¶ Titulus.

dona ex cecāt oculos iuſtorum ⁊ quaſi mutꝰ more canis auertit correctionē. Apl̓s paulꝰ noluit acciꝑe ſūptꝰ ſeu victualia: ⁊ elemoſynas ex quibusſuſtentaretur cum ſocijs a corīthijs: quibus predicabat: quod tamen licite poterat: cum ⁊ chriſt̓dixiſſet apl̓is: vt euntes ad predicandum comederent que darentur eis: quia dignus ē operariꝰmercede ſua luce. x. c. ſed ſibi procurabat manibus laborando: vt patet. pri. ad corīthios. 4. c. Ethoc propterea vt liberius poſſet corrigere viciaauditorum: ne ex beniuolentia cōcepta propteroblationem ⁊ receptionem munerum remiſſiusreprehenderet vicia eorū. Un̄ dicebat. pͥ. ad corīthios. 6. c. Om̄ia mihi licent: ſed ego ſub nulliꝰredigar poteſtate. reciꝑe enī munꝰ videt̉ quodāmodo ſubijcere ſe voluntati eius qui dedit. Dehis iudicibus vel prelatis qui propt̓ munera dimittūt dare iuſtas ſententias vel corrigere vicia.dicitur iſaie. 58. Canes muti non valents latrareinterdum prelatus in viſitando vel alias examinando: ⁊ inquirendo aliquem ſacerdotem parochialem: ita latrat contra euꝫ propter ſuos exceſſus: ꝙ videtur ꝙ velit eum deuorare. Sed ſi ſacerdos proijcit in ore eius aliquod munus deficit latratus eius: ⁊ efficitur mutꝰ ad corrigenduꝫ⁊ puniendum eum. Unde ⁊ poeta ouidius in libro de arte amandi. Munera crede mihi placāthomineſqꝫ deoſqꝫ .ſ. ꝙ cognoſcens iacob: miſit munera ad eſau fratrem ſuum qui fuerat iratꝰmaxime contra eum. d. Placabo eum muneribꝰvt patet gn̄. 32. c. hi acceptatores munerum inferūt multa ⁊ grauia dāna partibuſ in cāis: contrainfidel̓r ⁊ īiuſte iudicātes: propt̓ quod vt furestenētur ad ſatiſfactionē omnis damni. Unde dr̄iſaie. i. c. Principes tui infideles: ſocij furum omnes diligunt munera: ſequuntur retributioneꝫ: pupillo non iudicāt: cā vidue non ingreditur ad deos: qꝛ .ſ. non habent ad dandum eis munera. Un̄iſodorus in li. de ſummo bo. Pauper dum n̄ habet quod offerat: non ſolum audiri contemniturſed etiam contra iuſticiā opprimitur. Cito violatur auro iuſticia. ii. q. 3. pauꝑ. Et qͣꝫuis iudex ita ſitꝯſtans: ꝙ munerbus non permittat ſe cōrūpi: tn̄eſt preſumptō contra eum de preſūptione qꝛ ẜmchryſo. Sicut matrona non eſt caſta que cum rogatur munera accipit: ita nec iudex munera accipiens immunis a corruptōe iudicatur. Propterqd̓ quidaꝫ iudex cum in iudicando muneribusduceretur duobus habentibus cauſam coraꝫ eovnus obtulit ei ꝟnum vitulum: vt daret ſentenam pro eo. Alius obtulit vxori pro mūere vnevaccam: Ita tamen ꝙ comendaret cauſam ſuaꝫmarito iudici. Diſceptantibus gͦ partibus corameo dixit primus: loquatur vitulus pro me qꝛ iuſticiam habeo. Reſpondit iudex. Non potqui: qꝛ vacca euꝫ non ſinit: qꝛ .ſ. maioris vaerat munus datum ab altero ſcilicet vacca. Et iōpro eo dedit ſnīam. Sed vt dr̄ Iſaie. 5. c. Ue ꝙiuſtificatis impium ꝓ muneribus: ⁊ iuſticiam iu-

