Titulus.
hr̄e locū cōciliū lateran̄ .ſ. ꝙ n̄ tꝫ coll̓o ſcd̓i ſupratit. ꝓximo. c. qꝛ nōnulli. vnde ẜm hoſti. ſi ꝗs recipit ſecūdū minus pīgue: nō videt̉ vacare pͥmum:cū nō videat̉ hr̄e aīum deſerēdi primū ꝓpt̓ ſcd̓ꝫ⁊ maxīe cū errauit: ar. di. 74. qͦrūdā. ⁊ licet dicathāc opi. verā ī ſcholis: fatet tn̄ eā falſā in iudicijs⁊ in curia nō ſeruari. ¶ Exͣ hos caſus ſiꝗs retinere pͥmū cōtēderit: ēt ſecūdo pͥuabit̉: vt dr̄ ī dictoc. de multa. Sed hodie ꝑ cōſtitutionē extrauagāte. Io. .ſ. q̄ īcipit execrabilis. Si recipiens ſcd̓m: p̄mū qͦ pͥuat̉ abſqꝫ more diſpedio ꝟ̓bo vel facto inmanibꝰ ordinarij ſub teſtimonio publico nō dimittat: pͥuatus ē ſecūdo ⁊ inhabilis ad ſacros ordines ⁊ bn̄ficia: hec oīa Io. an̄. ī nouella ſuꝑ diccto. c. d̓ multa. ſꝫ nō eo ordīe qͦ ip̄e pōit: ⁊ his parcis exceptis: q̄ aliqn̄ ponūt̉: ab henri. boich. Dic̄ēt hoſti. ꝙ ſi ep̄s eodē ꝟbo ⁊ momēto dat alicuiduas eccl̓ias cū cura: nec ꝯſtare pōt cuiꝰ poſſeſſione pͥmo ſit nactꝰ: talis vtraqꝫ carebit: qꝛ nō valuit collatō. ſicut nec aliꝗs ſimul pōt hr̄e duas vxores: vel ſecūdū alios dat̉ ei optio de altera earuꝫinfra ſex mēſes. Itē nota ꝙ goff. dixit idē eſſe inp̄bendis: cū recipiunt̉ vt titulus nō vt ſtipēdiuꝫ:vt de cōceſ. p̄ben. litteras. Qd̓ dicebat Io. ⁊ vin.verū: cū pͥor p̄benda erat ſufficiens: vt .ſ. receptaſecūda vacat pͥma. Sed ſubdit Io. an̄. tu dic cōtra ẜm Inno. ⁊ hoſtien̄. ad decretalē litteras. dicꝙ loquit̉ cū habēs p̄bēdam ī vna eccl̓ia: recipitſecūdā in eadē. Idem iuris eſt cuꝫ recipit aliqd̓officiū: cui eſt ānexa cura aīaꝝ cū pͥus hēbat alid̓ſimile. Et eodē mō vacat ſeu perdit̉ pͥmū bn̄ficium: ſiꝗs violēter occupat ſecūdū: vel ſe ſciēter intrudat ī eo: vt de p̄bē. c. eū qui li. 6. Et tales violēti occupatores ip̄o facto ſi hēbant aliqd̓ ius ī ip̄obn̄ficio ſic occupato: perdūt illud ⁊ ſic vacat. Etnota ꝙ oīa talia bn̄ficia ſic vacantia apoſtoliceſedi reſeruant̉. Et ſi alius diſpōat de eis nō valꝫ:vt patet in extrauagante illa. Io. 22. execrabilis.De tenentibus beneficia nō canonice habita ex tolerātia ſeu tacito cōſenſu p̄latoꝝ: vtrū ex dicta tolerātia habēt aliqd̓ius ī ipſis bn̄ficijs? Rn̄. henri. boich. ſuper. c. dilecto. de p̄ben. ſic diſtinguit. Aut p̄latus patiēs ⁊ tolerans ſeu tacite cōſentiens ignorabat ipſū tenetē bn̄ficiū minus canonice fuiſſe ī ip̄o bn̄ficio inſtitutū: ⁊ tūc nō obeſt prelato: et ſi expreſſe cōſenſiſſet: nec acquirit̉ aliqd̓ ius ipſi tenēti: qꝛ nō ꝯſētit ꝗ errat. ff. de iuriſdic. om. iu. l. ſi ꝑ errorem ẜmInno. ⁊ hoſti. hic ⁊ archid̓. 63. di. cū adrianꝰ. Autp̄latus patiens ⁊ tolerans ſciebat ipſum tenētembn̄ficium fuiſſe minus canonice ī ip̄o bn̄ficio īſtitutū. Et tūc q̄ritur aut de papa aut de alijs p̄latisinferioribus. Si de papa aut tunc huiuſmōi patientia ⁊ tolerantia fit expreſſe ab eo vel ab aliode mādato ſuo: ⁊ ſic ē tolerātia approbationis: ⁊talis patiētia ⁊ tolerātia dat ius in bn̄ficijs: ita inrelligo ſupra de ſupplen. negli. prelato. c. litteras.Ubi hoſti. exponit illud verbum patientia: ſcilicꝫ
