Druckschrift 
3,1 (1480)
Entstehung
Seite
119r
Einzelbild herunterladen
 

Nonus.

noterit poſtea reprobare. ff. de nego. ge. l. pōponius. Secꝰ ē āt ſi ſuccūberet: vterqꝫ viā eoruꝫītentabat declinare. ff. de inof. teſ. l cōtra minorēSi vero nullā hēat exceptionē: vel ſi hēat ꝓcurator: pot̓it ī ea obtīer̄. Cōſueuit ml̓ta oppone̓Ilibellū: vt de obſcuritate multe alie nonturin textu. ff. de rei ven. l. ſi re. in glo. in alijs iuribus. Et noͣ exceptione ꝓponit ꝓbat:dēnat̉ ad expenſas: vt exͣ do. cōtu. c.. Debꝫlinus aſſignari a iudice ad oēs exceptiōes diias: vt extra de except. c. paſtoralis. Poſtium veniēs ꝓcurator auditur: niſi ī tribus caſibꝰ notatis in dicto. c. paſtoralis.His igitur uiſis ſequit̉de tꝑe litis cōteſtande. Litis āt cōteſtatio fit penarrationē rn̄ſionem. C. de li. cōte. l. i. ſiue rn̄deat negando: ſiue affirmādo. lꝫ confiteat̉ libello oblato: adhuc tn̄ cōdēnandꝰ ē: vt. ff. e. l. iulianus. Nec obſtat qd̓ dr̄ nulle ſt̓ ꝑtes iudicis incōfitētem: qꝛ hiꝰ intell̓r quo ad cognoſcēdū: cumde facto cōſtet dꝫ ſeꝗ cōdēnatio: qꝛ ibi nullafuit cōgnitio: hic āt ſic libellus oblatꝰ inducie date ad rn̄dend̓: pōt ſequi cōdēnatio.Poſt conteſtationē litis duo nota. Primo. ſtatim ſit porrigend̓ iuramentū de calūnia: ſꝫmo actori qͣꝫ reo: vt. C. de iuramēto calum. l. 2Nec pōt remitti a ꝑtibꝰ: vt dicta. l. §. ſed qꝛ. Pōttn̄ remitti tacite: vt a pl̓ibus credit̉: vt. ff. de ꝓcu.lfilius. noͣ poſitiones circa lites nec vnaps tenet̉ alteri rn̄dere: niſi ab ip̄a īterroget̉. pͥmūponitur in autētico de his īgredi. ad appellan. §. fi. coll̓ 5. ſacr̄o ꝓpoſito oīa ſub eiſdē atteſtationibꝰ dcā ītelligunt̉: vt qd̓ ꝗſqꝫ iuris: ⁊c̄. ff.ſqꝫ iuris ī rubro nigro. Cōpellit reꝰ ſi obſcuren̄deat declarare: alioquin punitur ac ſi taceret:vt. ff. de īterroga. ac. l. de etate. ſi ſit ꝑſona ſuſpecta ad malignādū: vt. e. t. l. īterrogat̉. Quibꝰ tn̄cibꝰ cōſueuerūt ꝑtes rn̄dere credit velit: ar. C. de iura ca. l. 2. Sed errāt qn̄qꝫ ſitneceſſariū dubitet: vt. ff. de iureiu. l. 2. Cautustn̄ dꝫ actor in poſitiōibus: ne copulatiuā coniūctione vtat̉: poterit ēt altera ꝑte vera exiſtēte tota falſa negari. ff. de rebꝰ du. l. his. §. cumIn diſiūctiua ſufficit altera ꝑs ſit vera: necoponat ī plurali dicēdo hos fūdos eſſe meos idē iuris ſit ī his qd̓ ī copulatiuis. aūt rert an̄ altera pars reſpōdeat ad īt̓rogata parti vſ̓dici. Et nota ad oēs īt̓rogationes nōᵉ cogit̉rn̄dere quis: niſi tātū ad queſtiōes pertinētes adītrogata vt. ff. de proba. l. ad probatiōes. nec adeas de ꝗbꝰ dubitat: nec ad eas eſſēt cōtrariecedētibꝰ rn̄ſionibꝰ ne incideret ī ꝑiuriū dicēdotrariū: ſibi eſſet p̄iudiciū: vt. C. ſi aduerſusl.i. Nec negatiue tenet̉ rn̄dere ꝓbari non pōt loco ꝓbationis ſt̓ iſte poſitiones īducte: vt īauctētico de his qui īgredi. ad appel. §. fi. colla. 5.Iudex tn̄ de negatorijs ſuo officio pōt expedirevt in. c. ſtatuimꝰ exͣ Inno. Et de eodeꝫ.

