.XIII.

ſed vſus talis poteſtatis aufert̉ p̄dictis ꝑ eccl̓iam.Et ideo ad ſui pernicieꝫ ꝯſecrant: ſed tn̄ conſecrāvt dicūt tho. 3. ꝑ. q. 64. ar. 9. ad vltimum alb̓. pe. ⁊cōit̓ theo. ⁊ hoſti. Unde opinio magiſtri ſentētiarum ī. 4. di. ii. que dicit cōtrariuꝫ .ſ. ꝙ hereticus n̄cōſecrat: nō tenet̉. Oportet autem ꝙ hoc ītendat.nō ſolum enim verba forme ſūt ad cōficiendumneceſſaria: ſed etiam requiritur intentio: quia ſecūdum augu. ſine ītētione ī ſacramētis nihil agitur.Unde .ſ. tho. dicit: ꝙ ad ꝑfectionē ſacramenti reꝗritur ītētio miniſtri: qͣ ſe ſubijciat pͥncipali agenti:vt .ſ. intēdat facere qd̓ facit eccleſia ⁊ xp̄s fecit: ⁊ dicit ꝙ nō eſt neceſſaria ītētio actualis: ſꝫ ſufficit habitualis vt cōficiat̉: puta vt ſi ſacerdos accedit adaltare ad celebrandū: ītēdat facere qd̓ facit eccl̓ia⁊ chriſtus fecit: perficitur facramētū: ſi poſtea ſuſpēdatur eius ītētio per aliam occuretē cogitationem ex virtute prime ītētōis ꝯficit: tn̄ ſtudioſe curare debet miniſter ſacramēti: vt ēt actualē ītētionem adhibeat. Et dicit tho. ꝙ cū aliquis n̄ ītēditſacramētum ꝯficere: ſed deluſorie aliꝗd agere: talis peruerſitas tollit virtuteꝫ ꝯſecrādi ⁊ virtutē ſacramenti: p̄cipue qn̄ ītētiōem exterius manifeſtat.Si autem ītētio miniſtri peruertitur qͣꝫtum ad idquod ſequitur ſacramētum: puta ſi ſacerdos ītend̓ret ꝯficere corpꝰ chriſti: vt eo ad beneficia vtereretur: qꝛ prius nō dependet a poſteriori: talis intētionis ꝑuerſitas veritatē ſacramenti nō tollit: ſedminiſter tali ītētiōe grauiter peccat. Pe tn̄ dicit: ꝙſacerdos ꝯſecrat qͣꝫtācūqꝫ materiam: dum tamenītēdat hoc facere ad vſum ⁊ alimētum fideliū: alias nō. Sed opinio tho. melior. Dicit autem alb̓. ꝙſi alique hoſtie ex obliuione remaneāt ī altari: autaliq̄ vini gutte adhereāt pedi calicis: ⁊ ſacerdos?ficit: nō ſunt ille cōſecrate: qꝛ de eis nō ītendit̉. Durandus aūt ponit caſū: ꝙ ſacerdos habeat corā ſevndecim hoſtias: ⁊ ītendit cōſecrare decē: querēsquot ſint cōſecrate. Reſpōdet aūt diſtinguendodicēs: ꝙ hoc pōt primo duobus modis intelligi:vno mō ꝙ numerus ſit ſolū in opiniōe ⁊ nō ī ītentione: in ītentione aūt ſit ꝯſecrare quicꝗd ē coramſe: vt verbi gr̄a: vt ſi aliꝗs habeat corā ſe vndecimhoſtias ⁊ opinat̉ eſſe decem: ipſe nō ītendit conſecrare ꝗcquid ē corā ſe. Patet ꝙ eius opinio fert̉ad numerū. Un̄ qꝛ effectus cōſecrationis ſeꝗtur ītētionē ⁊ nō opinionē: oēs ille hoſtie ſūt ꝯſecrate.Alio mō pōt ītelligi p̄dictus caſus qn̄ dr̄: hꝫ corāſe vndecī hoſtias: ⁊ ītēdit ꝯſecrate decē: vt nō opinio ſed ītentio ferat̉ ad numerū: ita .ſ. ꝙ non velitꝯſecrans pluſqͣꝫ decē: ſed tm̄ de eē ꝯſecrare: tunc intali caſu p̄dictꝰ doctor facit ſecūdā diſtinctionē. oꝙ duobꝰ ēt modis ꝯtīgeret. Uno mō ꝙ ſciat ꝟitte nūeri. Alio mō ꝙ ignoret ꝟitatē nūeri ⁊ ſi ſciat ꝟitatꝫ nūeri .ſ. ꝙ hoſtie ſint vndecī. ⁊ ipſe decētm̄ ꝯſecrare ītēdit aut d̓cē diſtīcte ītēdit ꝯſecrāe.i. diſtīguit decē hoſtias qͣs ītēdit ꝯſecrāe ab vnaquā nō ītendit ꝯſecrare. Et tunc dicendū ē ꝙ iſtedecē tm̄ ſūt ꝯſecrate: de quibus ītendit: ⁊ illa de qͣnō intendit nō eſt ꝯſecrata. Aut ſacerdos ſcit ho-