expreſſa: nec miꝝ qꝛ papa ꝗ eſt ſupra ius: ⁊ habꝫplenitudine ptātis nō aſtringit̉ illa forma cōferendi eligēdi vel ꝓuidēdi: per quā acquirit̉ ius in beneficijs. 9. q. z. cuncta. ⁊. c. ꝑ pͥncipalē. ꝑ talē .n. tolerātiā papa ratam het talem detentionē: ſicut heratam recōciliationē ab initio nullā: ⁊ incipit valere vt nunc vt de cōſe. eccle. di. 3. c. aquam. Et iōcirca talia poteſt papa diſpēſare ⁊ facere quicꝗdſibi placet. Unde poſtqͣꝫ de ſua voluntate ⁊ ītentiōe apparet: ⁊ ꝯſtat: ſufficit auteꝫ iſta patientia ⁊tolerantia vbi non fuit expreſſa: nec eſt approbationis: ⁊ tūc ſola patientia nō ſufficit ẜm hoſti. indicto. c. litteras. ⁊ ita intelligo qd̓ ibi notat Inno..ſ. ꝙ retinere n̄ pōt ſine noua toleratiōe. S querit̉ d̓ alijs p̄latis: tunc dic ꝙ talis patientia etiā expreſſa ſeu approbatiōis nō dat ius in bn̄ficijs: niſi interueniat canonica electio vl̓ prouiſio: vt hicin gloſa quā approbat hoſtien̄. dicens: ꝙ ſi ꝗs mnus canonice adipiſcat̉ bn̄ficiū .ſ. ſimoniace vl̓ ꝑfraudem vel ſubreptionē aliquā: in perpetuū nōpreſcribit. ex quo de hoc cōſtat ī iudicio cōtētioſo cōdemnat̉ ad reſtitutionem omnium perceptorū. In iudicio vero anime ſue ꝯſcientie dimit.tit̉: ⁊ non dimittit̉ peccatum niſi reſtituat̉ ablatū:ẜm hoſti. Io. and. ⁊ Innocen. ⁊ archid. hec henri.boīch.De clericis non reſidētibus in bn̄ficio ſuo. Nota ꝙ huiuſmōi ſi moniti iuſta cauſa ceſſante non redeant: poſſunt bn̄ficijs ſpoliari: vt in. c. vlti. de cleri. nō reſi. Et dicitibi Io. an̄. ꝙ intelligit̉ de bn̄ficijs curatis vel etſimplicibꝰ: ſi reſidentiā exigant ex priuilegſtatuto vel cōſuetudine. veꝝ ſi eſſent bn̄ficireſidentiā nō exigūt: tunc niſi eſſet neceſſitasvtilitas eccleſie de nouo ſuborta: non poſſēt cogi bn̄ficiati ad reſidentiam: qꝛ tunc hoc p̄ciperenon ſpectat ad ſuperioris officiū: ar. 7. q. i. qꝛ frater. Et de talibus poteſt intelligi: ꝙ vnus pōt hr̄eplura bn̄ficia. Nec obſtat ſi dicas: ꝙ vnus n̄ pōtſeruire duabꝰ eccleſijs: qꝛ oēs eccleſie ſunt vna fꝫinno. 21. di. qͣꝫuis. Dicit hoſti. melius reſpondēdū.ſ. ꝙ vbi agimus de bn̄ficio: qd̓ nō exigit reſidēdentiā: nec de reſidentibꝰ officio eſt querēdum: ⁊pōt quis vni pn̄tialiter ⁊ alteri in abſētia deſeruire. Nec obſtat ẜm inno. infra ti. i. cū ſecūdū. vbi acōtrario innuit̉: qꝫ ꝗ non ſeruit altari: nō debꝫ ꝟiuere de altari. Nam abn̄s ⁊ pn̄s ſeruire intelligit̉dūmodo bn̄ viuat: ⁊ bene expēdat qd̓ inde percipit. hoc tn̄ dicit hoſti reprobari .i. q. 3. ex multisigit̉ qui male accepit vt bene diſpenſet grauaturpotius qͣꝫ iuuet̉. Unde dicit. c. cū ſecūdū. intelligendū de beneficijs que exigunt reſidentiā: ſecꝰde collatis obuētu perſōe: ca pietatis et el̓ye tm̄.Unde ſi debili cōfert̉ bn̄ficiū ad ſubſtentationeꝑcipiet ⁊ ſi non ſeruiat. Nec habet cōqueri eccleſia: cū quicquid het ſit deputatū pietati. 12. q. 2. airū. putat tn̄ inno. oē bn̄ficiū requiri reſidētiā: niſiꝓbet̉ ꝯtrariū. hec oīa Io. an. ibi. Dicit tn̄ vincen.