Titulus.

niſi r̄tēto eccleſiaſtico patrocinio: niſi forte manumiſſor duos eiuſdē meriti ⁊ eiuſdē peculij eccleſie cōferre voluerit quod ꝓbat ꝑ. c. ep̄s ꝗ. ea. q.Queritur an ſucceſſor ī p̄latura prioratꝰ abbatiſſatus vel ep̄atus ⁊ alias hiꝰ teneat̉ ſtare cōtractibus factis ꝑ p̄deceſſorē ſuū circa īmobilia? ℟.diſtīctione: qꝛ aut loꝗmur d̓ ꝯͣctu ꝯcernēte veraaliēationē ꝓpͥetatꝭ: puta vēditiōis dōatiōis ꝑmutatiōis ⁊ hi. Et tūc ſi fuerit celebratꝰ ꝯͣctꝰ cū debita ſolēnitate q̄ .ſ. hēt̉. 12. q. 2. ſin̄ exceptiōe. Et d̓clarat̉. sͣ. ī iſto. §. ſed de forma. Tūc enī poſſeſſor ſtatim cepit ꝓpͥetario poſſidere: ⁊ nō tollit̉: qd̓ ſolēniter actu eſt: vt. ff. de mino. l. in ītegrū. Aut loquimur de ꝯͣctu cōcernente redditꝰ ꝗ ſpectāt ad platum: vt locatione: ⁊ tūc mortuo p̄lato vel trāſlatovel amoto nō durat ꝯͣctus alteriꝰ: vt. ff. locati. l. ſiꝗs domū. Et hoc niſi cōtraxiſſet: vt ſindicꝰ monaſterij vel ſolēniter cū conſenſu capl̓i ⁊ ꝓ vtilitatemonaſterij: qꝛ vtilit̓ geſtū dꝫ hēri ratū. ff. d̓ nego.ge. l. pōponius. Ita diſtinguit Bal. de foro cōpe.ī. c. dilecti. ⁊ ſeꝗt eū fr̄ eius pe. in. c. q̄relaꝫ. ne p̄la.vi. ſuas. Et remittit ad notata. 12. q. 2. alienatiōes.Et glo. in. d. c. q̄relam diſtinguere vr̄ ſic. Ꝙ ſi p̄latus faciat locationē noīe ſuo: ſucceſſor nō tenetur ſtare tali cōtractui: ſed ſi noīe eccl̓ie tūc dyratlocatio p̄deceſſoris pꝰ morte eius. Reſtat gͦ videre qn̄ dicatur fieri locatio noīe eccl̓ie ⁊ qn̄ noīe p̄lati: ⁊ vr̄ eē de mente dicti Io. cal. ſuꝑ. d. c. q̄relaꝫ.Ꝙ quotienſcūqꝫ p̄latꝰ locat noīe ſuo: vtputa expͥmendo ꝓpͥum nomē: vel aliꝰ ꝓ eo: vt ꝓcuratoreius tūc nō tangit talis cōtractꝰ ſucceſſore: ad ꝙacit. c. lr̄e de dila. Et iō ſucceſſor pōt ꝯͣuenire:n. c. relatū de teſ. Si vero locatio ſit noīe eccl̓ie:vt qꝛ dicit talis p̄latꝰ ꝓ ſe ⁊ eccl̓ia ⁊ ſucceſſoribꝰ.Et tūc ſi nō locauit vel cōtraxit ꝓ vtilitate eccleſie: pōt ſuccōr cōtrauenire: nec tenet̉ ſtare tali cōtractui: vt de reꝝ ꝑmu. c. 2. Si āt locauit vel contraxit ꝓ vtilitate eccl̓ie: ⁊ tūc tenet̉ ſtare. Alienationes āt reꝝ mobiliū p̄dictam ſolēnitatē nō rerūt: q̄ tn̄ ⁊ p̄cipue reꝝ quaꝝ eſt vſus ī eccl̓ia: vt calices libri ⁊ hiꝰ non ſine magna cā ⁊ rōnabili fieridebet: vt dr̄ ī. c. hoc ius. 10. q. 2. Itē nota ꝙ nulluiſp̄latus religioſus pōt vendere redditꝰ ſeu cōcedere alicui ad vitā vel ad certū tp̄s: niſi neceſſitasvel vtilitas loci expoſcat: vel de cōſenſu cōuentꝰvel ſi conuētū nō hēat: de conſēſu p̄lati ſui: ī cle.monaſterioꝝ. exͣ eo. ti. Alienationes facte ab ītruſis nō valēt. 12. q. 2. alienatiōes. Et ſil̓iter aliēationes facte a ſciſmaticis: exͣ de ſciſma. c. i. Et tenent̉reſtituere oēs p̄dicti loca ⁊ res ⁊ fructꝰ ꝑceptos:exͣ de reſti. ſpo. c. grauis. ⁊ qūo ꝗ vtit̉ talibus alienationibꝰ ſit excōicatꝰ hēs ī quarta parte ti. i. c. deexcōicatiōe. Quia ſupra dictū eſt ī dicta decretali nulli eo. ti. ꝙ nec et ī emphiteoſi debēt daripoſſeſſiones eccl̓ie: ideo breuit̓ aliꝗd de emphiteoſi dicendū ē. Ubi ſciendū ꝙ ēᶠ nomē grecum⁊ latine īt̓pretat̉ melioratio. Et ab initio quedaꝫviles t̓re per hūc cōtractū cōcedāt̉: qͣs recipiensmeliorabat ⁊ melioratiōes ſue erāt. Qd̓ poſtea

