Titulus.

bellando alterum iuuare: ponendo ſe diſcrimininon ſic eſt in foro cauſaruꝫ. Ratio diuerſitatis ēqꝛ in bello bellātes nituntur virtutibus nō iure:ſed in foro cāruꝫ litigantes nituntur iuribꝰ ⁊ ſubiudice: qui cauſam examinat. Gulielmus. Itemſi aduocatus amittit iuſtam cām: quā fouet ꝓſuam ignorantiam: cum .ſ. iactabat ſe ſcientennon erat ad ſufficientiam: vltra peccatum tenet̉ad ſatiſfactōnem leſis ẜm gulielmū. Si āt amiſitiuſtam cām propter ſuam negligentiam ⁊ infidelitatem ẜm Rai. tenetur etiam ad reſtitutionemſeu ſatiſfactionem damni. Et quia tales rariſſime ſatiſfaciunt: ⁊ peccatum non dimittitur: niſireſtituatur ablatum. 14. q. 6. ſi res. qꝛ vt ibi dictur: penitentia ſine hiꝰ non agitur. ſed ſimulatur:ideo ad inferna deſcendunt impenitentes. Undein ſenece tragedia legitur: ꝙ quidam vidit neronem apud inferos ſe balneantem: ⁊ circa eum aurum feruens miniſtros infundentes. Et cum videret turbam aduocatorū ad ſe venientem: inꝗtHuc venale genus hominum. O aduocati amicimei accedite: vt mecū in hoc vaſe balneatis: adhūc ſupereſt locus in eo quem vobis reſeruaui:⁊ qꝛ in dilationibus ⁊ appellationibus indebitꝭfrequenter offendūt in eo iuſto dei iudicio puniuntur. Unde de quodam iniuſto aduocato legitur: ꝙ cum infirmaretur ad mortem clamabat.Inducias inducias. Et qꝛ in cauſis ſuperfluaspoſtulauerat: ſibi neceſſarias obtinere non potuit: ſed moriens ad inferna deſcendit. Alius etiaꝫaduocatus: cum a ſuis admoneretur de cōfeſſione ⁊ ſuper huiuſmodi eū ſolicitarent: noluit: ſedait. Ego appello: ⁊ ſic expirauit vadēs ad iudicēſupernum: a quo appellari non poteſt. ¶ Quātūad ſcd̓ꝫ .ſ. de debito modo tenedo per aduocatūNota ꝙ debitus modus aduocandi: qui debetſeruari ẜm Rai. eſt talis: vt .ſ. non producat falſainſtrumenta vel falſos teſtes ſeu corruptos: necmentiatur: nec inducat falſas leges aūt quaſcūqꝫprobationes: nec querat in grauamē partis alterius ſuperfluas dilationes ⁊ nō neceſſarias. Iteꝫꝙ ſi fideliter quantū iuſticia permittit cām foueat: nil de contingentibus omittendo. 3. q. 7. §. ſiquis autem. ⁊. 4. q. 4. c. i. ⁊. 2. Item non procaciter vel vociferādo: qꝛ per hec impeditur proceſſus. 5. q. 4. c. in loco. Item dicit tho. 2ª 2ᵉ. q. 7i. ar.z. ad tertium: ꝙ aduocato defendenti iuſtaꝫ cāꝫlicitum eſt prudenter occultare ea: ꝗbus poſſetimpediri proceſſus eius: non auteꝫ licet ei vti aliqua falſitate. In cauſa pauperum tenetur aduotus gratis preſtare patrocinium eo caſu ⁊ modoquo tenentur omnes ad opera miſericordie: vtdicit tho. 2ª 2ᵉ q. 7i. ar. 4. ad primū. Nullꝰ enimſufficit omnibus indigentibus opera miſericordia impendere. Non ergo tenetur quis per mudum querere indigentes: vel etiam futuris indigentijs hominum prouidere: ſed ſufficit: ꝙ ſubueniat his qui ſibi occurrūt: ⁊ in preſenti tempore ⁊ in caſu quo non apparet in ꝓmptu: quomō

