Titulus
ꝓbationū. 7ᵐ eſt tp̄s renūciatiōis ꝓducēdoꝝteſtiū. 8ᵐ. ē tp̄s diſputatiōuꝫ ⁊ allegatiōum proponēdarū. ¶ 9ᵐº. ē tp̄s renūciatiōis earūdē. io. ētempus prolationis ſentenite.Circa primum .ſ. antetp̄s citationis duo ſūt nonda: vnum generale exhoneſtate ꝗdem: vt anteqͣꝫ aduerſariū ad iudiciūtrahas eū moneas: vt tibi ſatiſfaciat. C. d̓ pigno. ldebitores. Aliud eſt ſpeciale ⁊ neceſſariuꝫ: vꝫ vſi ſit libertus non citet patronū niſi veniā petita.C. de ī ius. vo. l. i. Itē ſimil̓r filiꝰ emancipatus patre vel matrē. C. qd̓ cū eo. l. fi. Si autem eſt in poteſtate prīs nullo modo: niſi ī peculio caſtrēſi. ff.de iudi. l. lex nulla. ſed ipſe demū ē corrigēdusTirca tempus citatiōitnoͣ quatuor. ¶ Primū ꝑtinꝫ ad ipſum iudicem:vt .ſ. qͣꝫlibet parte citet ad inſtantiaꝫ actoris: vt inautentico de man. prin. niſi perſone ſint exceptuate a iure. ff. de in ius vo. l. i. ⁊. iij. Secūdum pertinet ad eum qui facit citare: vt ſcilicet cōgruo tꝑn̄ die feriato citatio porrigat̉ al̓s reꝰ vēire n̄ tenet̉C. de ferijs. l. dies. Ite ꝙ non aſſignet terminumin die ſolemni. nam tunc reus impune non parebit. ff. ſi quis in ius vo. l. ij. Et hoc caſu ſi reus venerit cōſueuerunt expenſe peti ab actore: ſi ignorauerit factū: puta: dicit ſibi aſſignataꝫ eſſe diemſolēnem: ⁊ actor conſueuerit eum condemnaretanqͣꝫ temere in ius vocauerit. ff. de iudi. l. eū quētemere. Itē vide ſi iudex ignorauerit talis ignorantia vitādo non noceat. l. error. ff. de iuris ⁊ ſacti igno. ¶ Tertiū reſpicit partem citati. tenet̉ enīvenire etiam ſi de alterius iuriſditiōe ſit. ff. de iudi. l. ſi ꝗs aliena. Et hͦ caute intellige .ſ. cuꝫ dubiūſit an ſit de iuriſditione ſua vl̓ non: vt. ff. de iudi.l. ij. Reſpicit etiā ipſam citatiōem peremptoriaꝫ.ff. de iudi. l. ad ꝑempetorium. cuꝫ ſequēti. licet dicte leges ante diffinitiuā ſnīam loquātur: nam ſireꝰ nō veniret in ip̄o ꝑēptorio ſit miſſio d̓ ī oī bono: hodie ꝓ mēſura debiti declarati: ſi eſt actioſonalis: in auctētico de exhiben. re. §. ſi quidem.Ante miſſionē tamē in poſſeſſionē quedā debēinteruenire .ſ. ſūmaria cognitio. ff. de rebus du. l.ſi is a quo. Si vero ſit actio realis ⁊ conuocatuslatitet ⁊ occultet vel dolo deſijt poſſidere: fit miſſio in poſſeſſionē oīum bonoꝝ ⁊ ſequitur venditio: vel fit miſſio in poſſeſſionē reꝝ petitarumvt. ff. ex qui. cā. in poſ. l. fulcinius. requirit̉ hoc caſu ſūmaria cognitio. Quidā tn̄ dicūt debere fierimiſſionē in poſſeſſionē tm̄ rei petite ad inſtar actionis ꝑſonalis. Sed vltima opinio obtinet d̓ cōſuetudine: ⁊ ſic ſit miſſio in poſſeſſionē rei petite⁊ reus veniens infra ānum audit̉ etiam ſuꝑ poſſeſſione oblata cautiōe ꝑ. l. ſi ꝗs de p̄ſcrip. 30. annoꝝ: ⁊ hoc ſi lis nō ē conteſtata: vere facta miſſioin poſſeſſione ꝑ cōtumaciā nō veniētis audit̉ deꝓpͥetate nō de poſſeſſione. Idem ſi eēt quaſi cōtumax: qꝛ veniens tm̄ de ꝓpͥetate auditur. l. 2. C.
