Titulus.

vt notatur. 2. q. 6. biduum. Itē nō appellat̉ ꝓpterauctoritatem iudicantium: vt a principe: vt in dicta. l. ij. Item a ſenatu ideſt a toto cetu ſenatorumſecundū azo. Itē a prefecto pretorio: vt. ff̓. d̓ offi.prefe. preto. l. i. Itē nō appellatur ab arbitro: ꝗanulla ē eius ſententia. C. de. arbi. l. ij. Sed ſecundūcanones pōt a ſentētia arbitri ſupplicari: vt. 2. q. 6.a iudicibus. Itē nō valet ſi appellet̉ a correctore:extra d̓ appel. c. reprehēſibilis. in fi. ⁊ hoc niſi modum excedat. Itē nō appellatur a citatione exͣ deappellatꝭ. cum parati. niſi a breuitate termini appelletur: vel niſi fiat citatio cōtra formā canonis:extra de reſcriptis. li. vi. Itē nec licet z. ꝓuocare. iappellare: extra de appel. c. directe. In caſu tamenſemel tm̄ appellat̉: vt in autentico de ſacroſanc. eccle. §. ſiquis. Item nō valet appellatio verbotenfacta ſeu viua voce. ſed dꝫ fieri in ſcriptis. ff. e. l. i. n.ſi fiat eadē die ⁊ iudice in eadē figura iudicij exiſtente: ⁊ tunc nō oportet in ſcriptis appellare: qd̓ ēverū iure legum: ſed iure canonū ante ſententiamappellando nō valet appellatio in eodē die etiaꝫfacta: niſi fiat in ſcriptis: qm̄ nō valet niſi cā inſeratur. Quando ergo dicit̉ ꝙ viua voce pōt appellari: ītelligit̉ a ſententia diffinitiua: ī qua nō oportetinſeri cam Sed ſi in appellatiōe facta ab īterlocutoria iudicis viua ꝟoce appellans verbotenusexprimat cām legitimā non video cām: quare nōvalet. Item nō valet appellatio ante ſententiā: niſicām ꝓbabilem contineat: vt. ff. eo. l. vt debitꝰ. Itēnō ꝓcedit appellatio ſi iudex reuocat grauamē aquo appellatur: vt extra eo. cum ceſſante. Dicit tn̄Inno. ꝙ iudex nō pōt reuocare ſententiā interlocutoriam poſt decē dies ſine licentia illius ꝓ quodata eſt. Sed ante decē dies pōt: niſi appellās aliquas feciſſet expenſas: qꝛ tunc non pōt niſi primoei reficiantur expenſe. Eis enim nō reſtitutis nonvidet̉ reuocatū grauamen plene. Appellatio etiaꝫnō ꝓcedit ſi peniteat appellantē. Item dicunt aliqui ꝙ nō valet appellatio niſi ſint petiti apoſtoli:extra eo. cōcordi. li. vi. Sed dic ꝙ nō eſt d̓ ſubſtātia appellatiōis petitio apoſtoloꝝ: qꝛ poſſunt petiinfra. 30. dies. extra eo. ab eo. li. vi. Sꝫ ſi īfra. z0. dies a die late ſententie cōputandos nō a die petitionis apoſtoloꝝ nō petātur: videtur deſerta appellatio. C. de appella. l. quoniā nōnulli. Item nō valetappellatio ſi deficit in forma: vt qꝛ nō cōtinet a qͦaduerſus quē ⁊ a qua ſentētia: vt in dicta. l. i. Iteꝫnō valet ſi nō īterponitur corā eo a quo appellat̉:qd̓ fieri dꝫ: vt. ff. de appel. l. cū quidaꝫ. niſi qn̄ eiuscopia haberi nō pōt: qꝛ interim ēt tēpora appellationis nō currūt ⁊ niſi eius violentia timeat iuſte:vt in dicta. l. cum quidā. Tūc enī ꝓ appellante reputat̉ dūmō publice proteſtet̉: vt dicta. l. cū ꝗdā.Sed ⁊ tunc videtur ꝙ nō teneat appellatio: licetmetuat eius ꝟiolētiā ſi corā eo nō appellat̉: cū cōpia de eo haberi nō pōt: extra eo. c. fi. Secus tn̄ d̓ꝯſuetudine obſeruat̉: pōt tn̄ iudex ad quē appellat̉ adiri: ⁊ corā eo appellari. Et dic vt plene noͣtͣ exͣde appel. c. appellationē. li. vi. Itē nō valet appel-

