Titulus.

¶ Ego accipio ſub hoc ſenſu ꝙ cauendum eſt:ne quis ex ſola conſuetudine exterioris oꝑis moueatur ad celebrandū: nō aduertēdo an indiſpoſitus vel minus diſpoſitus ſit: ſeu an ex celebration ꝓficiat vel tepeſcat: ſiue an habeat cām rōnabilē abſtinendi vel nō. hoc .n. eſſet reprobabileGr̄as deo ꝙ ad hoc deuenimus. NNūc gͦ dicit:quid ē qd̓ te retrahit: qn̄ quis nō vult de peccatis ſatiſfacere: ſeu qn̄ nō vult ceſſare: ſeu qn̄ eſt inpeccādi volūtate. Quiſquiſ vero vult realit̓ em̄dare peccata: ⁊ futura vitare: magis dꝫ ſe putarindignū qͣꝫ dignū iudicare: qm̄ nō vult nec habetvoluntate emendandi: quiſꝗs nihil facit. Quilibet .n. vſū rōnis habens ſemꝑ qn̄ vult: pōt aliꝗdad emēdationē facere: qꝛ pōt dolere aūt diſplicētiam habere de eis: nolle amplius peccare: deſiderare gr̄am: orare ⁊ hūiliare corā deo ⁊ ſimiliaSi habes ſcrupulū vel dubiū: habeas iteruꝫ ꝗdfacias: vt vꝫ doleas de quāto hoc ē ex culpā tuaꝯfitearis: ſaltem ad cautelā: ⁊ ad ſatiſfaciendumſāmittas te puro iudicio boni ꝯfeſſoriſ: ſi copiaꝫeius habes: vel paratus ſis ad hoc qͣꝫprimū poſſis talem habere: qui te dirigere valeat in hoc caſu. Si aūt credis aut times te indiſpoſitū: iterumhabes ꝗd facias: vt vꝫ te qͣꝫcitius diſponere ſtudioſe coneris. Si times de negligētia cōmittenda: adhibe diligentiā: ⁊ cōmitte te dei gr̄e: vndecū in oībus que te pn̄t retrahere: habeas ꝗd agedum ſit: ⁊ ſi illa feceris ꝓ poſſe tuo: ſufficit: nec eſtaliud ꝑiculum ſalutis: ⁊ cū quis non ē ſed creditſe contritū de peccatis: qͣꝫuis eſſet indignus ⁊ inpeccatis: qꝛ tn̄ faceret quod in ſe eſt: nec indignelumeret: nec d̓ nouo peccaret mortaliter accedēdo. ¶ Igitur manifeſtū eſt: ꝙ qn̄cunqꝫ huic officio cōmode ⁊ optime vacare pōt: nec aliqd̓ canonicū obſtat: nullā poteris dimittēdi cām habere.niſi malitiā vel negligentiā aut pigritiam tuam:que ſunt cauſe rōnabileſ ⁊ dānoſe. Non eſt oīmvnus diſponēdi modus: ſed alius incipientium:alius ꝓficientiū: alius ꝑfectoꝝ. Incipiens ⁊ nouiter conuerſus ad deū ꝓbet ſe ante peccaſſe: ⁊ doleat: ⁊ ꝯfeſſus peccata ſaltē mortalia: vel ſaltemꝙ in ipſo eſt: ꝑatus ſit confiteri: pn̄iam ſubire ⁊ ſatiſfacere: ⁊ vtꝝ habeat bonā voluntateꝫ vitandipeccata ſeruiēdi deo: ⁊ an faciat ad hoc diligentiam ſuam ꝓ oportunitate loci tꝑis ⁊ uiriū. qͣꝫdiuenim in iſtis defecerit: nunqͣꝫ debet accedere.¶ Deinde ꝓbet an de ꝓximo fuerit in aliquo graui peccato: de quo licet in rōne doleat: ꝙ adhucaffectus ſuus n̄ ſit bene purgatus: ſꝫ occupata ſitfantaſia ⁊ menoria delectationibusⁱ ac cōmotōnibus priſtinis: ⁊ preter volūtatē grauiter inquinata ⁊ inclinata caro adhuc nimiſuehemēter impediat ſpūm: ⁊ ei non ſolū ad deuotionem nō ſeruiat: ſꝫ rebellet. ¶Deinde ꝓbet: ſi non habeat exculpa ſua vel negligētia notabile deuotionis impedimentū: vtpote pollutionē corporis vel magnā diſtractione animi. Poſtremo ſi nō ſit nimiſindiſpoſitus ad omnē deuotionē ⁊ preter culpaꝫ

