Druckschrift 
3,1 (1480)
Entstehung
Seite
207r
Einzelbild herunterladen
 

.XIIII.

proprij ſacerdotiſ non oportet per ſcripturamfiat ꝯfeſſio miſſā ſacerdoti: ſed pōt ēt laico ꝯfiteri non tn̄ ad hoc tenetur. Dicit tn̄ pe. de pal.eſt claudus vel clauſus penitēs: ire non pōt necſacerdos ad venire qꝛ forte infirmus: lꝫ ei ſcribe̓ peccata ſua ſi vult numeꝝ dare: ſacerdosilla reſcribere mādare abſolutionē: ſꝫ tenet̉ad hoc: īmo aliqn̄ poſſet eſſe ſcandalū: qꝛ poſſetcharta ab alijs reꝑiri: vn̄ multū ꝯſulendū ẜmricar. Dicit etiā guil poſt hug. ſuꝑ. c. oēs. 30. q. i.ſacerdos dꝫ audire ꝯfeſſionē eius qua peccauit: ex eo qꝛ tollit̉ ei erubeſcentia: que eſt maxima ꝑs ſatiſfactionis. Et idē in om̄i peccato inꝯfeſſor fuit ꝯſentiens vel cooꝑator. Si tamen audit abſoluit: valet abſolutio. Concor. tho. in. 4.Octaua cōditio quodſit fortis .ſ. ꝓpter verecūdiā vel timorē pn̄ie iniūgende dimittat aliquid dicendū: iob. z1. Si erubui peccata mea in ꝯſpectu ppl̓i ꝯfiteri. Et notaẜm guil. quis accedit ad ꝯfeſſione cum hacdiſpoſitione ꝓpoſito: peccata recolit ꝯmiſiſſe: nullo dice̓t ſe verecundia ductus: ꝓpt̓turpitudinē ip̄oꝝ niſi quatenus interroget̉ hisa ſacerdote: talis ſi ꝯfiteatur de illis interrogatus a ꝯfeſſore ficte ꝯfitet̉: nec fructū recipit ꝯfeſſionis: niſi peniteat infra ip̄am ꝯfeſſionē talisfictionis: mutat ꝓpoſitū: vt .ſ. diſponat etinterrogatus a ꝯfeſſore diceret: qd̓ ipſe ſcit: vndeperitus ꝯfeſſor hoc ꝑpendit: dꝫ ſibi on̄dere periculū ſuū rectificare ꝯſcīam ſuam: declarareqūo hoc ꝓcedit ex ſuꝑbia: ar. de peni. di. 5. c. i. ꝟſi.fi. doleat de illa fictione. Qd̓ aūt peccator petatinquiri de peccatis a ꝯfeſſore: vt plenius oīa dicat: rn̄deat vere ad īterrogata: dicēs nihilominus alia de quibus recordat̉: eſt maluꝫ: qͣꝫuislaudabilius eſſet dicere ſe omnia.Nona conditio vt ſit accuſatoria .i. vt ſe accuſet excuſet: p̄s. Eixi cōfitebor aduerſū me ⁊c̄. aūt dꝫ accuſare ſeu dicēalioꝝ crīa: vn̄ querit̉ vtꝝ penitēs debeat dice̓in ꝯfeſſione circūſtātiā illā peccati ſui: quā exp̄ſſaꝯfeſſor intelligit ꝑſonā illā: vel qua peccauitRn̄. ẜm tho. in. 4. penitēs dꝫ cuſtodire famaꝫalterius inqͣꝫtum pōt: ſꝫ ſuā ꝯſcīam magis purgare dꝫ: ſi circūſtantia ducit in cognitionē ꝑſone ſit de neceſſitate ꝯfeſſionis: vt qꝛ trahit in aliāſpēm peccati mortalis dꝫ ꝯfiteri: ſemꝑ tn̄ ſi poteſtoccultādo ꝑſonam: puta noīando hiꝰ. vel ētpōt pete̓ ln̄iam ab illo parochiali vel ſuꝑiori ſuoꝯfitēdi alteri: ex circūſtantia quā oꝫ de neceſſitate expͥmere: veniat in noticia ꝑſone. Ideꝫ dic̄pe. de pal. addēs: ſi poſſet hr̄e ln̄iam: ꝯfiteat̉illi ſuo ꝑochiali illā circūſtantiā. Sꝫ ſi illa circūſtantia ſit de neceſſitate ꝯfeſſionis: qͣꝫuis aggrauās dꝫ dimittere: ne peccatum alterius ꝓdat.Si tn̄ expͥmat bona intētione vt ꝓdat: velſe excuſet: ſꝫ vt pn̄iarius oret ea vel ſecretaadmonitiōe corrigat: peccat ſed meret̉. 22. q. 5.

