝗdam qui ſcire volunt vtſciant ⁊ curioſitas eſt. Sunt qui ſcire volunt vtſciantur ⁊ vanitas ē. Sūt qui ſcire volunt vt lucrentur ⁊ cupiditas eſt: quando lucrū q̄runt perfas ⁊ nefas. Sunt qui ſcire volunt vt edificent. ſalios vel edificentur .ſ. in ſe ⁊ charitas eſt. ¶ De pͥmis tribus generibus q̄rentibus ſcire. Sapiētiedicitur Uani ſunt oēs hoīes in quibus nō ſubeſtdei ſcīa. Et illud eccleſiaſtici pͥmo. In multa ſcīamulta eſt indignatio. ¶ De vltimo āt genere dr̄ſapientie: dedit illi .ſ. iuſto ſcīaꝫ ſanctoꝝ: honeſtauit illum in laboribus: in hoc cōſiſtit talis ſcīa vtpͥmo ⁊ pͥncipaliter cognoſcat deū: deinde ſeip̄m.⁊ quecūqꝫ alia ſcire procurant ad deum finaliterreferat. Un̄ augꝰ ꝓ breuiſſima or̄one ⁊ vltima dicebat. Deus ſꝑ idem nouerim te: noueriꝫ me: qꝛigitur ſicut ⁊ alioꝝ bonoꝝ: ita ⁊ hiꝰ ſcīe dator eſtdeus: ideo p̄s ſuo exemplo docet nos hāc a deopoſtulandā ⁊ procurandam. d. bonitateꝫ ⁊c̄. vbitria notantur.Prīo Ut cognitio veritatis a deo expecteturibi doce me.¶ 2º. Ut ordo ꝯgruitatꝭ obẜuet̉: ibi bo. di. ⁊ ſcīaꝫC3º Ut conditio humilitatis applicetur: ibi ꝗama. tu. credi.Clarum eſt ꝙ nullus naſcitur magiſter ſed v̓acuus omni ſciētia. Sicut euiꝫ ait philoſophus. 2. deaīa. anima nr̄a naſcitur ſicut tabula raſa in quanihil eſt pictum ſed apta eſt pingi. Quāuis autēcōīter ſcientijs doceamur per magiſtros: tamenqꝛ oīs homo mēdax vt dr̄ in pſalmo .ſ. ex ſe ꝓpi̓qd̓ maximi philoſophi qui dixerūt: labia noſtraa nobis ſunt: quis dn̄s nr̄ eſt? qꝛ non recognoue

runt ſcīam ſuā a deo: ſed ſibi attribuebant: ſtultifacti ſūt: vt dr̄ Ro. i. ⁊ ml̓tos errores docuerūtdiſcipulos ſuos. Sed ⁊ ſi magiſter vera ⁊ optīadoceat: niſi deus illuſtret mentē diſcipuli irradiatione ſaltem naturali: nullam ſcīaꝫ addiſcere pōtꝗs. Et hoc qd̓ ait xp̄s. mat. 23. Unus eſt magiſterveſter qui in celis eſt: qui .ſ. eſt prīcipal̓ ad mouēdum intellectū ad percipiēdas ſciētias: īſuper ⁊oīs ſapīa a dn̄o deo ē: eccl̓iaſtici .i. ⁊ ab ipſo fōtederiuate ſūt ſcīe. Un̄ ambro. ſuꝑ epl̓am ad col.ait. Oīs rō ſuperne ſcīe vel terrene creature ī eoeſt ꝗ eſt caput eaꝝ: ⁊ auctor: vt qui hinc nouit nihil vltra querat: qꝛ hic ē ꝑfecta virtus ⁊ ſapīa: ꝗcquid alibi querit̉: hic ꝑfecte inuenit̉. In daniele⁊ ſalomōe on̄dit̉ infidelibꝰ ſe auctorē totius ſapentie: qd̓ īfideles nō putant: qꝛ nō legūt in euāgelijs ⁊ ꝓphetis aſtrologiā ⁊ alia hiꝰ que deſpectaſūt: qꝛ nihil valent ad ſalutē ſed mittūt in errorē⁊ dū eis ſtudēt: curā aīe nō hn̄t. hec ille. ⁊ hēt̉ di37. §. ſed econtra. A deo gͦ eſt ſpectāda ſcīa ⁊ inploranda dicendo: bonitatē di. ⁊ ſcīam doce meInuocaui ait ſapiens ⁊ venit in me ſp̄s ſapīe: ſapientie. 7. Sic ſalomon poſtulando ſapīaꝫ ex auditus ē nō ſolū ad regend̓ ppl̓m recipiēdo ſcīamſed ⁊ moraliū: vt pꝫ in ꝓuerbijs ⁊ eccleſiaſti. ⁊ diuinoꝝ arcanoꝝ: vt in canticis canticoꝝ ac ēt naturalium. Nam diſputauit de plantis a cedro vſqꝫad iſopum: ⁊ de aīalibus terre ⁊ volucribus ⁊ piſcibꝰ: vt dr̄. 3. ℟. 3. ⁊. 4. Et qꝛ multa ſcripſit: lꝫ n̄inueniant̉ nunc de hiꝰ naturalibꝰ eius ſcripta. Itatn̄ a deo ſpectanda eſt ſcīa: vt ſolicitudo ⁊ laborad hibeatur: prouerb. 28. c. ſtude ſapīe fili mi. Sic̄enim deus ẜm cōem legē corpora ſanat medtibus naturalibꝰ medicinis ⁊ cōſilijs medicoraīas peccatis languidas curat mediantibꝰ medicinis ſp̄ualibus ſacr̄orum ⁊ ſacerdotibus ea conferentibus: iō iſta dꝫ ꝓcurari ſibi ꝗ vult ſanari: qͣꝫuis aliqn̄ p̄ter cōem legē ſanet aliquos ī corpor̄ſine medicinis miraculoſe: ⁊ in anima ſine ſacr̄isita ſecundum curſum ſolitum docet homine ſcientiam deus mediantibus magiſtris ⁊ laboribꝰ⁊ exercitijs diſcipulorum his vacantium: qͣꝫuisapl̓os docuerit omnem veritatē ſeu omnem ſcientiam ſine humana induſtria. Und̓ hieronymdicit: qd̓ illis .ſ. apoſtolis ſuggerebat ſpiritus ſanctus: hoc alijs confert quotidiana ī lege dominimeditatio: laborando igitur in ſtudio ⁊ a deo poſtulando bonitatem diſcipline et ſcientiam dabitur ei.Secundo ordo congruus ſeruari debet in poſtulando ⁊ procurando ſcientiam qui hic traditur: videlicet vt prius ⁊ potius procuretur bonitas ⁊ exinde diſciplina ⁊ demum ſcientia. Nam vt ait apoſtolus. i. cor. 13. ſinouerim omnia myſteria ſcilicet quo ad ſapientiam diuinorum: ⁊ habuero omneꝫ ſcientia quoſ. ad noticiā naturaliū: charitatē āt nō habuero:nihil ſū. Ipſa charitas ē q̄ facit aīaꝫ ſimpl̓r bonā