latio ſi īterpellat̉ ad iudicē īferiorē vel iuriſditi.neꝫ equalē habentē. Dꝫ .n. ad maiꝰ tribunal appelari: di. 2i. inferiore. Itē licet ſit maior is ad quenappellat̉: tn̄ nō eſt iudex ꝯpetens inter ipſos lingātes: vt appellat̉ ad metropolitanū ꝓuincie:nō ſubſunt litigantes: nec iudex a quo ꝓuocaturxi. q. 2. c. i. ⁊ de offi. or. c. paſtoralis. Itē n̄ valet arpellatio ſi nō fiat ex ordine ⁊ gradatim: extra eoc. dilecti. Obmiſſis tamen medijs appellat̉ adcipem. Itē dicunt nō valere qn̄ ſentētia a quopellat̉ eſt nulla. Nā ex hoc nō videt̉ iudiciū d̓uolutum ad iudicē appellationis. Immo pͥmus idex ꝓnunciat ⁊ cognoſcit. C. quomō ⁊ qn̄ iuderl. ſi preſes. Sed veriꝰ eſt ꝙ valeat appellatio: ⁊iudex appellatiōis de nullitate poteſt cognoſcereqꝛ ⁊ ſi nō principaliter: tamen incidenter de nulltate q̄ritur. Hoc tn̄ eſt verum ſi in appellationullitate ſit mentio: vt extra de appel. c. ſi covi. De qua quidē nullitate ⁊ poſt. x. dies ⁊ cpōt obijci ⁊ cognoſci: habes extra d̓ offi. iuc. paſtoralis. §. qꝛ ꝟo. Et ſecunduꝫ Oddonem teto tempore pōt obijci de nullitate quanto tēpore durat actio cuius nomine iudicatum fuit. Pōquoqꝫ obijci contra ꝑſonam iudicis ad quē appelatur: ꝙ eſt excōicatus interdictus vl̓ ſuſpēſus voinfamis: vel ꝙ eius iuriſditio eſt finita. Et alia q̄poſſent obijci cōtra iudicē cauſe pͥncipalis: de qubus dicit ſpeculator in ti. de iudicꝭ. Itē non valetappellatio ſi appelletur ab electiōe vt nō fiat: exͣde elec. c. conſideramus. Sed vt nō fiat: niſi cannice: bene valet vt ibi. Iteꝫ ꝓhibitū eſt appellarea delatōe iuramenti neceſſarij vel iudicialis. S⁊ alij caſus quos notat ſpeculator in ti. d̓ appeitem. Et dicit ꝙ iudex appellatiōis tenet̉ ſe ꝗ legestemporis pͥoris ſiue loci: ⁊ notat̉. 12. di. illud. Queſunt partes iudicis a quo appellatur: ſi ſibi videt̉ꝙ appellatio ſit fruſtratoria. Et ſuꝑ hoc diſtineqꝛ aut euidēter apparet ꝙ ſit appellatio legitirAut ꝙ ſit fruſtratoria ⁊ illegitima. Aut dubium ēde hoc. Primo caſu eſt deferendum: alias qui nōdefert punitur ſecūdum leges pecuniariter ī. xxxpondo auri: vt. C. eo. l. quoniam. Sed ſecundumcanones deponitur ab officio. 2. q. 6. Decreto. ⁊ extra de appella. c. de priore. Et nihilominus oīa attentata in priſtinum ſtatum reuocat iudex appellationis ex ſuo officio: extra de iureiuran. c. venientes. quia nil eſt innouandum appellatione pendente. ¶ Secundo caſu non debet iudex ei deferre: extra eo. c. cum appellationibus. li. vi. vnde eanon obſtāte exequatur quāuis iudex appellatiōispoſſit retractare quod actuꝫ eſt: vt notatur. 2. q. 6.ad romanam. ibi videas. Si enim iuſte appellationi defertur: non eſſet reuerentia: ſed maliciaimprudētia: ⁊ ſic tenētur. ff. de euic. l. ſi per imꝑdentiam. ⁊ faceret litem ſuam: vt inſtituta de obliex quaſi delic. l. impij. ¶ In tertio caſu debet d̓ſere: extra eo. cum ſpeciali. poteſt tn̄ ꝟti cautela verborum: que legitur ⁊ notatur eo. ti. cū ceſſante. dicendo videlicet admitto: ſi ⁊ in qͣꝫtū d̓ iure d̓beo.