.XIIII.

nobis gradiēdum eſt: in baptiſmo regeneramurad vitam: poſt baptiſmum confirmamur ad pumnam. In baptiſmo abluimur: poſt baptiſmū roporamur. Et qͣꝫuis continuo tranſituris ſufficiatregenerationis baptiſma: victuris tamē ſunt neceſſaria confirmationis inſignia. Regeneratio ꝑſe ſaluat mox in pace beati ſeculi recipiēdos: confirmatio armat ⁊ inſtruit ad agones mundi. hecad prelia reſeruandos. hec ille: de conſe. di. 5. ſpiritus ſanctus. Confirma gͦ hoc deus. ¶ Ergo cōfirmatur quis: ⁊ roboratur ꝑ membroꝝ fortificationem: cum puer naſcit̉ viuit vtiqꝫ: ſed multūeſt debilis: nec ad opera aptus adultoꝝ. Ex ſenſibilibus aūt ⁊ corporalibus d̓uenire poſſumusin noticiam ſpūalium ꝑ ſimilitudines eoꝝ. Naſcitur enim homo in eſſe ſpūali per baptiſmum⁊ viuit vtiqꝫ vita gr̄e: ſed adhuc eſt quaſi debiliſin vita ſpūali: vn̄ apoſtolus petruſ in prima canonica ſua. c. 2. baptizatis ait. Quaſi mō geniti rōnabiles ſine dolo: lac concupiſcite: vt in ſalutemcreſcatis. Sed ꝑ confirmationē vel chriſmationem cōfirmatur quaſi ꝑueniens per hoc ad etatem robuſtā: vt poſſit bellare ⁊ fortia agere. Un̄vt debilis accedens baptizandus ad hoc debetſuſtentari ab alio: qui tamen debet eſſe ipſe chriſmatus. Nam debilis non eſt idoneus ad ſuſtētādum debilem: ne ambo ſimul cadant: ⁊ ex iſtatentione contrahitur parentela ſpūalis: eo modoquo in baptiſmo: que īpedit matrimoniuꝫ: vt has ſupra in p̄cedenti. c. ⁊ ti. i. c. de cognatione ſpii. ⁊ de hac roboratione ſpūali ⁊ perfectioneuius ſacramenti dicit rabanus. Inunctione in ſūmitate verticis: que ſit per ſacerdotem:ſignificatur ſpiritus ſancti deſcenſio: ad habitationem deo conſecrandam. Inunctione vero queſit per pontificem in fronte: eiuſdem ſpiritus ſancti ſeptiformis gr̄a: cum omni plenitudine ſanctitis ⁊ ſcientie ⁊ virtutis venire in homine declatur: de conſe. di. 5. c. nouiſſime. Unde ⁊ faſciolam qua .ſ. frons inuncta ob reuerētiā poſt exterſionem ligatur: debet tenere ſaltem ꝑ diem: ſed ꝑſeptem dies manere: vt non lauet ſibi caput ad ſignificandum gr̄e ſeptiformis receptione. roboratur ergo virtus id eſt potentia rationabilis ſacramento cōfirmatōnis: ne circūferatur omto doctrine: ne cedat argumentis hereticoꝝde dicit vrbanus papa de cōſe. diſ. 5. omnes fideles poſt baptiſmum debent recipere manus impoſitiōem: vt pleni xp̄iani inueniātur: qꝛ cū ſpirtus ſanctus cordi infunditur: cor fidele ad prudētiam ⁊ conſtantiam dilatatur: roboratur virtusiraſcibilis: ne facile vulneretur obprobrijs iniurijs ⁊ tormentis: que multa antiquitus irrogabatur xp̄ianis ab infidelibus pro veritate fidei: nūcautem pro veritate iuſticie ⁊ vite chriſtiane roboratur ⁊ virtus concupiſcibilis: ne cedat illicitisamoribus ⁊ prauis deſiderijs. Rōfirma gͦ deusquod oꝑatus es in nobis: vt ꝑſeuerantes in hocrobore ſuꝑnam hieruſalem aſcendamus.