vbi in rem actꝭ.Tirca tempuſ verorpn̄tationis conſidero tria: qꝛ aut venit reusactor: aut venit actor ⁊ nō reus: aut venit vi¶Primo calu poteſt petere reus liberari ab intia iudicij ⁊ cancellare edictū. C. de iudi. l. ꝓxdum. vel poteſt petere vt actor citet̉: ⁊ eo noparente cognoſcet de cā pͥncipali: lꝫ lis nō ſit coteſtata: ⁊ d̓ forma citationis actoris hēs in aucttico de reli. §. ocm. colla. 8. Sed vix tn̄ cōtinꝙ reus petat actorē citari: ſed petit ſe abſolui2º caſu conſueuit actor petere expenſas ſi pl̓eſt facte citationes: ⁊ ad pͥmā nō venit: ⁊ ſacit inꝓ eo. C. de iudi. l. ſancimus. ⁊ ſic cōſuetū eſt fierijꝗbuſdā ꝑtibus. Iudex tn̄ conſueuit iſtā qōnemreſeruare diſcernendā in ꝓceſſu cē vel negocij.Quidā tn̄ dicūt nō debere. cōdēnari: cū an̄ pēptorium nō dicat̉ contumax: qd̓ ē veꝝ qͣꝫtum acmiſſionē in poſſeſſionē: nō qͣꝫtū ad condēnationē ꝑ p̄dictas. ll. Uel iſtud ītelligit̉ poſtqͣꝫ peruentum eſt ad ſnīam. ¶ 3º vero caſu qn̄ .ſ. vterqꝫ actor ⁊ reus adſunt in iudicio: ſufficit, actori ſutionem vel petitionē vel reſcriptū ad euitarip̄ius cē ꝓrogationē: que fit libelloꝝ porrectiōeEt ſi eo ſimpliciter ꝓponente ⁊ ſine libelli oblatione ꝑs aduerſa confeſſa fuerit cōdēnatio nonſequit. Sed iam confeſſo cōſignatur t̓minꝰ: quiure cōdēnato tribui ſolet. ff. de confeſſis. l. i. licꝫin ciuilibus. hoc caſu poſt confeſſionē ſit fiēdacōdēnatio tribui ſolet. C. de pe. l. ſnīam. Si autēvult ſibi offerri libellū de iure cōi hoc ē vt offeratur ſibi: vt ī auctētico de exhi. reis. §. ſancimꝰcolla. 5. Conſuetū ē āt iudici libellū offerri ⁊ porrigi ꝑ iudiceꝫ reo: vt in auctentico de litigijs adexcludend̓. circa pͥn. colla. 8. Cautiones ꝟo q̄ ī. d§. dicūtur nō ſeruant̉: qualit̓ āt debeat formarlibellus: vt. ff. de eden. l. i. ⁊ ſic recedit reus datisīdicijs. Nota ꝙ ſi petitio actoris fuerit inſertacitatiōi: ita ꝙ cōuentꝰ poſſit certiorari: ⁊ ſic planedeliberare: denegabūtur ei īducie deliberatorie⁊ ſic conſueuerūt facere cauti petitores ꝑ decre.extra de dilatꝭ. c. p̄terea.Circa tēpus exceptionis. Noͣ ꝙ cautꝰ dꝫ eſſe reus ne īordinate eas ꝓponat. Nā ſi exceptiōes cōtra reſcriptū cōpetantexpeditionis via oꝫ eas pͥmo ꝓponi. nam ꝑ eascōminuūtur ſeu eneruātur vires reſcripti: q̄ ſublato tota iuriſditio euaneſcit: nam ſublato pͥncipali tollit̉ acceſſoriū. C. de codicillis. l. i. Si autēhꝫ exceptionē ꝯͣ ꝑſonam: puta qꝛ dicit actore excōicatum: ⁊ ita repellendus: vel cōtra iudice: ꝗadicit eū ſuſpectū: cū ſit eius inimicꝰ vel aduerſarꝭus ſit de eoꝝ familia vel ex aliqua alia cā: tūc ſūtius poterit iudicē recuſare: niſi ſit forte exceptiooppoſita cōtra ꝑſonā: ⁊ in ea n̄ obtine̓t: ſero ad reculationē iudicis recurret. ff. de iudi. l. i. Nā cunrecipiendo īt̓locutionē iudicis approbauerit: nō