A¶ Nonus.

iota ꝙ cū petunt̉ apoſtoli: ſi nō defert̉ appelitiōi: dicit iudex apellatiōi nō defero: ⁊ apoſtoos reſutatorios cōcedo. Pōt ēt iudex cū petunt̉pri ſumere ſibi delationē ad cogitandū ſeu deliperādū qͦs apl̓os dare voluerit. Si auteꝫ defertappellationi debet dicere appellationi defero:cum petuntur apoſtoli dicere: apoſtolos reuerentiales cōcedo. Qn̄ ꝟero appellat̉ a ſentētia: ſꝫn abſentia iudicis: vt qꝛ timet: ne eū ledat: tūc apellat̉ corā aliqͣ honeſta ꝑſona: ⁊ dātur ab ea ꝑſna: ō nullā iuriſditionē hꝫ in ea: apl̓i teſtimōialesIte nota ꝙ ab vna ⁊ eadē ſentētia vtraqꝫ ꝑs pōtappellare: quādo .ſ. illa ſententia continet diuerſacapitula: vt in. c. raynūcius. extra d̓ teſta. Conſueuit enī tūc q̄lꝫ ꝑs appellare a ſentētia quantuꝫ aillā partē q̄ facit ꝯtra eā: ⁊ ī alijs approbare eā:ꝟbi gratia. Si iudex det ſententiā diffinitiuā provna ptiū cū hoc ꝙ alia ꝑs ꝯͣ quā ſententiatū ē: nōteneat̉ ei reficere expēſas litigij facti: vt qꝛ habuit iuſtā cām litigādi ꝓpter materiā valde dubiaꝫpōt iſta ꝑs ꝓ qua eſt data ſn̄ia appellare: quo adhāc parte .ſ. a grauamine expenſaꝝ ſibi nō reficiēdaꝝ: ⁊ alia pars qͦ ad ſententiā datā ꝯtra eam.Que ſint partes iudicis appellatōis in īhibitōibꝰfiendis. Et circa huiuſmōi dicit ſpeculator valdeane in ti. de appel. §. de officio. Sed tu dic breter ꝙ cōſtituto appellatore corā iudice appellatiōis an̄ oīa faciēda eſt fides de ſua appellatione:alias audiri nō dꝫ: nec ad citationē vel īhibitiōeꝫeſt aliquatenus ꝓcedendū. Quia nō pōt dici cauſe negociū ad eum deuolutū: niſi ꝯſtet appellationē interpoſitam: extra de appel. c. romana. Undeſit iudex incōpetens: nihil valet qd̓ agit: apon aut corā eo exhibita ſi quidē appareoſita ante ſententiā: nec ē ibi cā inſerta: tuncnedū quid inhibeat: ſed nec ſuꝑ hoc citat partes:īmo oīo reijciat: vt in dicto. c. romana. Et idem ſiſit īterpoſita a diffinitiua: ⁊ apparet ꝙ ſit facta incaſibus a iure ꝓhibitis expreſſe: qui ponunt̉. ff. d̓appel. rei. l. fi. Uel ſi facta eſt ab eo vel ab eis a ꝗbus appellare nō licet. nā in his caſibus nō ē adaliud ꝓcedendū: ſed reijcienda appellatio. ff. deappel. rei. per totū. Si aūt de p̄dictis nō apparetubium ſit: tunc dꝫ partes citare: qꝛ de vnoqͦꝫcio p̄ſentibus partibus ⁊ cet̓a. ff. de re iu. l. īloquoqꝫ. Et appellato nō cōparente pōt iudexinhibere. Nā ⁊ ꝓnunciare poteſt in cā ſecundumazo. altera ꝑte abſente: vt ipſe notat in ſūma eo. ti.glo. penultima. Sed ꝑtibus p̄ſentialiter conſtitis: ſi quidē obijciat̉ ꝙ appellatio a grauamīein cōtinet cām legitimā: vel ꝙ appellatio a grauamine vel a diffinitiua nō fuerit īterpoſita īfradies. x. ⁊ alia oppoſitio huiꝰ mōi ſic oppōat̉: ꝙ cēnegociū non eſt ad appellationis iudicē deuolutum: tunc nō eſt inhibitio facienda: niſi prius conſtiterit cām ad ſe delatam: vt in dicto. §. ſi vero.Nā iudex appellationis non dꝫ aliquid preciꝑe:nec iudex inferior debet executionem retardarequouſqꝫ conſtet ꝙ ad eum ſit deuoluta iuriſditio