¶ Sermo de ſacramento euchariſtie. c. iiij.Emoriam fecit mi¶ Frabilium ſuoruꝫ miſericors ⁊ miſeratordominus eſcam dedit timentibus ſe: pͣs. iio. Nōloquitur p̄s. de eſcā corporali cōmuni: quia hācdedit non ſolum timentibus ſe: ſed ⁊ iumētiſ daeſcam ipſorum .i. beſtialiter viuentibus ⁊ pulliscoruorum inuocātibus eum: vt dicitur pͣs. 146.Et cum hoc ſit vſitatiſſimum non poſuiſſet propheta hoc in p̄s. tanqͣꝫ ꝗd ſingulare. ſed ⁊ de eſcamanne data patribus in deſerto nō videtur etiāꝓprie intelligendum: cum bonis ⁊ malis fueritdatum certo tempore .ſ. 4. annorum: ⁊ non mēoria preteritorum fuerit mirabilium: ſꝫ figura futurorum .ſ. huiuſmodi magni ſacrificij. Reuerainquit ambro. in li. de ſacramētis. Mirabile fuitꝙ manna pluit dominus patribuſ in deſerto ququotidiano paſcebantur celi alimento. Sed ſi illud quod miraris vmbra eſt: quāto magis illuccuius eſt vmbra .ſ. mirandum. de conſe. di. 2. Sꝫd̓ eſca euchariſtie loquitur: quod eſt maximummiraculorum ab eo factorum. Memoriā ergofecit ⁊ cetera: cum dedit eſcam ſacramentalem ⁊cetera: vbi tria notanda. ¶ Primo ſacramēti eximia excellentia: ibi memoriā fecit mi. ſu. ¶ Secundo conferentis nimia beniuolentia: ibi: mi. etmi. domi. ¶ Tertio aſſumentis idonea conſcientia: ibi timentibus ſe.Quantum ad primumcertū eſt: ꝙ iſtud ē excellentiſſimū ſacr̄oꝝ: ⁊ oīaalia ordinant̉ ad ip̄m: vel ꝑficiūtur ꝑ ip̄m: nec ꝗdp̄cioſius hēmus in hoc mundo. Quid .n. meliuscorꝑe ⁊ ſanguine dn̄i nr̄i: ait hie. i. q. i. multi. q. d.nihil. ⁊ de ꝯſe. di. 2. nihil dr̄ ſic. Nihil in ſacrificijſmaius eſſe pōt: nec vlla oblatio maior reperiturEt cū mirabilia ſint oꝑa dei oīa: tn̄ tria ſunt p̄cipua: ⁊ valde ſtupēda. ¶ Opus creatōis. Opusredēptionis. ¶ Opus glorificationis.Horum omnium mirabiliū fecit memoriā ⁊ repn̄tationeꝫ in venerabiliſacr̄o. O qͣꝫ mirabile ē ꝙ cum nil eſſet: niſi deusſua oīpotenti virtute: mundū ⁊ que in eo ſūt creauit ex nihilo. Natura quidē ⁊ ars nil oꝑatur niſiex p̄iacenti materia ei: qd̓ fit: ⁊ ei ex quo opus fitNā cum aīal morit̉ corrupta forma ſubſtātialiaīalitatis vel ſeꝑata: ſi ē aīa rōnalis: remāet materia cōis ei: qd̓ pͥus erat ſub forma aīalitatis ⁊ forme ſubſtātialis quā ſuſcipit cadaueris. Et cū cadauer ꝑ ꝯſūptionē ꝯuertit̉ in terrā: adhuc remanet materia cōis ſub forma terre: ſic in artificialibus. Nā cū faber ex ferro facit cultellū: materiaferri qͥ erat pͥus ſub forma virge: ip̄a materia ferri poſtea reꝑit̉ ſub forma cultelli. Et cera q̄ priuserat ſub forma maſſe: facta ex ea imagīe reꝑiturſub forma hominis ſeu figura. Non ſic autemdeus creauit mundum: ſed nulla preexiſtenteꝫ