poſſet ei aliter ſubueniri: ⁊ tunc tenetur d̓ eo qd̓poteſt: ita etiam ꝙ potius magis coniunctis prouideat: cetenis paribus his concurrentibus: tentur aduocatus patrocinium preſtare: ⁊ gratis ſilli non poſſunt ſoluere: alias non tenetur: tamēſi faciat in iuſta cauſa ſcilicet ⁊ gratis: laudabiliter agit: ſi propter deum facit. Item dicit Anto.nius de but. ſuper. c. tua nos. de homicidio. Nōꝙ ſi quis non eſt peritus ⁊ aſſerit ſe peritum: cōſulendo aliquando in cauſis: ſi aliquem ledit: ſelicet ex malo conſilio ſuo: credo in foro conſetie teneri ad reſtitutionem damni: etiam ſi onadhibuit diligentiam: quam potuit: ⁊ contra cōſcientiam fecit dummodo in hoc errauit. Itemſi non adhibet omnem diligentiam quam pōtlicet ſit peritus: vt ſi ex pigritia non bene ſtudeat dare conſilium: eſt obligatus in foro conſciertie: ſi ex defectu conſilij leditur aliquis. Diciturautem adhibere omnem diligentiam: cum adhibet ſufficientem ⁊ congruam diligentiam ſecundum traditionem artis illius. hec ille. Quaad tertium: qui ſcilicet prohibeantur ab addo. Nota ꝙ aduocati eſſe non poſſūt infraſcritte perſone ſecūdum Ray. Primo quidem heretici pagani ⁊ excommunicati. 4. q. i. c. i. ⁊ d̓ pedi. i. nemo. vbi habꝫ: ꝙ peccat iudex: ⁊ puniri debet: qui admittit tales ſcienter. Iteꝫ monachi vlreligioſi: niſi pro monaſterio ſuo ⁊ de mandatſui prelati aduocare non poſſūt. 16. q. i. monachiItem clericis in ſacris conſtitutis vel etiannoribus: ſed beneficiatis ē prohibita aduocorā iudice ſeculari niſi in cauſa pripria vl̓ eccleſia ſua vel pro coniunctis vel miſerabilibꝰ perſonis: extra de poſtu. c. clerici. Sed an coraꝫ eccl̓ſiaſtico iudice poſſint aduocare ſatis videtur oſic per dictuꝫ. c. clerici. exceptis epiſcopis ⁊ ſacerdotibus: quibus eſt ſimpliciter interdictum: niſin cauſa propria eccleſie ſue: vel pro coniūcimiſerabilibus perſonis di. 88. perlatuꝫ. durper hoc diuinum officium nō impediatur: ar. diꝯi. clericus. Item in illa cauſa in qua quis eſt index vel aſſeſſor: in eadem non poteſt eſſe aduocatus: qꝛ duo officia in eadem cauſa prohibētiexercere: extra de poſtu. cū ſacerdotis. ⁊. 4. q. 4c. i. ⁊. z. Item alie perſone prohibentur ab aduocatione per canones: vt ſurdus mutus cecus furioſus impubes vſqꝫ ad. 18. annum: ſenſeruus vir paſſus muliebria ſcilicet contra naturam. Item damnatus capitali vel calumnia publici iudicij. Item qui operas ſuas locauit: vt pignaret cū beſtia in arena. Hec omnia. 7. q. 3. triEt nota ꝙ clericus beneficiatus in diuecleſijs non poteſt preſtare patrocinium vtra aliam ſecūdum ber. Si tamen eſſet prelain vna illarum: poſſet contra aliam ratione pꝫtionis. Et ideꝫ Inno. addens: ꝙ ſi neceſſarioficio vtatur: poteſt ad ſimilitudinem tutoris.de poſtu. l. pretor. Iteꝫ ⁊ pro priori eccleſia poagere contra ſecundam: ar. extra de iureiurādo.