¶ Nonus.

Cuꝫ delegato a principe iuriſditio dandi iudiceſit a lege conceſſa: dummodo ipſe exonerare ſeipſum malicioſe non querat: poteſt cōpellere renitenten: eo ꝙ iuriſditio illa nulliuſ videtur eē momenti: ſi coertionem aliquam nō haberet. debettamen delegatus ſollicite prouidere: vt ſi ſuꝑioribus perſonis exiſtente neceſſitate negociuꝫ dixerit deleganduꝫ: in coactionibus feredis dignitati deferat ⁊ perſone: ⁊ infraⁱ ī. 4. §. dicti. c. Quiaſepe contingit: ꝙ executio ſententie ordinario demandetur: cum ordinarius teneatur obſequi delegato: ſi non cognitio ſed tantum executio ſentētie demandetur: ⁊ ſi ſciat illam iniuſtam: nihilominus eam tenetur exequi niſi apud eum poſſit efficere: vt ab hoc onere ipſum abſoluat. Super verbo malicioſe. Dicit io. an. ī nouella: ꝙ vbiꝯſtat de malicia: lꝫ poſſꝫ cōmitte̓ n̄ tn̄ poſſꝫ ꝯpelere ẜm. Inno. ẜm queꝫ ſi eo caſu vellet cōpelle̓poſſet ab eo appellare. Dicit tamē vincꝭ. ꝙ ſi propter hoc excōmunicat delegatus: tē et excōmunicatio: licet male faciat: grauatiis enim poterat appellare. Sed quando dicetur malicia ī delegatocirca hiꝰ? Dicunt ad hoc pe. ⁊ alb. quando ſine cāſubdelegat: ſed hoc non placet inno. ⁊ hoſti. Alijdicūt quando ſubdelegat minus perito: ⁊ college non ſunt periti: vel ſubdelegat his qui non ardent facere proceſſum: hec non placent hoſti. nā⁊ minus perito ſubdelegare poteſt: dū tamen perito. exponit ergo hoſti. malicioſe .i. in fauoremvnius partis ⁊ leſionem alterius: vt de reſcrip. c.ad hoc. qd̓ hodie facere non poſſet ſine pena. c.cum eterni de ſen. ⁊ re iudic. li. 6. Et hec vera vbihoc conſtat: alias dolus nō preſumitur ẜm glo.quia de quolibet preſumendum eſt bonum: niſcontrariū appareat: vt de ſcrutinio. c. i. Et ſiquisdicat hoc factum in fraudem: hoc debet probareff. de probati. l. quotꝭ. Super verbo compelleredicit hoſti. nō tamen collegam ſuum: quia par in ¶ De executore ſupparem non habet imperium: vt de eclec. c. innotuit gloſa. i. Et ſic patet: ꝙ aliꝗs compellendꝰ eſtinuitus ſuſcipere iudiciuꝫ: etiam homo alteriusfori: niſi aduocatus qui non poteſt cogi: alibi qͣꝫin ſuo foro recipere iudicium: ⁊ hoc in delegatoa principe. Nam ordinarius non poteſt cogerehomīem alterius fori: vt de offi. ord. c. paſtoral̓Sed nemo poteſt cogi: vt arbitrium recipiat. ff.de arbi. l. iij. Sꝫ poteſt qͣꝫ receperit debet cōpelli:vt in. l. ea. Super verbo neceſſitate Io. an. d̓ mēte iuris forte nō lꝫ aliter ſubdelegare ẜm hoſti. fatetur tamē ꝙ cōis ⁊ celebris opinio hꝫ cōtrarium ẜm quā ſubaudi maxīe ¶ Dicitur etiā in textu: ꝙ delegatus talis poteſt cuilibet mandare citationem ⁊ punire ſuper hoc cōtēptorē: vbi dicitab. ꝙ cā dubitationis poteſt eſſe: qꝛ nō videbat̉ante citationē perpetua iuriſdictio. Suꝑ verbocuilibet dicit hoſti. 3. vel college ⁊ expedit interdum hoc fieri: vbi ēt requirit. Utrū delegatus legati poſſit citationē delegare: ⁊ dr̄ ꝙ ſic. Dicituret ſūmarie in tex. ꝙ ſi papa cōmiſit ſeienter appel