vt extra de reſcrip. c. dilectus. Et idem ſi dicaturappellatum vel a diffinitiua in caſibus prohibitis.ſ. ſuper notorio vel de quo confeſſus eſt ⁊ ſimilibus. Tunc enī qꝛ ex inſpectione appellatiōis nōpatet de iuſta appellatione vel iniuſta: non dꝫ inhibere niſi poſtqͣꝫ cognoſcere cepit de p̄dictis: vtde appellatꝭ. c. romana. Qn̄ aūt appellatū eſt anteſententiā: obijciat̉ ꝙ nō eſt omiſſa ex cā ꝓbabili:tunc ſi appareat patenter ꝓbabilis: puta ī iure expreſſa poteſt inhibere anteqͣꝫ cognoſcat an ſit vera: vt extra de appel. c. non ſolum. li. vi. Et inhibitione facta nil eſt innouandū: extra vt lit. pen. nilnoui. ⁊ ideo reuocandum ſi innouet̉. Sed ſi dubitat̉ an cā ſit ꝓbabilis: nō debet inhibere donecīcipiat cognoſcere: vt in dicto. c. romana. Hec ātcognitio videt̉ cōſiſtere vt ſufficiat ſuꝑ hoc liteꝫcōteſtari: ⁊ ex tunc inhibeat: qꝛ tunc iudicium cognitionis ſumit initium: que quidē litis conteſtatio fit in cā appellatiōis etiā vna parte abn̄te. Circa reuocationē itaqꝫ eiuſ qd̓ īnouatū eſt a die diſfinitiue ſentētie: ſiue ante appellationē ſiue poſt ſēꝑ ē ꝑ appellatiōis iudicē reuocādū: vt in dicto. cꝫnō ſolū. Illa vero q̄ īnouant̉ poſt appellationeman̄ ſn̄iam īterpoſitā nō reuocant̉: donec ꝯſtet cāꝫin appellatōe īſertā eē verā: niſi talis īnouatio fieret ꝑ inhibitionē legitimā qꝛ ſiue cā ī appellatōeīſerta ſit vera ſiue nō: eſt reuocanda: vt ibi dicit̉.Appellatiōe āt īterpoſita ab aliqͦ actu vel grauamine extraiudiciali: nō debent reuocari īnouata:quāuis de veritate cauſe iudex appellationis cognoſcere ceꝑit. Nec ꝓpter hoc officiū pͥmi iudicꝭīpedit̉: qn illud exequi poſſit: vnde nō ꝓdeſt cauſe īſertio: niſi de eius veritate ꝓbetur: vt notat archi. in dicto. c. romana. pot̓it tn̄ ad finē: hinc eſt ꝙdixit Inno. ꝙ a tali grauamine exͣiudiciali vl̓ actu: vt eſt electio ꝯfirmatio preſētatio ⁊ huiuſmōinō eſt neceſſe īfra. x. dies appellare. qꝛ ſalua eſt ſibi oīs exceptio ⁊ omne ius: qͣꝫuis non appellarevt ipſe notat extra de his que fi. a ma. par. ca. c.Et idem ſpeculator in ti. de ap. Sed hodie innouo infra. x. dies a talibus oportet appellareſtea vero nō per viā appellationis ſed ꝑ ꝯͣdictionem ⁊ alia remedia poſſunt reuocari. extra. e. cōcertationi li. vi. ad īſtar ſn̄ie arbitri a quo nō licetappellari: poteſt tn̄ ei ꝯͣdici ⁊ opponi ac ēt ſupplicari: vt no. 2. q. 6. a iudicibus. §. i. De ꝓſecutōe veln̄ ꝓſecutōe ce appellāde circa hoc dic ꝙ terminꝰꝓſequēde appellatiōis ē triplex. ¶ Primus ꝗ ſtatuitur ad iter capiēdū: extra de ſenten. ⁊ re iudi. cūcā. Secundus eſt ad ſe pn̄tandū iudici: vt in. c. cūſit romana. ⁊ hi duo ſunt ab homīe. Tertius ſtatuitur a lege .ſ. annus vel biennium. ¶ Primusgͦ t̄minꝰ ⁊ ſcd̓us pōt prefigi ⁊ limitari tā a iudiceqꝫ a parte: extra eo. romana. ⁊. c. oblate. ⁊ tunc tenetur appellans proſequi cauſam ſuam: infra terminum ſibi prefixum: vt ibi dicitur. Ꝙ ſinon ſaciat proceditur ⁊ fit vt notat̉ in dicto. c. ſepe ī glo.Si vero nec a iudice nec a parte aſſignatus ē terminꝰ: tūc lꝫ appellatori ēt ante finē āni vel biēnij