Sextus.

c. tua. Qui āt eſt bn̄ficiatꝰ ī vna eccleſia ⁊ p̄ſtat ꝓextraneis officiuꝫ aduocatiōis vl̓ ꝓcuratiōis cōtra eam: debet illo beneficio ſpoliari: extra de poſtula. c. cum ſacerdotis. Tenetur autem iudexdare quandoqꝫ aduocatum: vt illis qui haberenon poſſunt propter paupertatem vel propterpotentiam aduerſe partis. ff. de offi. procon. necunqꝫ. Si autem iudex hoc alicui aduocato precipiat: ⁊ ille ſine canſa deneget: poteſt per iudiceperpetuo remoueri ab officio aduocationis. C. el. prouidendum. Debet igitur obedire: ſi tamercompetens ſalarium conſtituatur ei ſecūduꝫ ſupradicta. ¶ De ſecunda parte principali ſcilicetdabo. Notandum eſt: ꝙ dandum eſt iuſto aduocato a deo eternum premium: a clientulo lucruꝫ:vt. 14. q. 5. non ſane. a mundo ⁊ iudice honorem⁊ cauſe obtentum. De tertia principali: quod eſtmateria poſtulandorum: ibi notat gentes ⁊c̄. ꝗacauſa vel eſt circa perſonas: vt in criminibus ſeruitutibus matrimoijs ⁊ huiuſmodi: vel circa hereditates ⁊ ſucceſſiones: vel circa alia que poſſidentur: vl̓ circa terminos dominiorum ⁊ huiuſmodi. Et quando per aduocatum iſta iuſte petūtur. debēt dari. Unde iuſte dicitur: poſtula a me⁊c̄. Sed poſſet alicui videri: ꝙ ars aduocationisſit illicita: ordinatur enim ad litigandum in iuocio. Sed xp̄s hoc prohibet. d. mat. 5. Si ꝗs vutecum in iudicio contendere: ⁊ tunicam tuaꝫ tollere: dimitte ei ⁊ pallium: ⁊ auferenti tua ne repetas. Et apoſtolus .i. cor. 6. ſecularia iudicia: ſi habueritis: omnino delictum eſt in vobis: ergo ⁊c̄Reſpōdet Gratianꝰ. 14. q. i. §. Et dicit: ꝙ perfectis non licet ſtare in iudicio pro lucro captando. i. vt lucrentur ex tali exercitio: ſed pro damno vitando. vel ſic pro rebus proprijs non licet:qꝛ eis non licet propria habere ſcilicet in ſingulari: ſed pro rebus eccleſie ſeu monaſterij: quaruꝫſunt prelati vel procuratores: licet in iudicio ſtare ⁊ pro pauperibus. Sed nota ꝙ perfecti hic appellantur habentes ſtatum perfectionis: ideſt religioſi ⁊ prelati: ⁊ non eo modo quo glo. ibi exponit. Et ex hoc ſequitur: ꝙ laicis licet ī iudicio ſtare ⁊ aduocare: qui habere proprium poſſunt.Clericis autem prohibetur vt. jͣ. dicetur: niſi promiſerabilibus perſonis. Dominus autem hugocardinalis in poſtilla ro. q. ſic diſtinguit. Quibuſdam non ſolum licet ſua repetere: ſed etiam. expedit coram iudice ſcilicet infirmis: qui proni ſūtad odium: ⁊ ad vindicandum ſe de proximo.Unde melius eſt: ꝙ coram iudice repetant: quibuſdam autem licet: ſed non expedit: vt prelatis⁊ predicatoribus: ne fructus predicationis impediatur .i. cor. 7. omnia mihi licent. ſꝫ non omniaexpediunt. Quibuſdam alijs nec licet nec expedit: ſcilicet clauſtralibus: vt per ſeipſos repetant:ſed per amicos poſſunt. Et ad auctoritatem xp̄iſi quis vult ⁊c̄. reſpondetur per glo. ibidem: quātamen declarat: infirmis licet ſua repetere: non tamen contendere .i. cum contentione repetere: ſci-