lationē interpoſitā a ſnīa iudicuꝫ datoꝝ/ cū clauſula ap. re. ſuſpēſa eſt interim quo ad executionēprimoꝝ iuriſdictio. Vbi dicit Io. an. ꝙ quātuncunqꝫ appelletur a diffinitiua: ⁊ certū ſit appellatione tenere: vel ſolū dubium eſt de iure vel facto an teneat: ſemper dꝫ ſuperſedere executioni.Et ſic poteſt intelligi illd̓. 2. q. 6. Decreto. vbi dr̄ꝙ iudices qui nō deferunt appelationi puniūt̉.Sed vbi certū ē ꝙ appellatio ē nulla vel īiuſtaſemper poteſt executioni mandari: vt qꝛ notoriieſt crimē: de quo quis eſt condēnatus: vel ipſumin iure confeſſus: vel talis eſt qui appellare nonpoteſt vt inſignis latro vel ſeditioſus: vt qꝛ appellatur ſine cā: vbi cauſa eſt exprimenda: putane heres in poſſeſſionē mittatur ⁊ hiꝰ. Nec obſtat ſi dicas. ꝙ iudex appellationis hꝫ cognoſcere ipſe. Utrum appellatio ſit recipienda vel nonEt non is a quo appellatum eſt: qꝛ hoc eſt veruꝫin dubio. Secus āt eſt in premiſſis caſibus: inbus notoriū iuris eſt appellationem non tenerevnde non eſt ad iudicem vel ad aliam indaginērecurrendū. In omnibus his caſibus poteſt ītelligi: ꝙ iudex a quo appellatum eſt: poteſt ſnīamſuam ſine pena executioni mandare. vel dic etiāꝙ delegatus cui ſcribitur ap. re. poteſt ſnīam ſuāſine pena executioni mandare: quod non poſſetſi appellatio remota non eſſet. Uel melius dicasꝙ ſufficit de appellatione interpoſita mentioneꝫfacere fieri: ⁊ ſuper ipſa lr̄as concedere. Nā tuncpoſtqͣꝫ littere fuerint preſentate iudici etiaꝫ ſi notorium ſit appellationē non tenere: iudex tamena quo appellatum eſt: non procedit ẜm inno. cūius eſt tota iſta glo. Uerūtamen ẜm hoſt. quo aceffectum ſemper requiritur: ꝙ ex certa ſciētia cōmittatur alioquin opponi poterit de veritate ſuꝑpreſſa vel falſitate ſuggeſta.verbo executioni mandare in. §. qꝛ vero. ꝗ texhabet̉ ſupra in principio. §. Diſtinguit glo. intermerum executorē ⁊ executoreꝫ mixtū. Et dicitꝙ executio mera ē cū partibus pn̄tibus cognitieſt de cā ab aliquo. Hic addit Io. an. in nouellavel altera partium contumaciter abſente: ſeruato tn̄ in oībꝰ iudiciario ordine: ſꝫ hoſti. ⁊ ille mādat alteri: ꝙ ſuā ſnīaꝫ exequat̉. Talis executornon dꝫ audire exceptiones: ⁊ de tali executiōe lequitur hic decretalis: ⁊ d̓ ſnīa ⁊ re iudi. c. de cetero. Et expone illud cū dr̄: ſi ſciat illam iniuſtameē .i. contra ius litigatoris latam: quia ſuper hocnullam habet cognitionem. Secus ſi ſciret illaꝫnullam: vt qꝛ latam auctoritate falſarum litteꝝ: vnde iudex non habuit iuriſdictionem: velper falſa inſtrumenta vel per dolum aduerſariſi iſta obijciantur coram executore: debet ſuperſederi executio: dūmodo iſta nō malicioſe ⁊lūnioſe ꝓponāt̉: ⁊ tc̄ referat̉ negociū ſuꝑiori: vſen. ⁊ re iudi. de cetero. Sꝫ ſi executor eēt ordīeriꝰ deputatꝰ executionibꝰ cārū: dꝫ admittere taleꝫ