¶ Nonus.

ſi tenor ipſarum litterarum ⁊ proceſſus per eashabitus expreſſus fuiſſet: ut eo. ti. c. ex ꝑte. Sedſecundum hoſtien̄. melior horuꝫ ratio reddi poteſt: quia uidelicet videt̉ fieri contumelia iudicicum reuocatur: vt. ff. de iudi. l. obẜuandum. nontamē ipſa reuocatio eſt cōtra ius cū fieri poſſit.Expreſſiſſima ergo mentio requiritur in ſecundis litteris de prioribus cum reuocātur. Ubi ꝟoſcilicet ſuper principali queſtione prime littereimpetrantur: licet in eis aliqua falſitas expͥmat̉:uel veritas taceatur: nihilominus ualēt: ⁊ iudexprocedit: ⁊ ſi non ſecundum formam ſaltim ſecūdum ius. Et ſic non requiritur tanta expreſſioquanta in ſuperiori. Et eſt ratio quia iudiciumredditur non ī inuitum. ff. de verbo. obliga. l. inter ſtipulante: ⁊ hec habent locum in litteris: vbiiuriſditio committitur. Si enim eſſent executorie uel gratioſe ſiue etiam de alijs negocijs: tuncoportet: ꝙ de multis alijs faciat mentioneꝫ: putade oībus omiſſis quibus nō eſſēt ſub tali formalittere īpetrate: vt de reſcrip. c. conſtitu. Si veroſuper appellatione littere impetrantur: ⁊ ante ſententiam fuerit appellatū: ſufficit ꝙ de cauſa appelationis fiat mētio: ſed poſt ſentētiā d̓ ſola appellatione: arg. de appel. c. cordi lib. vi.¶ Delegati iuriſditio reintegra mortē delegātis expirat: ſic ſūmat ioan.and. ī. c. licet eo. ti. vbi dicit hoſtien̄. ꝙ dicitur resintegra: quādo delegatus nō cepit vti iuriſditōe.Intelligitur aūt cepiſſe ꝟti: ſi vices ſuas cōmiſitalicui: vt hic patet: etiā ſi principium ſolum committat: ſupra eo. c. ſuper queſtionum. vel ſi mandet alicui: ꝙ citet partes: ⁊ multo fortius ſi ipſemet citet: vt eo. titu. gratum. vel ſi recipiat teſtesin periculo conſtitutos. Multo magis ſi excommunicet contradictores vel rebelles: eo. titu. c. i.Sed ⁊ iuriſditione utitur: ſi diem aſſignet partibus: de dilati. c. fi. vel ſi faciat ofſerri libellum: velaliquem alium actum iudicialem exerceat: ⁊ ſi ꝑtes non citauerit. Idem etiam dicit: ꝙ ſi delegatus mandato recepto volens ⁊ intendens iuriſditionem ſuam perpetuare: tanqͣꝫ iudex vocet tabellionem ⁊ teſtes ⁊ dicens. Ego vocaui vos tanqͣꝫdelegatus a papa: a quo recepi litteras hunc tenorem continentes. Pius epiſcopusⁱ ⁊c̄. Et faciat totum legi. Et per conſequens patꝫ ꝙ iuriſditionēhabeo. Uolens igitur iuriſditionem mihi in hacparte commiſſam perpetuare: ⁊ caſibus qui accidere poſſunt varijs occurrere: quantū mihi poſſibile eſt ⁊ debeo: auctoritate mihi commiſſa precipio tibi tabellioni tali: ꝙ has litteras in publicāformam redigas. Et inſtrumento publico hoſ teſtes quos propter hoc vocaui apponas. Si ſic fecerit forſitan iuriſditio ſua per talem actum dicet̉perpetuata: ⁊ ſic vti incipit iuriſditione: qꝛ talisactus iudicialis eſt. Et ſic ꝑ mortem delegantisnon ſpirabit iuriſditio: al̓s ſic. Conſuluit tamē ꝙqͣꝫcitius poteſt ſine mora citet partes: ar. extra eo-

