Decimus.

Pro hac cōcluſione vide bonum textū in. l. ticioſi nupſerit. ff. de cōdi. ⁊ demon. vbi dr̄ ꝙ ſi teſtator relinquit ticie ducentos ſi n̄ nupſerit: ⁊ ſi nupſerit relinquit centuꝫ: ſi ticia elegerit nuptias: dꝫhēre dn̄centos: ⁊ tn̄ non adīpleuit cōditionē. Sꝫilla hētur ꝓ non adiecta: qꝛ retrahit a matrimonio carnali contrahendo: ideꝫ ⁊ fortius ſi a ſpūali: ⁊ ꝑ hec clariſſime pꝫ ītellectꝰ huiuſ. §. ſed hec. ⁊huius. c. Obtinet ergo hic monaſteriū: non qꝛ hētur loco filij vel heredis: qꝛ fuit illa allegatio ꝑtꝭvt ſupra dixi: ſed qꝛ hētur ꝓ non adiecta ſi vultrare monaſteriū: ⁊ infert̉ ad deciſionē qōnumpra tractaꝝ ⁊ multaꝝ aliaꝝ ſimilium. Expeditis ⁊ ſuppletis glo. ex ꝗbus patuit clariſſime ītellectꝰ huiꝰ. c. ⁊ multoꝝ iuriū ciuiliū ⁊ canonicoꝝ:deſcendētes ad aliā nō minus vtilē materiaꝫ extrinſecam huiꝰ. c. q̄ verſatur circa bona ingrediēlium religionē condito vel nō condito ꝑ eos pͥuſteſtō. Hec oīa ab. de ſicilia in lectura. Ad idē deiudi. ſolēne cōſilium vniuerſitatis bonon̄. ⁊ hēt̉ īcōuentu ſancte marie nouelle florētie. Multi ētlēnes doc. alij idem cōſueuerūt .ſ. ꝙ in hiꝰ caſuaneſcat ſubſtitutio. Fallit ī fr̄ibꝰ minoribus n̄in p̄dicatoribus. Rō diuerſitatis ē: qꝛ p̄dicatores ex pͥuilegio ſūt hereditatis capaces: nō auteꝫminores. Quis ordo tenendus in ſoluēdo crediatarijs? Rn̄deo ẜm Ray. ſi cregatarij ſimul veniant: pͥmo ſatiſfaciēdum eſt creditoribus: ſed ſi veniant ſeꝑatim liberatur heres ſoluendo ꝑ illum ordine quo venerunt: dū tn̄ nō faciat ī dolo: ⁊ creditores poſtmevenientes nō debēt inquietare heredem:emanſerit ei de hereditate: ſed hn̄t ius ſuuꝫium contra legatarios. Si tn̄ heres ſcit vl̓ creſiue dubitat ꝙ hereditas nō extēdit̉ vltra deita ſiue fuerint ex cōtractu ſiue ex maleficio vl̓nihil dꝫ dare legatarijs donec ſatiſfaciat crepribus. Et idem modus tenendus ē ī ſatiſfacilo pͥus creditoribus pͥoribus: ⁊ in iure potioribus. Et noͣ ꝙ heres an̄ oīa poteſt deducere expenſas funeris ⁊ etiam alias neceſſarias quas fecit cauſa hereditatis: vt in teſtō inuentario ⁊ hiꝰEt breuit̓ ſic̄ quādo debita totā hereditatē exhauriunt: heres dꝫ eſſe īmunis a lucro ſic ⁊ a greuamiue. C. de iure delibe. l. ſancimus. §. ſi p̄fataꝫcum ſequē. Itē noͣ ꝙ lꝫ obligatio teſtatoris tranſeat ad heredē: nō tn̄ periculū periurij ⁊ hiꝰ q̄ nōpoſſunt excedere ſingulare perſonaꝫ. Idē hoſti⁊ guli. Quid ſi plures ſint heredes: qūo tenēt̉ addebita vel legata? ℟. regulariter tenet̉ quilibetheres ꝓ hereditaria ꝑte. C. de here. ac. l. 3. Excipiuntur ꝗnqꝫ caſus. ¶ Primꝰ ſi aliꝗs ſit in obligatione faciendi vel nō faciendi: tunc enī ꝗlibet tenet īſolidum. ff. de verbo. ob. l. in execut2. vt ſi teſtator ꝓmiſit ſe aliqd̓ opus factimiſit ꝑ ſe vel heredē nō fieri quo minꝰ per fūdūſuū tranſire liceat: hic ꝗlibet heredū obligat inlidū. 2ꝰ caſus eſt ſi res q̄ debet reſtitui inſoli