ſtias eſſe vndecim: ⁊ ītendit ꝯſecrare decē non diſtinguēdo vel determinādo quas decē ītendit: ⁊quā vnam nō intendit: ⁊ ſic ītendendo decē ex illis ꝯſecrare: tunc nulla ē ꝯſecrata: eo ꝙ ītentio nōfuit ad aliquā determinatā: ⁊ cū iſto dicto ſatis cōcordat .ſ. tho. in tertia parte. q. 64. ar. 9. ad primū.vbi dicit ꝙ miniſter ſacramentoꝝ eſt ſicut inſtrumentū principalis agentis .ſ. xp̄i vel eccleſie. Et cūtale inſtrumentū habeat cognitionē: requirituręper ītentionē ſe determinet ad opus: qd̓ in virtutprincipalis agētis ꝓducere debet: ideo ſequitur:ꝙ ꝟbi nō determinat ſe: nihil operatur. Si veroſacerdos ignoret numerū vndecī hoſtiaꝝ: ⁊ intendit decē hoſtias tm̄ cōſecrare: dicit idem durādusꝙ eodē modo diſtinguendū eſt: vtrum determinet quas decē ītendit vel nō d̓terminet. Et reſdendū ē ſicut in p̄cedēti caſu īmediate dicto. Sdubitat quomō: cū numerus ignoretur: cui dubitationi reſpōdetur: ꝙ pōt contingere ꝙ decē hoſtias videat extenſas: ⁊ vna ibi lateat: ipſe aūt ītendat oēs quas videt: ⁊ nullā aliam. vel pōt eſſe ꝙipſe decē poſuit: ⁊ vna erat ibi quā neſciuit: ip̄e vero ītendat ſoluꝫ illas quas poſuit ⁊ redit hic cāusin caſum ſupra poſitum alberti: qꝛ tunc illa nō eſtconſecrata: quā neſciuit ibi eſſe: ⁊ omnes alie ſuntconſecrate. Si aūt ipſe vnam plus ibi poſuerit qͣꝫcrediderit: vel alius vndecim poſuerit: ⁊ ipſe mandauerit poni decē: ⁊ nō intendit conſecrare niſi decem tm̄: tunc non eſt determinata eius ītentio: ⁊ ſcut ſupra nulla ipſaꝝ eſt cōſecrata. Hec ille: cui cōcordat Io. neapol̓ in. 8. quodlibet. Et addit idemIo. ꝙ ſicut dictū eſt de quātitate diſcreta .ſ. de numero hoſtiarum: ſic dicendum eſt d̓ quātitate cōtinua vnius ⁊ eiuſdē hoſtie. Si .n. ſacerdos intendat cōſecrare medietatem ſolum alicuius hoſtiedeterminatam: tn̄ vtpote ſuperiorem ſolum velinferiorem aut dextram vel ſiniſtram illam ſoluꝫconſecraret: Sed ſi intenderet conſecrare medietatem folum alicuius hoſtie: non determinandointentionem ſuam ad aliquam partem deſignatam vel determinatam predictis modis vel alijsquibuſcunqꝫ: nihil penitus cōſecraret propter cauſam ſupradictam: qꝛ .ſ. in tali caſu non eſſet determinata intentio miniſtri reſpectu alicuius d̓terminate materie. Sed pe. de pal. dicit ꝙ ē duplex opinin circa iſtam determinationem. Quidam enimdicunt ꝙ oportet ꝙ fiat determinatio ſeu ſignificatio de parte hoſtie conſecrāda vel ſenſu vl̓ imaginatione: alias non conſecraret. Alij dicunt ꝙ ſufficit determinatio iſta: vel ſignatio fiat intellectu:⁊ ſi non ſenſu. intentio enim que exigitur eſt actuspartis intellectiue non ſenſitiue. Et quanuis aliadeterminatio intellectus ſit ſecundum per determinationem ſenſus: hic autem non oportet ꝙ ſit ſignatio certe partis ſecundum ſenſum: quia necper viſum cum cecus poſſit conficere. nec per tactum: quia ⁊ ſine tactu manus poteſt conſecrare.nec per imaginationem vel alium ſenſum: quia indiuiſibile ſecundum ꝙ huiuſmodi non eſt ſenſu