permiſſū ē de fertilibꝰ ⁊ fructuo ſis: ⁊ cōſtit lrebꝰſoli tm̄. Et iuxta vulgare quorūdā dicitur datioad liuellū. Poſſeſſio ergo eccleſie d̓ nouo n̄ pōtdari ī ēpphiteoſim ꝑpetuo: vt dicit̉ ī dicto. c. nullis. Si tn̄ poſſeſſio erat priꝰ ēphiteotica ⁊ ꝑuenerit libere ad eccleſiā bene pote̓it dari ī ēphiteoſiꝫalteri etiā perpetuo. Cōtrahit̉ autē ēphiteoſis īt̓ueniēte ſcriptura. C. eo. l. i. Et ꝑ ꝯſēſuꝫ dn̄i ⁊ ephteote: vt .ſ. ſtatiꝫ dn̄s pro re ipſa aliquid accipiatſecūd̓ ꝙ īter eos ē cōuētū. Ite de cetero ſinguliannis cōuētū canonē .i. pēſionē ſoluat: vt īſtitutlocati. §. adeo. Cōtrahit̉ auteꝫ aliquādo ad tēpio. vel. 20. ānorum: ⁊ ſuccedit ī hoc heres vſqꝫ adictū tp̄s: aliqn̄ īperpetuū ⁊ tunc nō aufert̉ ēphiteote nec heredibꝰ eiuſqͣꝫdiu ſoluerīt canone. Sihoſti. ꝙ liceat dn̄o emphiteotā expellere ſi ꝑ trinium ī ſecularibus vel per biēniū ī eccl̓iaſticꝭ nōſoluerit penſiōeꝫ. io. q. 2. hoc ius. Nec tenet̉ dīcenſū requirere. qꝛ dies ſtatuta ꝓ dn̄o interpellet. Repellet āt ẜm quoſdam ꝓpͥa auctoritate ẜalios ⁊ verius ꝑ iudicem: qd̓ tenet Inno. ⁊ hocniſi celeriter ſatiſfaciat: vt dr̄ extra de loca. c. ꝓpEt dico celeriter an̄qͣꝫ patiatur trahi ad iudiciūItem poteſt emphiteota ius ſuū alteri venderedn̄o pͥus reꝗſito ⁊ ꝓpoſito p̄cio qͣꝫtum re vera īuenire poteſt. Si enī dn̄s ꝯꝑare voluerit cuilibꝰemptori eſt preferēdus. Si lnīam det: vēdi pōtQui ēt ſi taceat elapſis duobuſ mēſibꝰ a denūcitione vendere poteſt ⁊ ſine cōſenſu dn̄i: dūmō iperſonis ꝓhibitis vt ſunt potētiores emphiteota: ſi ſecus fecerit: ius ſuū amittit. Pōt etiam emphiteota ius tale donare ⁊ pignori dare: etiam īrequiſito dn̄o ⁊ ſi pn̄tibus ānis ſoluit: lꝫ prius ꝑplures ānos non ſoluerit: nō poteſt expelli. ¶ Etquidam alius contractꝰ qui dicitur precariū veprecaria: de quo hetur. io. q. 2. precarie. cum glo..i. ⁊ extra eo. per totum. Et quia non eſt multūin vſu obmitto: ibi potes videre. De emptione.venditione ⁊ de locatione ⁊ de cōmodato ⁊ huiuſmodi habes in ſecūda parte ti. pͥmo. c. Iteꝫ dicit Gratianus. 12. q. 2. 5. 8. Item ſi rectores. Ꝙͣ ſirectores eccl̓ie de rebus ꝓprijs tantūdem eccl̓iereſtituere voluerīt: eccleſiaſticas facultates libere dare poſſunt. Et conſtabunt his quibus datefuerunt perpetua firmitate: qd̓ probat per. c. ſequens. vbi dicit glo. ꝙ hoc eſt verum quādo prius eſt habitus tractatus cuꝫ clericis ⁊ cōſentiūtvel cum prius tandem dederat eccl̓ie. Item dicit Grego. q. ea. Eccleſiaſticis vtilitatibus deſeruientes eccleſiaſtica dignum eſt remunerationegaudere. Et propter hoc dicit Gratianus ꝙ poſſunt res eccleſie donari pro remuneratiōe: ſcilicꝫimpenſi obſequij. Et ſi aliquid propter hoc iuſtefuiſſet alicui permiſſum: tenetur eccleſia obſeruare: vt dicit̉ in capitu. quicunqꝫ. ¶ Notandū etdiligēter ꝙ dicit Ambroſiꝰ. q. e. c. aurū hēt eccl̓ia