poteſt quis ſepius īt̓rogari: pōt eīꝫ eſſe prius credebat: nūc aūt aꝑtis atteſtationibꝰ credit: ar int̓ro. ac. l. ij. Et noͣ magna ſubtilitas eſt in ipſis poſitionibꝰ faciēdis. qn̄qꝫ qd̓ negat̉ directe: ſit obliquū: ſic̄ in diuerſis generibꝰ potes cognoſce̓. Itē caue ne reſpōſio ſeu aſſertio tui aduerſarij ſit obſcura: tūc accipiēdū eſt: qd̓ ei vtilius eſt: ſed facias euꝫ cogi vt cōfiteat̉ certū. Certum āt teneas poſitiōes nūqͣꝫ fiūt: niſi lite cōteſtata vt exͣ de litis cōteſtatꝭ. c. libertis.Tirca tempus probationū. Noͣ ꝓbatiōes ꝓducūt̉ ſuppoſite negate nota circa hoc. xij Primo pn̄te aduerſarijte examīari debet niſi adeēt ꝯtūacia: vt. C. teſt.l. ſi qn̄.. teſtes debet iurati.. debēt teſtes paſci ſeu expēẜ eis dari a ꝑte ꝓducēte eoſ: vteo. ti. l. liberti. ¶4º. noͣ ſuꝑ circūſtātijs factisa ꝑte cōtra quā ꝓducūt̉: vl̓ eiꝰ aduocato pn̄t fieri int̓rogationes: vt. ff. de adul. l. poſtulā. §. qm̄. Ethe int̓rogatiōes dant̉ partibꝰ in ſcriptis: danturiudici vt ip̄m fiāt: ſi ip̄e ſe introgaret quodāmodo videret̉ didiciſſe teſtificata. Quīto ſialia pars didicerit teſtificata: poterit poſteaducere teſtes: in autētico de teſtibꝰ. §. illud. coll̓.7. Sexto nota ex quo ꝗs produxerit teſtesquarto ꝓducere non poterit: niſi cum ſolēnitateque habet̉ in dicto. §. quia vero. in dicta. l. fi. deferijs. De cōſuetudine vero que eſt optima legūint̓pres dant̉ plures dilatiōes. Septimo nota ſi teſtis aliqd̓ verbū obſcurū produxerit: illuddeclarare poteſt etiā teſtis ſi teſtificando errauitſe incōtineti corrigere: extra de teſtibꝰ. c. p̄terea.Octauo nota poſt publicationē iudex extimat ſi fuerīt cōfuſe teſtificati: extra de teſt. c. cumclamor. ff. de queſtionibꝰ. l. repeti. In caſu tamenlegis ſi cōfuſe depoſuerūt: iterato examinabūt̉ ſiaduerſario placuerit Inſuꝑ eoꝝ dcā ad idē ētadmittūt̉: vt extra de teſtibꝰ. c. veniēs. Nononota iudex veniētes teſtes ex officio ſuo cogitteſtificari: ad teſtimoniū venire ex officio: quēadmodū ad cogͦſēdū ſigna. In criminalibꝰ āt ẜmcanōes teſtes cogunt: vt extra de litſ. ꝯteſt. c. dilecti. Decimo nota iudex debet pati īeffrenatā teſtiū multitudine ꝓduci: vt. ff. de teſti. l. i.Que aūt ſit īeffrenata multitudo glo. īt̓pretaturnumerū: extra de teſtibꝰ. c. olī. Undecimotur lite cōteſtata teſteſ nūqͣꝫ admittūt̉ ex ꝑteactoris niſi ī caſibꝰ: vt ī autētico teſ. §. hec ꝟo.coll̓. 7. extra vt lit. conteſt. c. qm̄. Quo āt caſu vocato cōꝑente ſiue abſente ſine malicia: vt cōueniri poſſit: admittūt̉: valebūt eorum atteſtationes: dūmodo actor cōueniat reū īfra ānū: ſtatim denūciet eoꝝ teſtiū receptioneꝫalit̓ valebūt: vt in. d. c. qm̄ frequēter. Reus ātīdiſtincte ſuos teſtes ꝓducere pōt ẜm doc. nr̄os.ff. de do. ex. l. pure. 12º noͣ teſtis cām ſui dictidꝫ reddere ſi fuerit īt̓rogatus de ea. C. de teſti. l. i.Et decretalis dicit de ſingulis prudēt̓ īꝗrēdūN 2