.XIIII.
alioquin ſcienter indignū abſolueret. Sꝫ ſi confeſſor dubitaret: vtꝝ illud de quo nō penitet aliꝰeſſet mortale: ⁊ ille diceret ꝙ de cōſilio ꝑitoꝝ illud faceret: de ꝗbus ex vita ⁊ conſcīa ꝓbabile ē:ꝙ n̄ conſulerēt niſi bn̄: pōt ſe illoꝝ iudicio ꝯformare. Secus āt ſi eēt certus de oppoſito. hec illeSi cōfeſſor audit duos: ⁊ vnus dicit ſe peccaſſecū illo alio: ille aūt cū ꝯfitet̉ hoc n̄ dic̄: ⁊ ſi in gn̄ali poſſit ſacerdos int̓rogare vtꝝ aliud cōmiſeritpctm̄: nō tn̄ dꝫ dicere qd̓ ille alius cōfeſſus ē: niſipͥus hūiſſet ſuꝑ hoc ln̄iam ab illo Ꝙ ſi hīta ln̄iahoc dicēdo ille negat: n̄ dꝫ magis vni credere qͣꝫalteri: vn̄ ꝓpt̓ hoc n̄ dꝫ negare abſolutionē. Idēſi plures circūſtantias dicit vnus: qd̓ alter negat⁊ neceſſarias confiteri.Quartadecima conditio eſt ꝙ ſit fidelis .i. ꝙ fiat in fide eccl̓e ⁊ vterqꝫ .ſ.tā penitēs qͣꝫ ſacerdos ſit verus fidelis n̄ he̓ticuſ⁊ ꝙ ea fide fiat: vt ſperet inde ꝯſequi veniā peccatoꝝ. vn̄ amb. Nemo pōt digne age̓ pn̄iaꝫ: niꝗ ſperauerit veniā de peni. di. i. vn̄ cū querit̉: vtliceat ꝯfiteri he̓tico vel ſciſmatico vel excōicatoēt in caſu neceſſitatis. Rn̄. tho. rai. ⁊ hoſti. ꝙ nōſꝫ talis doleat de peccatis: ⁊ qd̓ tm̄ diſtulit ꝯfeſſionē: ⁊ ſufficit ſibi: hoc ēt videt̉ dicere aug. de pe.di. 6. c. i. Ꝙ ſi tali ꝗs ſciēter ꝯfiteatur peccat mortaliter cōicando ei in diuinis: ⁊ tenet iteꝝ ꝯfiterict ẜm illos ꝗ dicunt: ꝙ ficte ꝯfitēs nō tenet̉ iterūꝯfiteri: qꝛ veꝝ eſt de ꝯfeſſione ꝑ ſubtractionē neceſſarij: q̄ eſt in attrito nō ꝑ poſitionē cōtrarij: qd̓īpedit ptātem abſoluētis: n̄ tm̄ hūilitatē recipientis: ẜm pe. de pal. Dicit tn̄ ideꝫ pe. in. 4. di. 25. in fi.i. q. ꝙ in articulo mortis ſi quis ꝯfiteturˡ he̓tico:neſciens ip̄m eſſe hereticū: certū ē ꝙ recipit verāabſolutōnē: nec ē ncc̄e ꝯualeſcēti iteꝝ ꝯfiteri. Sꝫ⁊ ſi ſciat ip̄m hereticuꝫ ⁊ in nullo hereſi ſue velitaſſentire: ſꝫ ſacr̄m neceſſitatis reciꝑe: cū deteſtatione ſue hereſis: videt̉ ēt vera abſolutio: Naꝫ ⁊de manu heretici lꝫ baptiſmū in neceſſitate recipere quare n̄ ēt pn̄iam: cū et ip̄m ſit ſacr̄m neceſſitatis: ⁊ ibi aliqn̄ fiat hō de attrito cōtritus. hecpe. Qd̓ tn̄ n̄ eēt fiendū: niſi penitēs eēt intelligēs⁊ fortis in fide ꝓpter periculum erroris.Quintadecima conditio ē ꝙ ſit ſecreta. Nō .n. publice ſꝫ ſecreto ꝙ nonaudiat̉ ab alijs dꝫ ꝗs ꝯfiteri ſacerdoti. Ꝙ ſiquisaduertent̓ ſtaret ad audiēdū ꝯfeſſionē alteriꝰ grauiter peccaret. Et ꝯfeſſor ēt dꝫ ẜm pe. d̓ pal. ſecreto iniūge̓ pn̄iaꝫ: ne ab alijs audiat̉. Penitēs ſicutliber ē: ſi vult pcta q̄ ꝯfeſſus ē dicere alteri: ita liber ē ad dicendū alijs pn̄iam ſibi īpoſitā: niſi forte ex hoc alij ſumerēt ſcandalū. In nullo tn̄ caſiēt extreme ncc̄itatiſ ē in p̄cepto ꝯfiteri laico: cū n̄hēat claues ẜm pe. guil. ⁊ pe. d̓ pa. ſꝫ ē d̓ ꝯſilio: ar.d̓ pe. di. i. §. ſufficit. ⁊ ꝯfitēdo laico tenet̉ iteꝝ ꝯfiteri ſacerdoti: de oībus illis culpis cuꝫ pōt. Qd̓ gͦdicit aug. de peni. di. 6. c. fi. Tāta ē vis ꝯfeſſionis