dem. quod legitur de ſenten. excommunica. c. eanoſcitur. Et magis erit ſecurum ⁊ clarum.¶ Delegatus quis noncreditur: niſi delegationem probet: ꝟnde non tenetur ei quis obedire ſeu exequi quod mādaretante ipſam probationem. ſummiarie dicitur in. c.cum in iure eo. titu. vbi dicit hoſtien̄. ꝙ quanuispreſumatur quis bonus: vt de ſcruti. c. i. ⁊ ſic nonſit preſumendum: ꝙ non mentiatur: ⁊ ſic credendum videtur ei mandanti: ⁊ ſi preſumitur bonꝰnon preſumitur iudex niſi oſtendat. In hoc eniꝫnon ſufficit preſumptio ſed ꝓbatio: vt dicit glo.Caueat quicunqꝫⁱ īpetrat a principe cauſā cōmitti vel delegari alicui: vt ſi ſententia fuerit data ꝓeo a delegato: bene cuſtodiat cōmiſſionem: ſicutipſam ſententiam. lapſu enim temporis ſi cōueniretur: ⁊ oſtenderet ſententiam ſine ꝯmiſſione: nōvaleret ei: niſi ꝓbaretur de cōmiſſione. Sentētievero ordinarij ſemper ſtatur: ⁊ pro ea preſumit̉:qꝛ cōſtat de iuriſditione: vt de ſenten. ⁊ re iudi. c.ſicut. Si tamē publicatū fuiſſet in iudicio reſcriptū: videtur ꝙ ſufficiat ſi hoc ꝯſtat vt de priuil̓.cum oliꝫ. Itē ſi ſentētia redacta eſt in publicā formā videt̉ ꝙ ſufficiat: vt d̓ teſtibus. c. ſignificauit.licet ſit argu. contra de ſentent. ⁊ re iudic. c. cū inter. Sꝫ videt̉ ꝙ hodie ſufficiat ſolus tabellio adīponendum fidem ſentētie: vt extra de probatioc. qm̄. Sed vt nulla ſit dubietas: ita debet fieri ꝙanctoritate iudicis reſcriptum pape ſolēniter inpublicā formā redactum inſeratur in ipſa ſententia iudicis auctoritate in preſentia partium: ⁊ aliainſtrumenta ꝓcuratoria: qꝛ idem iuris eſt de illisvt ſi oſtenderet̉ ſententia lata in perſona ꝓcuratoris: vel ſindici ſi nō cōſtaret de mādato ꝓcuratorio: ſententia nō valeret: nec ſtaretur ei ſi negarētillum fuiſſe ꝓcuratorem. Sꝫ poſtqͣꝫ in ipſa ſentētia inſerant huiuſmodi īſtrumenta: ⁊ reſcripta iudicis auctoritate ſtabitur poſtea ſententie etiā ſioriginalia nō appareāt. C. d̓ teſta. l. publicati. Idēcaueat in ſētētia excōicationis ille ꝗ abſolutus ēcuſtodiat īſtrumentū ſiue litteras abſolutionis:quas tutus exiſtat: ſi ei obijceret̉ excōicatio: aliapoſſet ſibi periculū generari. Per ꝓcuratorē nōhabentē ad hoc mandatū nō ꝓrogaret̉ de re adrem iuriſditio delegata. Item excōicatio poſt appellationē legitimā lata: nō tenet. hec in ſūma habent̉ in. c. cū olim. eo. tit. ſecundū io. an. vbi dicitglo. ꝙ ſi ꝓcurator excedit fines mādati ſcientedn̄o: niſi ſtatim ꝯͣdicat: ei p̄iudicat: ar. di. 54. c. ſiẜuus. Si aūt ignorāte eo excedat nō ei p̄iudicat.Similiter ⁊ iudex ſi excedat fines mandati: partibus nō ꝯͣdicentibꝰ eis p̄iudicat. C. cōia vtriuſqꝫQui acta clauſa ſeu ſigillata relatiōis delegatoꝝaꝑuit ipſoꝝ violādo ſigilla: ꝯtra illa acta nō d̓betaudiri: hoc habet̉ ī ſūma in. c. cū olī. eo. ti. 2º. Ubiponit̉ caſus de quodā ꝗ deferēs litteras ad papārelatorias geſtoꝝ ꝑ delegatū ī cauſa ſua: ſuſpicāsne portaret litteras ꝟrie .i. contra ſe: ⁊ īiuſte aꝑuit