ſti aufertis ab eo. Ue īportat ẜm hieronymū dānationem eternā qd̓ dn̄s on̄dit. d. deuteronomi27. Maledictus ſcilicet a deo erit: ꝗ accipit munera vt percutiat animam innocentis. Et qͣꝫuisdicat. Grego .i. q. 2. ſicut. ꝙ eius oblatio nulli maculam ingerit: que non ex ambiētis petitiōe proceſſerit. Et lex dicat: ꝙ munerum nullum acre inhumanum: atqꝫ aliquādo indiſcretum⁊ ab ominibus auariſſimum: tutius tamē ⁊ magis edificatorium eſt illud obſeruare quod dicit̉iſaie. 33. Beatus qui excutit māus ſuas ab omnmunere quoniaꝫ hic in excelſis habitat. Et dicitab omni munere: quia eſt munus a manu .ſ. peocnie munus: a lingua .ſ. laude vel prece. Munꝰ abobſequio. De quibus Greg. i. q. i. ſunt non nulli.¶ Demuꝫ pro. 3ª. diuiſionis principalis parte cidr̄. In oī tꝑe. Noͣ ꝙ debet iudex ſēꝑ recte iuocare: ſiue eo tēpore ⁊ caſu qͦ iudicat cas īfimorūſiue eo tꝑe qͦ iudicat potētū vt nūqͣꝫ deuiat a iuſticia: qꝛ vt dicit regl̓a iuris exͣ de iudicijs. c. nouit.§. ſed forſā dicetur. ⁊ de reg. iur. c. iudicijs li. 6. Iniudicijs non eſt habēda acceptio perſōarū apuddeum. Sunt quidam iudices qui in principio officij iuſte ⁊ recte iudicant: ⁊ ſeuere puniunt. Poſtea in ꝓceſſu tꝑis ſiue muneribꝰ allecti ſiue precibus inclinati ſeu amicitijs victi: vt eas nō amittāmulta iniuſta cōmittunt. Et hi nō faciuntin oī tꝑe. Sed deus oī tꝑe mundi iuſte iuorbē terraꝝ in iuſticia. p̄s. 97. Expectauit ſi ꝗdētp̄s idoneum: poſt iudicauit ſeuere puniēdo malos. Unde abrae dixit de his idolatris: qui habtabant in terra ꝓmiſſionis. Nūdū complete ſūtiniquitates amorreoꝝ ⁊c̄ gen̄. 14. Sꝫ īpletis tūcdeus diſperſit eos: ⁊ exterminauit eos per iſraeltas: dando eis terras eoꝝ: ⁊ ſic de alijs nationibꝰde tꝑe ī tp̄s. Itē vt ait Hieroꝰ ſuper iſaiā. Eſt hicordo prouidentie dei: ⁊ oē hoīum genus ineffabili iudicio diſpenſantis. Contra dei iram iſraelſperauit ī damaſco. .i. x. tribꝰ iſrael fuit ſperans inadiutorio gentis ⁊ regis ſyrie cuius caput erat damaſcus. Diruatur ciuitas .ſ. damaſcena q̄ aduerſus dei voluntatē īpijs .ſ. iſraelitis pr̄abat auxiliIudas .i. tribus iuda cū rege ſuo ſperauit in etijs: vt egiyptus deſtrueretur .ſ. ipſa tribus iunabuchodonoſor. Egyptij confiſi ſunt in ethiobus. Ethiopes quoqꝫ vincantur ab aſſyrijs.Aſſyrij ſuperbierunt: non dei ſed ſuaꝝ viriū arbitrantes eē victoriā quā .ſ. habuerunt cōtra. io.tribus iſrael: quas duxerūt in niniuē ⁊ contra damaſcū. Et ipſi .ſ. aſſyrij vincantur a babylonijsBabylon leuauit contra dn̄m caput: ⁊ ipſa .ſ. babylon a medis ⁊ perſis ſuperetur: qn̄ .ſ. baldaſarfilius vel nepos nabuchodonoſor: occiſus ē acro rege perſaꝝ ⁊ medoꝝ. Capta babylone perſi⁊ medi ex parte ꝑſecuti ſunt populū dei: ⁊ ariesſeuiſſimus ad orientē ⁊ occidentē oēs populosvētilabat .ſ. rex perſaꝝ ⁊ medoꝝ. Ueniat hircialexander: ⁊ cōterat eū pedibus: ⁊ iſte .ſ. alexader rex grecoꝝ vltra modū erectꝰ veneno ꝑea