ꝙ ſi de eſt ſacerdos ꝯfeſſor: ꝯfiteat̉ ꝓximo: ꝯſiliūē ⁊ bonū. Et in tali arti. neceſſitatis ꝗlibet ſacerdos n̄ p̄ciſus pōt abloluere a qͣlibꝫ ſnīa ⁊ a qͦlibetpctō. Et ſi hūiſſet caſus ep̄oꝝ tm̄ ep̄is reſeruatoſn̄ tenet̉ ſi euadit ꝑiculū: de illis iteꝝ ꝯfiteri ei .ſ. qpoterat ordīarie abſolue̓ ẜm pe. de pal. Sꝫ qͦ adexcōicationē oꝫ ꝙ vadat ad illū: ꝗ poterat abſoluere eū exͣ caſū neceſſitatis: al̓s reincidit. Sed etpoſtqͣꝫ ꝗs ſemel abſolutꝰ ēt exͣ caſū neceſſitatis incaſibus reſeruatis ab eo ꝗ poterat: ēt ſi cōfeſſiofuiſſet facta: ſi iteꝝ ⁊ pluries vult ꝯfiteri d̓ eiſdemcaſibus reſeruatis: pōt abſolui a quocūqꝫ: ēt ſi n̄hr̄et ptātem abſoluēdi in illis ẜm pe. de pal. Iteꝫẜm tho. recidiuās directe n̄ tenet̉ ꝯfiteri pctā dimiſſa ſeu rite ꝯfeſſa: nec in gn̄ali nec in ſpāli cuicūqꝫ ꝯfiteat̉: ſꝫ indirecte ſic̄ illud ſine qͦ n̄ pōt ſciridebitus ſatiſfaciēdi modus. Quātū gͦ ſufficit ahoc ꝙ ſciat̉ q̄ ſatiſfactio ei ꝯgrue poſſꝫ īponi: tirecidiuāſ tenet̉ notificare pctā dimiſſa: vt ſi frequēter lapſus ē in pctm̄ carnis ex aliqͣ occaſiōe:illa occaſio ꝑ ſatiſfactioneꝫ p̄cidat̉ ⁊ ſil̓r de alijpctīs. Et ad hoc ſufficere videt̉ ꝯfeſſio dimiſſoin gn̄ali: tn̄ qn̄qꝫ ad aliqͣ ſpālia oꝫ deſcēdere: ẜmꝙ cōfitens viderit oportunū. Non .n. pōt in hisaliqua certa menſura prefigi. hec tho.xtadecima conditioꝯfeſſionis ē ꝙ ſit ꝯfitens ꝑatus obedire ꝯfeſſoriin his q̄ ſibi īponent̉. Un̄ aug. ponat ſe in ptāte iudicis ī iudicio ſacerdotis nil ſui reſeruās ſibi: vtoīa faciat eo iubēte ꝓ recuꝑanda aīe vitā: q̄cūqꝫface̓t ꝓ euitāda corꝑis morte. Et hoc cū gaudioqꝛ vitam recuꝑat infinitā: de peni. di. 5. c. i. Et qꝛꝯfeſſio ē qd̓dā iudiciū pn̄iale: vbi penitēs ē reus⁊ ꝯfeſſor iudex: ⁊ qͣſi ſn̄ia datur in abſoluendo ⁊ligando ad certā pn̄iam: qꝛ nullus pōt ēe iudexalterius vel iudicare ip̄m niſi hēat auctoritatemſuꝑ eū. Iō nullus pōt alteri ꝯfiteri qͣꝫ ꝓprio ſacerdoti. Un̄ ⁊ decre. oīs dicit ꝙ ꝯfiteat ꝓprio ſacerdoti: ꝓpter qd̓ ſi ꝗs ꝯfiteret̉ ei: ꝗ n̄ de iure tenetbn̄ficiū: puta: qꝛ ē intruſus vel ꝑ ſimoniā adeptꝰdicit hoſti. ꝙ cū talis n̄ poſſit ſoluere vel ligare d̓cipit aīas. Et ſic ꝯfeſſus tenet̉ iteꝝ ꝯfiteri. Et qͣꝫtuꝫ ad illū qui ſciēter acceſſit ad talē: ſciēs .ſ. ip̄mſic impeditū: om̄ino eſt veꝝ. Sꝫ inno. dicit idē eēſi ignorauit: qꝛ tenet̉ iteꝝ ꝯfiteri: cū poſtea auditillū fuiſſe impeditū: interim excuſatur. Sed pe. d̓pal. videt̉ dicere ꝙ ignorās abſoluit̉: ita ꝙ notenet̉ iterum ꝯfiteri: vt dictū eſt ſupra. Sꝫ notꝙ vt dic̄ hoſti. ⁊ pe. de pal. ꝗlibet hꝫ tres ꝓpriosſacerdotes ordīarie. ¶ Primuſ ē papa qͦ ad oēsfideles. ¶ Secūdus eſt dioceſanus quo ad eosqui ſunt de ſua dioceſi. ¶ Tertius ē curatus ſeuſacerdos parochialis qͦ ad ſuos ꝑochianos. Perꝯmiſſionē aūt fit ꝓpriꝰ ſacerdos alterius qui habet licentiā ab aliquo predictoꝝ: ſiue habeat licētiā ille qui ꝯfitetur ſiue qui audit. Sed ſacerdos ꝑochialis n̄ pōt dare ln̄iaꝫ hāc niſi qͦ ad ſuoſꝑochianos. Ep̄s quo ad eos ꝗ ſunt de domicilio