Quintus.

Dicit enim dn̄s per ꝓphetaꝫ oſee. 4. c. qꝛ tu ſcientiaꝫ repuliſti: ⁊ ego te repellā: ne ſacerdotio fūgaris mihi. Et Grati. ait: di. 36. Nō ſufficit p̄latisbona conuerſatio quo ad primum .ſ. bonitatem⁊ honeſtas moꝝ: quo ad ẜm .ſ. diſciplinā niſi addatur ⁊ ſcīa: ⁊ hoc eſt tertiū qd̓ poſtulatur dū dibonitateꝫ ⁊ dīſciplinam: ⁊ ſcīam doce me. Licetāt ſcīa ſcripturaꝝ maxime vtilis ſit oībus ⁊ neceſſaria clericis: de qua hieroꝰ. Diſcamus in terrꝭquoꝝ nobis ſcīa perſeueret in celis: ⁊ ſtudio eiusmaxime clerici ⁊ religioſi debeāt inſiſtere: vt on̄dit gratia. di. 30. per totuꝫ. tamē ⁊ vacare alijs ſcientijs: vt quadriuij ⁊ triuij fine ⁊ modo debitisnō ꝓhibetur et clericis ⁊ religioſis: niſi ſtudiumphyſice .i. medicine: ⁊ legū: qd̓ vetatur certis perſonis eccleſiaſticis vt dicetur. jͣ. ⁊ hoc vt vtilioribus vacent. Dicit enim hieroꝰ. Muſica ⁊ geometria ⁊ ariſmetrica hn̄t in ſua ſcīa veritatē: ſꝫ n̄ ſūtille ſcīe pietatis: di. 37. ſi quis. vbi dicit glo. ꝙ deaſtronomīa .i. aſtrologia non facit hieroꝰ mentionem: que ē quarta ſcīa in quadriuio que abijt īdiſſuetudine: vel forte potius: qꝛ huic vacantesfalſitates īmiſcent iudicijs: ⁊ non ſolū de naturalibus: ſed ⁊ de actibus humanis ex libero arbitrio ꝓcedentibꝰ ex conſtellationibꝰ volunt diuīare. Grāmatica āt que eſt ianua cūctaꝝ ſcīaꝝ nonſolum vtilis ſed neceſſaria eſt: ⁊ logyca ad diſputandū ⁊ cōuincenduꝫ errores. vnde hieroꝰ ſi ꝗsgrāmaticā artem nouit vel dialecticaꝫ: vt recteloquendi rōnem habeat: ⁊ inter vera falſaqꝫ diiudicet non īprobamus: di. 37. ſi quis. ſcīa philoſophie plurimū confert ⁊ ad noticiā ſacraꝝ lr̄aꝝ⁊ cōuincendos errores gentilium. Un̄ aug. inꝗtſi quid veri de deo ſibylla aut orpheus ceteriuegentiū vates .i. poete vel philoſophi dixerūt: valet quidē ad paganoꝝ ꝟanitatē cōuincēdam: di.37. Et hieroꝰ ſi ꝗſpiā aduerſus mathemathicosvelit ſcribere īperitos matheſeos riſui pꝫ: ⁊ aduerſus philoſophos diſputās: ignoret dogmataphiloſophoꝝ .ſ. riſui pꝫ: di. 37. Qui de menſa: ⁊ inhuius figuraꝫ munera tria: que magi dn̄o obtulerunt ei vtiqꝫ grata: deſignant tres ꝑtes philoſophie: vt ait gratia. di. 37 .ſ. naturalē: cui ſupponit̉medicina. Moralē cui ſupponit̉ canonica ⁊ ciuilis ſcīa ⁊ rōnalis q̄ ad logycā ꝑtinet. Rhetoricaāt cut deſeruit poeſis: ad perſuadend̓ pl̓imuꝫ valet. Un̄ ⁊ ad p̄dicand̓: ⁊ in figuram tāqͣꝫ rem ſibigratā: dn̄s in lege pͥmitias mellis iuſſit ſibi offerri deſignantē dulcedinē humane eloquentie: vtvꝫ ī ipſa eloquentia deo ītēdat placere: ⁊ ſic hbus nō ꝓpter ſe: ſed ꝓpter deū. Et in p̄dictoꝝ ēemplū Daniel ſāctus ꝑmiſit ſe erudiri ī ſcīa chaldea: que vtiqꝫ humana erat. daniel̓ .i. ⁊ moyſes fuit eruditus in oī ſcīa egyptioꝝ. exo. 6. paulus qͦoapl̓s aliqua philoſophoꝝ ⁊ poetaꝝ ſuis ſcripturis īdidit actuū. 6. Un̄. i. cor. 5. Snīam menandriponit. ſ. Corrūpunt bonos mores colloquia maſa. ⁊ ad Titum .i. pigmenidis poete verſus indueCretenſes ſꝑ mendaces male beſtie vētre pigri