licet cum odio ⁊ ſcandalo proximi. Nota ergoꝙ non tenetur quis dare ſua: vel ceſſare a repetōne debiti: niſi hec duo ſciat .ſ. ⁊ ꝙ ille mortaliterſcandalizabitur: ſi repetit debitum ſuum: vel ſi n̄dat ſua: ⁊ ꝙ ille reuocabitur a mortali: ſi non repetat: vel ſi dat ei ſua. hec hugo. De hoc etiam vrde ſupra in ſecunda parte ti. c. ¶ Gulielmus vero dicit: ꝙ ſi ſtatus perſone non eſt in tuto: puta ꝗindiget illa re: que ſibi petitur: ſeu quaꝫ ipſe iuſterepetit a debitore: ita ꝙ ea carens incidit in periculum impatientie ⁊ murmurationis contra deūipſe vel familia ſua: tunc nō tenetur dare vel a repetitione ceſſare rei ſue: quantumcunqꝫ debitorſcandalizetur: qꝛ tenetur magis ſibi ⁊ ſuis prouidere qͣꝫ alijs. Si autem poteſt abſqꝫ periculo tali illa re carere: tunc ad vitandum ſcandalum ꝓximi debet dare: vel a repetitiōe ceſſare: ſi tamēcredat illum bene vſurum alias non. GulielmusApoſtolus auteꝫ in auctoritate inducta reprehēdit iudicia non ſimpliciter ſed fraudulenta iniuſta: vel que fiebant apud infideles: quod ꝓhibet̉¶ De his que pertinent ad debitum modum aduocandi ⁊ ſalarijs eorum ⁊ vitijs pluribus. c. 2.odenſDuocatus ac CCcorāiudice ad aduocandum: vt dicit Guli. īſpeculo li. i. c. de aduocatis: debet habere veſtesthalares ⁊ ſuo officio congruentes de pe. di. i. vn̄verſus. Uir bene veſtitus pro veſtibus eſſe peritus. Creditur a mille: qͣꝫuis idiota ſit ille. Si caret veſte: nec ſit veſtitus honeſte: Nullius eſt laudis: qͣꝫuis ſciat omne qd̓ audit. Unde legitur deDemoſthene eloquētiſſīo oratōe: ꝙ ī pͥncipio exercitij ſui mīſterij .ſ. aduocādi ⁊ perorandi vſus ēveſtibus multum precioſis: ſed poſtqͣꝫ diuulgata ē fama eiꝰ ſcientie ⁊ eloquentie: vſus ē veſtibcōioribus. Et interrogatus de cauſa: cum ſcd̓miudicium cōe videbatur: ꝙ p̄cioſioribus tunc indui debuerit: eo ꝙ eſſet magis in opinione ⁊ honore hominum: ⁊ opulentior. Reſpondit ꝙ neceſſarium ſibi fuerat in principio cum eſſet ignotus procurare ſibi ad acquiſitionem fame ⁊ opiniōis ſui officij ex precioſitate veſtiuꝫ: qꝛ ſic cōmuniter homines exiſtimant de ſufficientia talium ſecūdum qualitatem veſtium. Sed ex quoiam erat nota omnibus facūdia ⁊ peritia eius: n̄oportebat āmodo ex veſtibus eam ſibi conquirere. Debent ergo ad cōſpectum iudicis accedere in habitu ornato competenter non tamen pōpoſe. Unde ⁊ mat. ii. dicit chriſtꝰ. Ecce qui mollibus veſtiuntur: ideſt precioſis: in domibus regum ſunt: vbi ſcilicet ſunt iudices ⁊ aduocati: lꝫenim ex ornatu veſtis non ſit quis iuſticiam habiturus: vt. 30. di. ſi quis virorum. ⁊ veſtis bumilis ⁊ non coloratus laudetur: di. 41. per ſimoniātamen ſicut nec exquiſite delitie ita nec affectate ſordes landem pariunt: ait hieronymus: qd̓H 2