.XIII.

eſt enim deſideriū: aliud eſt ſenſibilis deſiderijceptionē habere: ſine deſiderio nemo debꝫ accedere. Cum autem xp̄ianum ſic viuere deceat: vtſemper mereatur acciꝑe: nunqͣꝫ debet eſſe ſine d̓ſiderio tunc ⁊ totiēs ſumendi: qn̄ ⁊ quotiens cōuenienter poterit ⁊ crediderit expedire: ⁊ in hocmulti errant: qui ſolent ſibi p̄figere in animo: nōniſi totiens in anno vel ſeptimana celebrare. Sꝫhoc eſt ponere obice gratie ⁊ amonitioni dei: etquaſi tēpus miſerationū domini in ſua ptāte cōſtituere. Siquis aūt illam diſpoſitionē in ſe iudicare voluerit ex ſenſibili cordis cōpunctōne projuſione lachrymaꝝ feruore mētis ⁊ ſimilibus ſetimentis: ita ꝙ tunc credat ſe diſpoſitum: qn̄ talequid ſentit: ⁊ quando non ꝑcipit indiſpoſituꝫ: incaute valde ambulat: ⁊ ſepiſſime d̓cipitur. Multotiens qui nil taliū habent: ſunt in magno ſtatugr̄e: ⁊ qui habent: omnino ſunt extra gr̄am gratūfacientem. Sepe enim contingit hominē ab huiuſmodi feruoris affectibus impediri ſine omniculpa ſua: immo cū magno merito. Non .n. poſſunt homines cōmuniter confecti ſenio languentes corꝑe: grauati magnis curis ⁊ laboribus p̄dicando: confeſſiones audiēdo: curam infirmoruꝫaūt alia neceſſaria geredo: magnas in or̄one ꝑcipere vel expectare dulcedines. Et ſic impiū eſſethominē ꝓ his oꝑbus remouere a ſacr̄o pietatis⁊ illū in ſacramētali refectione priuare. Qui autēex obedientia voluntaria cogit: aut ex charitateeligit ꝓpter ſalutem ꝓximoꝝ adulti cōtemplations ⁊ or̄onis ſtudio ſe abſtrahere: ⁊ laborioſastedioſas ⁊ amaras occupationes ad dei gloriamtolerat: vel cū quis non pōt ſe ad hiꝰ effectus exercere. Nam ⁊ ſi ſacr̄m ſit cum deuotione ſumēdum: qꝛ deuotio nō eſt aliud qͣꝫ ꝓmptitudo animi ⁊ feruor bone voluntatis ad ſeruienduꝫ deo:non ſolū in ſuſpirijs ⁊ lachrymis ſꝫ etiā in p̄dicādo ⁊ confeſſiones audiēdo: ⁊ in alijs oꝑibus miſericordie tam ſpūalibus qͣꝫ corꝑalibus pōt reperiri. Et licet ꝯtemplatiui cōiter ſint magis feruidi ⁊ deuoti: non tn̄ ꝓpter hoc aptius bonis negāda eſt cōio: cum etiā ꝯtēplatiuoꝝ ſit vnus deuotior altero nec tn̄ ꝓpter hoc minus deuotus tenetur abſtinere: maxime cū bonitas hominis pl̓ꝰꝯſiſtat in virtute animi qͣꝫ in feruore. Sꝫ ⁊ aliqn̄in illis curis p̄grauatus ſolū ꝯtemplationi ⁊ or̄oni diligenter intentus: paꝝ aūt nil ꝑcipit de ſuauitate ſacr̄i: quod fit ex magnā dei gr̄a: ⁊ ad magnum bonū eoꝝ: qm̄ valet ad multa ſubtractiohuius gr̄e ⁊ ſuauitatis. Et primo vt tētationevel tribulatione gaudiū tēperemus: ⁊ mēs hoīsne laſciuet: temperet̉. ¶ Ualet ſecūdo vt homītimor incutiatur: ne tā delectabili bono hic et infuturo pͥuetur: ac eo ardētiuſ tendat ad vitā eternam: vbi ſemꝑ adhereduꝫ eſt. ¶Ualet tertio: vtꝑ fidem ambulātes amplius mereamur. pleriqꝫenim illa ſuauitate dotati magis guſtui ⁊ exꝑientie ſtudent initi qͣꝫ fidei: ⁊ qn̄qꝫ occupatiōes ⁊ aliaopera fugiunt: ac orationi ⁊ ꝯtemplationi vacāt