modati. l. ſed mihī. §. heres. 3ꝰ eſt in alimētislegatis: qꝛ ꝓ voluntate defuncti vel iudicis velab vno īſolidū vel apluribus ꝓ ꝑtibꝰ deſignatꝭpetuntur. ff. de ali. le. l. 3. ⁊. 4. 4ꝰ Si teſtator abvno hereduꝫ legauerit creditori hereditario cōpenſandi aīo: tūc enī ille heres onus ſubſtinebitvſqꝫ ad qͣꝫtitatē legati. ff. de leg. 2. l. cum ab vno.5ꝰ in expenſa ſuneris vxoris q̄ nō tm̄ aſtringitheredes ꝓ hereditarijs portionibꝰ: ſed etiam virum ꝓ portione que peruenit ad eū d̓ dote vxo.ff. de reli. ⁊ ſump. fu. l. quotiens. ⁊. l. veluti. Quidſi heres eſt pupillus: nūꝗd poteſt differri ſolutiodebitoꝝ p̄textu pupillaris etatis? Rn̄deo nō: vtC. de acꝗ. here. l. ſub p̄textu.De dilatione executionis ī legatis ad pias cās. Et pͥmo q̄ritur vtrū deſunctus inde patiat̉ detrimentū: qꝛ tardant̉ elemoſyne quas legauit? Rn̄dit beatus Tho. ī qd̓libet quantū ad meritum eccleſie vt nullum detrimentum patit̉ ex p̄dicta tarditate: maxime ſiqͣꝫtum in eo fuit: cām adhibuit vt eiꝰ elemoſynecito darent̉. quia meritum principalit̓ ex voluntate dependet ⁊ intentione. Sed qͣꝫtum ad effectum elemoſyne patit̉ detrimentū: non quidemvt per hiꝰ tarditatem puniatur: ſed qꝛ remediuꝫexpiationis pene ei non adhibet̉: cum non ſit ſuffragium vnde ſubleuaret̉. Similiter nō patiturdetrimētum ſi deferatur reſtitutio quaꝫ ipſe mādauit fieri: licet tarde mandauerit etiā in morte:tūc fecit quod potuit: hec ille. Ex quibꝰ ſequiturꝙ ſi tepide ⁊ īcaute mādauit fieri ſuffragium: vn̄non fit vel multum differtur: nocet: ⁊ quo ad meritum ex remiſſione voluntatis: ⁊ quo ad ſuffragium vt non ſubleuetur ſ. non fit vel nō ita citoſi tarde fit. Et multo magis de reſtitutione fienda. Nam poſſet cum voluntate ita remiſſa mandari fieri reſtitutionem puta ne filij egerent: velipſe ne euaderet quaſi non curans de reſtitutione ꝙ parum vel nihil ſibi prodeſſet talis reſtitutio mandata ſi etiam fieret. Secundo queritur: vtrum executor debeat tardare diſtributionem elemoſynarum ad hoc vt res defuncti melius vendantur: puta moritur teſtator temporemēſſium vel vindemiarum: legat ſummam pecunie pauperibus erogandam trahēdam ex fructibus r̄collectis ipſius teſtatoris: qui tūc tēporisparum ualent: inde ad ſex menſes uel annum ualebunt multo plus. Reſpondit beatuſ tho. in qd̓libet ꝙ in mora modici temporis non uideturmagnum periculum uel detrimentum: vnde ſiexecutor per modicum tempus elemoſynas dare differat: vt rebus defuncti venditis ampliores elemoſynas faciat laudabilit̓ hec fac̄. Si ꝟodifferat per multuꝫ tempus diſtribuere vt ex eomodico ampliores elemoſynas faciat: non videtur abſqꝫ culpa: qꝛ forte tunc defūctus a purgatorio erit liberatus: ī quodum erat cruciatus remedium ſuffragiorū maxime ei neceſſariū erat.