ſuam: vtpote ſi eſſet grauatus capite preſſus ſinolentia aut nimiū tedioſus: hec etiam ſunquibus a cōione eſt abſtinendū: qn̄cunqꝫaliqua neceſſitas: Nā in neceſſitatis artiopericulo mortis: ſufficit habere iſta primo īpta: ſi iſta īmediate poſita habere n̄ poſſitcienti vero qualis debet eſſe omnis: quifrequēter cōicare ꝓponit: n̄ ſufficiunt heſed tota vita ſua debet eſſe p̄paratio adnem tante rei: ⁊ p̄cipue in mortificando yfugiendo vanitates ⁊ occaſiones peccatoꝝ.leuiū ⁊ venialiū: occupationes nō neceſſaꝗbus pōt homo auerti a ſerioſa cuſtodiaſui: necnō exercendo in virtutibuſ ⁊ excitapͦ meditationē ad immenſū timorē ꝓfunemilitatis anorē ardentē. Feruens deſideriūnoꝝ inſerendo ſe vulneribus ieſu xp̄i: cōpatipeccatoribus cōmendando ſe ſancte matri eſie: in nullo de ſe aut de ſuis meritis: ſed depietate vehemēter ꝯfidendo. Per quodcūqꝫ exgo exercitiū homo ad iſtam amplius ꝓmouciſiue ſit lectio meditatō oratio p̄dicatio opus īſericordie ſpūale ⁊ corporale: ꝑ illud magis accōionem diſponit̉. Et ex hoc pꝫ error plurimoꝝqui multū affligunt ſe: ieiunāt orant aūt vigilantetiā in tantū ꝙ ſenſus obruitur: ⁊ ab om̄i deuotion impeditur potius qͣꝫ ꝓmoueatur: ⁊ habet alqua vitia in ſe vel affectiones mūdanas: que nōcurāt mortificare: vtpote aliquā malitiā vel ſcandaloſam cōſuetudine amorem vel ranchorē ahomines cōplacentiā ad laudes: aut alias ꝯſetiōes aūt ꝯcupīam ad diuitias: que ſibi dimiad tempus: nullatenus tn̄ renunciare ꝓponuntſed ꝓmptiſſime redeunt: ⁊ qn̄qꝫ feruētius qͣꝫ antea. Hoꝝ aūt ꝯtemptus deteſtatio ⁊ mortificatioplus ꝟaleret eis: ⁊ eos magis diſponeret: qͣꝫ iſtitdetentis cantando mille pſalmoꝝ. Nōnulli etiācōicati ſe volunt abſtrahere ac recuſant hoīes inarto poſitos: etiā in neceſſarijs ⁊ ſalubribus expedire: ꝙ eū vtiqꝫ qui ſui iuris ē: ⁊ nouit ac ꝓdeſe pōt miſero: potius reddit indiſpoſitū qͣꝫ diſponit. Qui vero ꝑfecti ſunt: ita ꝙ iam apprehenderunt ea ad que tendit ꝓficiens: p̄ vehementi deſiderio qd̓ habent ad xp̄m: nō poſſunt ſub ſtineius abſentiā. Et quia non poſſunt eū reuelatocie ꝯtemplari in gloria ſaltem ꝓ ꝯſolatione ſuvolunt eodem modo quo poſſunt eius frui prſentia aſpirant ad amplexus: petūt obſculū: videre cupiūt: ⁊ experimetaliter guſtare qͣꝫ ſuauis ſidominus: vt in dulcore ſuauitatis ⁊ in fortitudi.ne cibi illius ambulent vſqꝫ ad montem dei .ſ. beatitudineꝫ ſempiternā: ad quam conſequendampro viatico datum eſt corpus domini noſtri ieſuchriſti: qui cum patre ⁊ ſpiritu ſancto viuit ⁊ regnat per infinita ſecula: amen. hec omnia .ſ. conteta in. 4. §. precedente extracta ſunt ex quodamlibello ꝑ modum dialogi edito.Ouodecim autem mi-