plus deſiderio illius conſolationis: qͣꝫ pro gloriadei vel acquiſitione virtutis. ¶ Ualet quarto vttam deſiderabile bonū feruētius deſideremus:acceptemus gratātius ⁊ cautius cuſtodiamus etacceptius. ¶ Ualet quinto vt nos vidētes quiapriuati illa mox graues ad bona ſumus ⁊ pigri:diſcamus ⁊ grati eſſe gr̄e dei: nō noſtris viribusaſcribere quotiēs nos ꝓmptos in dei ſeruitio reperimus. ¶ Ualꝫ ſexto vt ꝑ hoc timeamus aliosiudicare ex apparenti eoꝝ ſegnicie: ſed magis cōpatiamur eis: vtpote a gr̄a dei deſertis. ¶ Ualetſeptimo quia ꝓuidet in huiuſmodi diuina miſeratio indiſcretioni nr̄e: ne vꝫ illam dulcedine ſentientes ſectantes: vires nr̄as vltra modū irrationabiliter ꝯſumamus. ¶ Ualet octauo ad ꝯſeruādum humilitatē ⁊ excritiendā vanā gloriā. ex talibus .n. gratijs magna ſepe ſumit̉ occaſio a deo:ꝙ qui tali ſemꝑ ꝯſolatione gauderēt: difficillimepoſſunt a vanitate ſpūs ⁊ inani gloria p̄ſeruari:niſi refrenarētur ꝑ tetationeꝫ: vt paulus ſtimulovel ꝑ tētationes exteriores. Et qͣꝫuis nō ſine virtute diuini auxilij nobis celeſtia ſapiant: ⁊ terrēavileſcant: ⁊ oeus poſſet ꝑ gr̄am ſuam oēm difficultatē amouere: ⁊ facere ꝙ ſolum ſemꝑ celeſtianobis ſaperent: non tn̄ vult ſe pure nobiſcū ſuꝑnaturaliter agere: ſed etiā humano mō ſalutē noſtram oꝑari: ne torpeamus ocio: ſed excitemur:vt ex dulcedine: cū habet eam gr̄am dei cognoſcens fiduciā accipiat: ⁊ ex ſubtractione eius infirmitatē ⁊ inſecuritatē cognoſcat. ¶ Item notaꝙ huiuſmodi affectus ſeu dulcedines ſpūales inſacr̄is ꝑceptis vel in alijs oꝑibus d̓ genere bonorum aliqn̄ veniunt preter gr̄aꝫ. Nā ⁊ iudei ⁊ gētiles ī ritibus ſuis ⁊ ſacrificijs lachrymas fundūtex affectōne ad illa qn̄qꝫ in hoc cooꝑante diabolo: aliqn̄ cum gr̄a veniunt: ſed nō ex gr̄a: vt cumaliquis etiam imꝑfectus ſine or̄one ⁊ huiuſmōitrahit̉ in magnum affectū diuine dulcedinis: aliquādo veniūt ex gratia ⁊ dono dei. Unde ex defectu huiuſmodi cōſoltationū non debet dimitticōio vel celebratio: etiā ſi quis ſciret vel crederꝫhuiuſmodi ꝯſolationē ſibi ſubtractā ex peccatisdiu p̄teritis: quod tn̄ non pōt ſcire vel debet credere: niſi aliqualiter euidenti rōne. Sed ſi crederet veriſimiliter ꝓpter peccata recētia vel preterita: ſed nō emendata hoc pati: tunc abſtinenduꝫeſſet: ita etiā ecōuerſo ſentiēdo hiꝰ affectus ⁊ dulcedines: non debet ſe putare ex hoc magis ſecurum ⁊ diſpoſitū ad ſuſceptionē huius ſacr̄i: naꝫ ⁊magni peccatores aliqn̄ habent huiuſmodi affectus ꝑſeuerantes in malis. Ponit exemplum dequodā qui cōpungebat̉ lachrymabiliter ac eſtuabat deſiderijs bonis: nec tn̄ renūciabat pompismūdi ⁊ vāitatibus: nec habebat volūtatē dimittendi peccata mortalia ⁊ or̄ones immediatas: ⁊media ad ea inducentia: ⁊ ſic cū eſſet extra ſtatūgr̄e tn̄ huiuſmodi affectus aliqn̄ ſētiebat: ⁊ ideonō ſunt ſufficientes ar. ſed magis teſtimoniū conſcientie: ꝙ examinans non habet remorſum.S 4