⁊ contra athenienſes diſputans arati poete vtit̉teſtimonio. d. genus cū ſimus dei in ipſo viuimꝰmouemur ⁊ ſumus actuū. 17. hieroꝰ ēt vſus ē quibuſdā verbis virgil̓. de conſe. di. 5. nunqͣꝫ. ⁊ galieni ⁊ hypocratis: di. 5. ne talis. Et aug. verbis luca. 26. q. 5. nec mirū. In horuꝫ ēt figuraꝫ p̄cepitdn̄s populo ſuo iſrl̓ expoliare egyptios vaſis aureis ⁊ argenteis ab eis mutuatis: moral̓r inſtruens: vt ſiue auꝝ ſapientie: ſiue argentū apud pōetas inuenimus eloquentie illud in vſū ſalutifenr̄e eruditionis vertamꝰ: vt dicit gratia. di. 37econtra. Beda etiam dicit. di. 4. Turbat acurlegentium ⁊ deficere cogit: qui eos a legendis ſecularibus libris oīmodis eſtimat ꝓhibendos:quibus ſi qua vtilia ſunt quaſi ſua ſumere lꝫ. Eugenius ēt papa ī ſynodo ſtatuit vt oīo cura ⁊ diligentia habeatur vt magiſtri ⁊ doctoreſ cōſtituantur: qui ſtudia lr̄arum liberaliūqꝫ artium dogmata aſſidue doceant: qꝛ in his maxime diuinamanifeſtātur: ⁊ declarantur mādata: di. 37. de qͦbuſdā. ⁊ extra d̓ magiſtris. c. i. dr̄ ꝙ eccleſia cathedralis dꝫ tenere magiſtros artium liberaliuꝫad minus grāmatice: qui clerieos ⁊ alios pauperes doceant gratis: ⁊ debet aſſignari magiſtro ꝓuentus vnius prebēde: ⁊ eodē modo debēt alieeccleſie facere: quaꝝ ſufficiunt facultates. In metropolitana eccl̓ia vlterius dꝫ eē magiſter thelogie ⁊ recipere ꝓuentus: non tn̄ ꝓpter hoc debeſſe canonicus. Ipſa enim theologia eſt dn̄a omnium ſcīarum: ⁊ oēs artes liberales ſunt ei ancille: ⁊ ei deſeruiunt: ⁊ ad hunc finē a clericis ⁊ religioſis in eis dꝫ ſtuderi nō ad vanitatē ⁊ curiotatem: ſed ad maiorē eruditionem ſcripturar⁊ cuꝫ timore ⁊ obedientia: qꝛ ſcīa inflat: ait apoſtolus. Qūo autem ſit licitū vel illicitum in illisftudere diffuſius habetur ſupra parte 2. ti. 3. c. decurioſitate.Tertio oportet in docēdo ⁊ diſcendo humilitatē ſeruare: ꝓuerb. 2. c. xhumilitas ibi ⁊ ſapientia: ⁊ econtra dicit Grecꝙ maximum obſtacl̓m veritatis eſt ſuperbia: adhanc hūilitatē ꝑtinet: vt nec quis ſeip̄m doceat:nec ab alio ꝙ neſcit diſcere erubeſcat. Senex apuero ⁊ ep̄s tot ānorum a collega: nec dū annicūlo paratus ſum edoceri: ait ſūmus doctor Auguſtinus. 24. q. 3. ſi habes. Et hieronymus ſcribitad ruſticum: diſcas qd̓ poſſis docere ⁊ rationabilem hoſtiam offeras deo: ne miles anteqͣꝫ tyrone prius magiſter ſis qͣꝫ diſcipulus. 16. queſtiōe .i.ſi clericatus. ⁊. c. precedenti. ait Multo tempore diſce que poſtmodum doceas: ⁊ inter bonosſemper ſectare meliores. Tempus tacendi ⁊ tempus loquendi. Eccleſia. primo capitulo. quia prius veritas tacendo diſcitur poſtea docetur. Etxp̄s ſapientia pacis duodēnis in templo repertus ē in medio doctoꝝ: nō ꝗdem docens ſed audiens: ⁊ interrogans illos. Lu. 2. Un̄ ⁊ hieroꝰ pytagoricoꝝ doctrina eſt per ꝗnquēnium tacere ⁊