Titulus.
viget vel nr̄ꝫ bellum ē iuſtū vl̓ īiuſtū: ſꝫ n̄ vrgꝫneceſſitas: ⁊ facit. c. cū olim. eo. ti. que diſtīguit talia tēpora: ⁊ facit ad hͦ qd̓ hēt̉. 2º. ꝑal̓. 19. Impiop̄bes auxiliū: ⁊ his qui oderūt dn̄m aīcicie iūgeris: ⁊ qd̓ hēt̉. 2. q. 3. c. Ꝙ ꝟo. §. Iteꝫ ſicut legiturIdem ſentire vr̄ ex quodā ſimili. Nico. de liraſuper pͥmo. ℟. c. 28. vbi dicit ꝙ dauid: qꝛ hēbaius ī regno iſrl̓: ⁊ illd̓ poterat acꝗrere virtute armoꝝ facultate ſibi occurrente in tali bello iuſtopoterat licite: vt philiſtinoꝝ ꝗ erant infideles cōſortio ⁊ auxilio. cogitabat .n. ꝓbabilit̓ dauid: ꝙſi philiſtei haberent victoria: achis eius amicꝰeū iuuaret ad poſſidendū regnū: qꝛ hī̄ta victoria philiſtei illud regnū n̄ poſſiderūt: ſed ī terraꝫſuā furūt reuerſi: ⁊ ideo ip̄e dauid poſuit ſe adiuuādū achis cōtra ſaul ſub iſta ſpe: ⁊ ēt qꝛ ei tenebat̉ ex beneficijs receptis: nec peccaſſet dauidſi habebat iuſtū bellū cōtra ſaul: qd̓ potuit eſſeſi ſaul ꝗ erat arrepticius a demonio: fregerat aliquā pacta vel iuramēta cū philiſteis inita: qꝛ tālia ſunt ſeruanda. Poterāt .n. ip̄i filij iſrl̓ cū philſteis facere: ⁊ ſi nō federa ꝑpetua: tn̄ treugas adtp̄s ⁊ iuramento firmare. Idē ēt tenet Io. neapoli. in quolibetꝭ cōcludens ꝙ cū non ſit guerra inter nos ſaracenos ⁊ turcos: nō liceret modo vtauxilio eoꝝ contra fideles: dū durat guerra. Nōẜm Inno. ꝙ nō lꝫ facere noua caſtra cū iniuriavel emulatione alteriꝰ: nec ēt īcaſtellare veteraq̄ n̄ ꝓbant̉ habilitate. C. de edif. pu. l. 3. Et poteſtep̄s agere vt deſtruāt̉ vel vt ī pͥſtinam formā redigātur: exͣ de iudi. c. cōſuluit. ⁊ nō ſolū ep̄s: ſedēt quilibet aliꝰ qui ibi hēret redditꝰ: nā iuſte provitanda pr̄imonij ſui diminutiōe ꝗſqꝫ agit̉: exͣ d̓reſti. ſpo. c. piſanis. Idē hoſt. ¶ Ite nō ẜm archiſuper. c. ſanctoꝝ patrū. io. q. i. ꝙ ad defendenduꝫaliquē eccleſia n̄ ē īcaſtellanda: ⁊ ſic ē ītelligend̓p̄dictū c. cū ſimilibꝰ. Ad defēſionē ꝟo bonoꝝ ⁊eoꝝ ꝗ ī caſu licito ad eā cōfugiunt pōt eccleſia īcaſtellari: ar exͣ de īmu. eccle. c. cū in eccleſia. ⁊ inhoc cōcor. Inno. ⁊ hoſt. Sed hugo intelligit ꝙincaſtellari nō dꝫ ēt a clericis: ⁊ ſi laici vellent facere inſultū cōtra eā vel ꝓpter obligationes velꝓpter aliud vt ipſis laicis reſiſtat̉ niſi interuenerit auctoritas pape. Sed forte qd̓ p̄mittit veriꝰ ē.Archi. Itē nō ẜm guil. ꝙ ſi eccleſie fuerint incaſtellate ab his ꝗ habuerūt iniuſtū belluꝫ: hn̄te.iuſtū bellū ſi inciderint eas: nō tenētur ad ſatiſfactionē. Itē ẜm guil̓. Si īminētibꝰ hoſtibꝰ aliquifugiūt ad eccleſias ⁊ ibi capiūtur: ſi tales cōfugientes ip̄as eccleſias incaſtellauerūt aūt īpugnauerunt iuſtos hoſtes: nō debēt gaudere īmunitate eccleſie: quā pͥus ipſi violauerūt īpugnādo.Sil̓r ſi ibi reponant victualia de quibꝰ ſubſtentent̉ in īpugnatiōe hoſtiū: qꝛ ſi capiāt̉ a iuſte belātibꝰ nō peccāt: nec tenent̉ ad reſtitutionē. IdeGuil. ¶ Sed nunꝗd dn̄i qui bellauerūt p̄nt cōponere adinuice ſuper dānis: q̄ eoꝝ ſubditi paſſifuerūt in bellis? ℟. Guil. Si cōpoſitio fiat de cōſenſu dānificatoꝝ: ſtand̓ eſt illi cōpōni ſiue fiat ꝑ
