Sextus.

incurrerem. 2. q. 3. §. notandum. ¶ Sed quid ſidedi tibi fideꝫ: ꝙ eſſeꝫ tuus aduocatus ī aliqͣ cā⁊ fui: ⁊ lata eſt ſententia a qua appellatum eſt: nūquid in illa cauſa appellationis contra te aduocatus eſſe potero? Et hoc ſepe ſit in curia: ꝗa aduocatus etiam quondam fiſci poteſt eſſe aduocatus contra fiſcum in alia cauſa: in qua non preſtitit ei patrocinium. C. de aduoca. fi. l. 2. Preterea cauſa appellationis eſt alia cauſa a cauſa pͥncipali. Honeſtius tamen eſt abſtinere: tum quiacauſa appellationis eſt eadem ſecundum quoſdam: vel ſaltim eſt eius ſequela: tuꝫ quia ſecretacauſe nouit. Unde in hac inſtantia multum ledere poterit: quem in priori defendit: tum qꝛ oportebit eum aſſentire: qd̓ prius negauit vel ecōtraquod eſſe non debet. ¶ Aduocatus quomodoſe debet habere ad aduocatū cōtrarie partis: ⁊ad ſocios quando ſunt plures aduocati ex parteſui clientuli. Et primo quidem nil contra aduocatum alterius partis conferat: ſed eum benignetractet: niſi alter ad aliqua inhoneſta prorumpat. Et cum eius dictis reſpondere habebit: euꝫcommendet ſuperficialiter: ⁊ non nimis iuxta illud ſenece. Laudato parce: vituperato parcius:quia forte ante finem litis cōtinget: ꝙ ipſum reprehendere laborabit: ⁊ ſic eſſet tanqͣꝫ ſibi contrarius a iudiciorum limine repellendus extrade appella. c. ſolicitudinem. Commendet ergoeum per verba duplicia ideſt habētia diuerſosſenſus. verbi gratia. Opera laudant artificem: vl̓ſcientia veſtra nota eſt: ⁊ cōmendatione non indiget: qꝛ ſeipſum oſtendit. Poterit etiam ſi veliteum reprehendere ſub quodam honeſto coloreſi velit eum commendare: non de aduocationecommendet: ſed de doctrina legum ⁊ experientia rerum. Caueat tamen vt non probris ſed legibus certet cum eo: nec ei vel parti dicat contumeliam ſiue palam vocando eum roffianuꝫ ſeupreuaricatorem: vel ſubdole dicendo. Ego nōſum fur: quaſi dicat tu es talis: alioquin diminutionem fame patietur: ⁊ a limine iudiciorum excludetur. 5. q. 4. in loco. Si vero alter falſitatemvel aliam turpem notam imponit: ſecure dicat:tu mentiris: modeſtius diceret: hoc non eſt verum. Nam ⁊ chriſtus cum diceretur ei docenti:demonium habes: reſpondit. Ego demonuꝫ nōhabeo: ſed honorifico patrem meum: tacendoenim videtur aſſentire. Sed nimis crudelis eſtait Auguſti. qui famam ſuam negligit. 12. q. 2. nolo. Sed ſi turpia nō imponat: verbis vtatur temperatis dicendo ſalua pace veſtra vel reuerētiavel honore veſtro. 26. di. deinde Iteꝫ ſi alius aduocatus te patienter audierit: ⁊ tu patienter audias eum: ſi te loquente ſtrepitum fecerit: vel ſuſurrauerit: ⁊ tu contra eum ſtrepitum ſacies ⁊ ſuſurres: ⁊ ſic ars deluditur arte ẜm illud. Qui dicit qd̓ vult audiet quod nō vult. 13. q. i. §. quia ergo. Et ſeneca. Ab alio expecta: qd̓ tu alij feceris.Cautus tamen exiſtas: vt diligenter quecunqꝫ al-

ter dixerit: notes ⁊ retineas. Nam ſi plura effundat: vix erit: quin aliquod reprehenſibile conferat. Unde ſeneca. Quotidiana fornax lingua noſtra. Et ſic ex ore ſuo poteris eum redarguere:cum ſemel emiſſum volet irreuocabile verbuꝫ:di. 43. c. diſpenſatione nobis. Et ſic adhibetur fides dicto ſuo contra eum extra de proba. c. pertuas. ſicqꝫ ibi poteſt dici. Lex quam inducis prote: pro nobis contra te eſt: ⁊ dicas qualiter ⁊ in qͦ.Uideat tamen: ne ſagitta ionate retrorſum abiens in caſu ſimili repercutiat eundem. Ex pͥmiſſis patet: ꝙ diſcrete facit aduocatuſ: qui in ſui dicti initio proteſtatur: ꝙ ītendit proponere id qd̓ſit ſuo clientulo vtile: nec ſibi preiudicet: ſi quiderrore vel incuria contra eum infundet. Sed ⁊principalis perſona caute agit: qui cuꝫ inſtrumēto publico dicit: ꝙ quecūqꝫ vtilia ſibi aduocatus dixerit: rata habebit: ⁊ ea vult valere: quaſia ſe prolata: īutilia vero reſpuit: ⁊ inhibet: vl̓ al̓sin procuratione dicitur. C. de procura. l. meritis.Nec verecundetur aduocatus taliter proteſtari: quia aliquando bonus dormitat Homerus.¶ Deferat quandoqꝫ alterius partis aduocato:in quo ſaluo iure ſuo poterit in ſe de ſalutatione:⁊ honorem quem ſibi cupit: alteri impendat. 2.q. 6. qui ſcit. verum ſi aduocatus videatur te ī allegationibus ſuperare: vel tibi deficiat ius vel ratio: exemplum quibus modis quis argumentari poteſt: vt extra de iudi. c. nouit. tunc ne videaris reſponſionis penuria declinare certamen: prudenter eum eludas: te ad aliam materiam tranſferendo: vt docet Origen̄. in ſimili di. 43. in mādatis. Potes etiam ſi ille ſit malenconicus aliqͣindirecte ⁊ criminaliter dicere: per que moueatur ad iram: tunc enim non ſic bene ordinare poterit ſuum ſermonem: quia ira impedit animum⁊c̄. Iſtud tamen vltimo dictum non videtur licitum: niſi forte eſſet certus de iure ſuo: qd̓ aliuſua ſcientia ⁊ cauillationibus velit offuſcare. Sꝫper tamē aduocatus vtriuſqꝫ partis caueat a mēdacio ⁊ multo magis a periurijs: nec ad iſta īducant clientulos ſuos: alias grauiter peccāt. Porro ⁊ ſue parti aduocatus morē gerat: ⁊ ſi pluresfuerint: ſimul conueniant: ⁊ ſimul deliberent ſuper quolibet dubio quis eorum ⁊ que propōetEx hoc enim veritas melius inquiritur: ⁊ cauſaſalubrius dirigitur: ⁊ aduerſarij terrentur. Iuniores tamen primo proponant: ⁊ maiores vltimo: vt eorum ſpecioſas ⁊ efficaces rationes ⁊ allegationes melius iudex memorie commendetde conſe. di. 2. liquido. Et vt docet. Tullius: validiora argumenta ſunt reſeruanda in fine. Peritiores vero vltimo ſurgentes melius defendentprepoſita: ⁊ plenius reſpondebunt obiectis. Alijtamen dixerunt: ꝙ vbi plures ſunt aduocati vnius partis: vel vbi ſunt plures ſapientes conuenientes pro aliquo conſilio dando: antiquior priꝰdicet: ad qd̓ facit dictum eccleſia. 32. c. d. Loquere maior natu: decet enim te primum: ar. 61. di.P 3