hoc videt̉. Sil̓r ꝯfeſſor ẜm rai. d̓ꝫ interrogareſpecificationē ꝑſone: qua penites peccauit niſiinqͣꝫtum eſſet circūſtātia neceſſaria dici. Sꝫ ſi interroget ex curioſitate ſꝫ ex charitate vt ꝓuideat: puta qꝛ ē p̄latus credo malefaciat.tn̄ dꝫ cogere ul̓ moleſtare illū ad dicenduꝫ ſivult: nec illud eſt neceſſariū confeſſori.Decima conditio vt ſitſimplex vt dicant̉ p̄ciſe peccata circūſtantijsſuis: dimittant̉ alie materie: nec īmiſceātur ſuꝑflua. Quia tn̄ difficile p̄cipue idiotis dicere peccata ſua: qn̄ addant multa ſuꝑflua: non tn̄ hoc hꝫvitiare ꝯfeſſionē: ex dicāt hac intētionē: vt declarēt factū ſuū. Prudēs tn̄ ꝯfeſſor: dꝫ qͣꝫtummode pōt hiꝰ narrationes ſuꝑfluas face̓ reſecare.Et indigēt ꝯſolatiōe ꝓpt̓ tribulatiōes ul̓ ꝯſilioꝓpt̓ dubia hiꝰ. ꝯſulit guil. vt pꝰ ꝯfeſſionē factāabſolutōnē talia dicant̉: miſceant̉ in ꝯfeſſiōeQꝛ qͣꝫuis ſolū pctā cadāt ſub ſigillo ꝯfeſſionis et alie materie: ibi dicerent̉: tn̄ et alia debēt taceri: leuinarrari: qꝛ ſimplices putāt: hocfieri reuelationē ꝯfeſſionis: ſic ſcādalizant̉. Etnoͣ qd̓ dicit guil. ſi ꝗs in ꝯfeſſiōe reuelat ſacerdoti d̓bita credita depoſita hiꝰ: poſtea fitinꝗſitio de hiꝰ: qͣꝫtū ad ea ꝯfeſſa in ꝗbus ꝯmiſſūē pctm̄: vt qꝛ hūit illa furtū fraude vel vſurāhiꝰ. nullo dꝫ ſacerdos hoc reuelare: qͣꝫtūcūqꝫfieret ſuꝑ hoc p̄ceptū vel et excōicatio ēt a papaꝯͣ ſciētes reuelātes: qꝛ ſcit vt. vn̄ reuelās nullā ſn̄iam incurrit: ſi dice̓t: eſſet reuelatoꝯfeſſiōiſ. Sꝫ qͣꝫtū ad alia vbi ē pctm̄: puta credita vel depoſita tūc diſtinguēdū: qꝛ ſi ſuꝑ hiꝰ fitinꝗſitio ep̄m vel aliū: hꝫ ſuꝑ hoc ptāteꝫ: tenet̉veritate dice̓: qꝛ ſi recepit in ꝯfeſſiōe de hoc caſu cogitauit. Uel ēt ſi cogitaſſꝫ vel ēt ꝓmiſiſſꝫ:immo ſi iuraſſet non reuelare: illicitū fuit ꝓmiſſum vel iuramētum nec obſeruandū in preiudicium iuris alieni. 22. q. 4. inter cetera. Sed ſi iniuſte fieret inꝗſitio tyrannū tunc ſubterfugdebet vel ſophiſtice reſpondere non reuelare.Pe de pal. dicit: ſi aliquis ad ꝓximi correctōnem exͣ confeſſionē peccatū alicuius dicat neſciebat tali ꝑſone que velit poſſit ꝓdeſſeobeſſe bn̄facit: ſꝫ hac non dꝫ noīare in cōfeſſione: qꝛ talem confeſſionē cōfeſſor poſſetcedere ꝯͣ ad correctionem. Pro neceſſitate?cōfeſſionis videt̉ liceat aliū noīare ſꝫ vtilitate. Un̄ ſi pōt aliter ſpēm peccati expͥmeretūc dicat qꝛ id facere tenet̉. Si aūt pōt dici ſpēspeccati ſine exp̄ſſione tertij. ſꝫ melius remediuꝫadhibet̉ ip̄i penitēti vel alteri: puta: qꝛ melius poterit a recidiuo ſibi ꝓuideri exprimēdo tertiūeſt noīandus. eſt: qꝛ conſilia intelligūtur implenda ſaluis peccatis: minora pctā ſaluis maioribus.ndecima conditio ē ſit humilis hoc interius et exterius. Exterius quidem vt flexis genibus et capite diſco-