remiſſionē mutuā ſiue per recōpenſationēri ꝑtiū fiendā: ⁊ oēs erūt liberi a reſtitutione. Sāt nō fiat de cōſenſu ipſoꝝ tunc nō vꝫ talis cōpoſitio: ꝗn̄ .ſ. obligentur ꝗ iniuſte dānificauerūt acſatiſfactionē: ꝗnīmo in tali ꝯpōne qui īiuſte mouit bellū tenet̉ de ꝓpͥo ſuis ſatiſfacere. Non etpotuit ꝑ ſuā cōpōnem preiudicare hōibus ſuhoc niſi in culpa fuerint pariter cū eo .ſ. cōſil⁊ auxiliū ſponte dantes ei in bello: qd̓ nouerāt.iuſtu: tunc enī nō tenet̉ eis qꝛ in re turpi non ꝯͣhtur obligatio. Inſti. de manda. §. illud. ⁊. ff. mardati. l. ſi remunerandi. Si āt habuit iuſtū bellutalis cōponens fine cōſenſu ſuoꝝ hoīum dānifi.catoꝝ tenetur ipſe dn̄s eis in qͣꝫtum aduerſariunō ſatiſfaceret ipſe ſubditis talis dn̄i: qꝛ non debuit cōponere cū aduerſario in p̄iudiciū ſubdtoꝝ ſuoꝝ: ſed debuit ꝓcurare ꝙ eis dāna ab acuerſario reſtituant̉: tenēt̉ ēt nihilominꝰ ⁊ ipſi acuerſarij qui habebāt iniuſtū bellū. Et intellicGuil. hec de dānis rapinaꝝ ⁊ incendioꝝ. Nade expenſis factis ꝓ bello cōſueuerūt dn̄i auctoritate ſua cōponere: vel pertrāſire: qd̓ ēt de preteritis dānis rapinaꝝ ⁊ incendioꝝ cōcedi pōt: ſꝫſi dn̄i ex ꝓbabili cā viderint eſſe ea remittēdapotius qͣꝫ carere remedio pacis: ⁊ incurrere belloꝝ pericl̓a. Et cū in hoc caſu pͥncipes vtilit̓ gerant negociuꝫ ſubditoꝝ: ip̄i ſubditi tenētur ratūhabere. Si tn ab initio cōtradicāt ne fiat cōpoſitio: niſi refectis dānis ſibi: nō poterit dn̄s ip̄a dana quietare bn̄ tn̄ poteſt deſiſtere dn̄s a bellādoqꝛ ſicut apud eū eſt auctoritas mouendi belluꝫ:ita ⁊ deſiſtendi. Concor. hoſti.¶ De bello ꝑticulari: ⁊ qūo liceat ſe defēde̓. c. 3.bello particulariqd̓ fit ad d̓fēſiōeꝫ ſui ⁊ ſuoꝝ. Noͣ pͥmoregulā iuris natural̓: ⁊ poſitiui. ff. de iuſti. ⁊ iure. l.vt vim .ſ. ꝙ vl̓ vi repellere lꝫ: cū moderamine inculpate tutele: ē illd̓ qd̓ equalet illate violentie īqualitate armoꝝ in cōcurſu tꝑis: ⁊ ī ip̄o actu violento: ne alias excedendo ceſeatur vīdicta: ⁊ ꝑꝯſequēs peccatū. Sed vtrū cū ille ꝗ ē fortis vl̓me ꝑcutere pugno: qui ſū vilis .i. debilis: ⁊ n̄ poſſum reſiſtere: liceat mihi defendere me cū enſe?dubitat̉: ⁊ ia. de are. diſtinguit: qꝛ aūt ꝗs vult ꝓpulſare violētiā illatā ꝑſōe: aut illatā rebus: pͥmocaſu lꝫ ⁊ cū armis: ⁊ qualitercūqꝫ: ſi res alr̄ reꝑarari nō pōt. C. de appel. l. ſi ꝗs. Nā ſi poſſū occidere furē vbi nō cognoſco: ⁊ nō poteſt in rebusfuratis ꝓuideri ꝑ iudicē: vt. ff. ad. l. cor. de ficca.l. furem. multo magis lꝫ occidere niſi ꝑſona alr̄ſalua eē nō pōt. Sed in 2º caſu .ſ. qn̄ violentia infertur ꝓ rebus: aut violētia rebus illata poteſt ꝑviā iudicij reparari: ⁊ tunc nō lꝫ qualitercūqꝫ immo cū qualitate armoꝝ: nō āt factoꝝ: qꝛ n̄ debeoꝑſonā percutere ꝓ defenſiōe rei: vbi ēt aliter ſalua eē non poſſit: dūmō per viā iudicij repararipōt. Si autem per viam iudicij reparari nō poteſt tūc lꝫ qualitercunqꝫ defendere ēt perſonam