Druckschrift 
3,1 (1480)
Entstehung
Seite
60v
Einzelbild herunterladen
 

Titulus.

viget vel nr̄ꝫ bellum ē iuſtū vl̓ īiuſtū: ſꝫ vrgꝫneceſſitas: facit. c. olim. eo. ti. que diſtīguit talia tēpora: facit ad qd̓ hēt̉.. ꝑal̓. 19. Impiop̄bes auxiliū: his qui oderūt dn̄m aīcicie iūgeris: qd̓ hēt̉. 2. q. 3. c. ꝟo. §. Iteꝫ ſicut legiturIdem ſentire vr̄ ex quodā ſimili. Nico. de liraſuper pͥmo.. c. 28. vbi dicit dauid: qꝛ hēbaius ī regno iſrl̓: illd̓ poterat acꝗrere virtute armoꝝ facultate ſibi occurrente in tali bello iuſtopoterat licite: vt philiſtinoꝝ erant infidelesſortio auxilio. cogitabat .n. ꝓbabilit̓ dauid:ſi philiſtei haberent victoria: achis eius amicꝰ iuuaret ad poſſidendū regnū: qꝛ hī̄ta victoria philiſtei illud regnū poſſiderūt: ſed ī terraꝫſuā furūt reuerſi: ideo ip̄e dauid poſuit ſe adiuuādū achis cōtra ſaul ſub iſta ſpe: ēt qꝛ ei tenebat̉ ex beneficijs receptis: nec peccaſſet dauidſi habebat iuſtū bellū cōtra ſaul: qd̓ potuit eſſeſi ſaul erat arrepticius a demonio: fregerat aliquā pacta vel iuramēta philiſteis inita: qꝛlia ſunt ſeruanda. Poterāt .n. ip̄i filij iſrl̓ philſteis facere: ſi federa ꝑpetua: tn̄ treugas adtp̄s iuramento firmare. Idē ēt tenet Io. neapoli. in quolibetꝭ cōcludens non ſit guerra inter nos ſaracenos turcos: liceret modo vtauxilio eoꝝ contra fideles: durat guerra.ẜm Inno. lꝫ facere noua caſtra iniuriavel emulatione alteriꝰ: nec ēt īcaſtellare vetera ꝓbant̉ habilitate. C. de edif. pu. l. 3. Et poteſtep̄s agere vt deſtruāt̉ vel vt ī pͥſtinam formā redigātur: exͣ de iudi. c. cōſuluit. ſolū ep̄s: ſedēt quilibet aliꝰ qui ibi hēret redditꝰ: iuſte provitanda pr̄imonij ſui diminutiōe ꝗſqꝫ agit̉: exͣreſti. ſpo. c. piſanis. Idē hoſt. Ite ẜm archiſuper. c. ſanctoꝝ patrū. io. q. i. ad defendenduꝫaliquē eccleſia ē īcaſtellanda: ſic ē ītelligend̓p̄dictū c. ſimilibꝰ. Ad defēſionē ꝟo bonoꝝeoꝝ ī caſu licito ad cōfugiunt pōt eccleſia īcaſtellari: ar exͣ de īmu. eccle. c. in eccleſia. inhoc cōcor. Inno. hoſt. Sed hugo intelligitincaſtellari dꝫ ēt a clericis: ſi laici vellent facere inſultū cōtra vel ꝓpter obligationes velꝓpter aliud vt ipſis laicis reſiſtat̉ niſi interuenerit auctoritas pape. Sed forte qd̓ p̄mittit veriꝰ ē.Archi. Itē ẜm guil. ſi eccleſie fuerint incaſtellate ab his habuerūt iniuſtū belluꝫ: hn̄te.iuſtū bellū ſi inciderint eas: tenētur ad ſatiſfactionē. Itē ẜm guil̓. Si īminētibꝰ hoſtibꝰ aliquifugiūt ad eccleſias ibi capiūtur: ſi tales cōfugientes ip̄as eccleſias incaſtellauerūt aūt īpugnauerunt iuſtos hoſtes: debēt gaudere īmunitate eccleſie: quā pͥus ipſi violauerūt īpugnādo.Sil̓r ſi ibi reponant victualia de quibꝰ ſubſtentent̉ in īpugnatiōe hoſtiū: qꝛ ſi capiāt̉ a iuſte belātibꝰ peccāt: nec tenent̉ ad reſtitutionē. IdeGuil. Sed nunꝗd dn̄i qui bellauerūt p̄ntponere adinuice ſuper dānis: eoꝝ ſubditi paſſifuerūt in bellis?. Guil. Si cōpoſitio fiat deſenſu dānificatoꝝ: ſtand̓ eſt illi cōpōni ſiue fiat

remiſſionē mutuā ſiue per recōpenſationēri ꝑtiū fiendā: oēs erūt liberi a reſtitutione. Sāt fiat de cōſenſu ipſoꝝ tunc vꝫ talis cōpoſitio: ꝗn̄ .ſ. obligentur iniuſte dānificauerūt acſatiſfactionē: ꝗnīmo in tali ꝯpōne qui īiuſte mouit bellū tenet̉ de ꝓpͥo ſuis ſatiſfacere. Non etpotuit ſuā cōpōnem preiudicare hōibus ſuhoc niſi in culpa fuerint pariter eo .ſ. cōſil auxiliū ſponte dantes ei in bello: qd̓ nouerāt.iuſtu: tunc enī tenet̉ eis qꝛ in re turpi non ꝯͣhtur obligatio. Inſti. de manda. §. illud.. ff. mardati. l. ſi remunerandi. Si āt habuit iuſtū bellutalis cōponens fine cōſenſu ſuoꝝ hoīum dānifi.catoꝝ tenetur ipſe dn̄s eis in qͣꝫtum aduerſariu ſatiſfaceret ipſe ſubditis talis dn̄i: qꝛ non debuit cōponere aduerſario in p̄iudiciū ſubdtoꝝ ſuoꝝ: ſed debuit ꝓcurare eis dāna ab acuerſario reſtituant̉: tenēt̉ ēt nihilominꝰ ipſi acuerſarij qui habebāt iniuſtū bellū. Et intellicGuil. hec de dānis rapinaꝝ incendioꝝ. Nade expenſis factis bello cōſueuerūt dn̄i auctoritate ſua cōponere: vel pertrāſire: qd̓ ēt de preteritis dānis rapinaꝝ incendioꝝ cōcedi pōt: ſꝫſi dn̄i ex ꝓbabili viderint eſſe ea remittēdapotius qͣꝫ carere remedio pacis: incurrere belloꝝ pericl̓a. Et in hoc caſu pͥncipes vtilit̓ gerant negociuꝫ ſubditoꝝ: ip̄i ſubditi tenētur ratūhabere. Si tn ab initio cōtradicāt ne fiat cōpoſitio: niſi refectis dānis ſibi: poterit dn̄s ip̄a dana quietare bn̄ tn̄ poteſt deſiſtere dn̄s a bellādoqꝛ ſicut apud eſt auctoritas mouendi belluꝫ:ita deſiſtendi. Concor. hoſti. De bello ꝑticulari: qūo liceat ſe defēde̓. c. 3.bello particulariqd̓ fit ad d̓fēſiōeꝫ ſui ſuoꝝ. Noͣ pͥmoregulā iuris natural̓: poſitiui. ff. de iuſti. iure. l.vt vim .ſ. vl̓ vi repellere lꝫ: moderamine inculpate tutele: ē illd̓ qd̓ equalet illate violentie īqualitate armoꝝ in cōcurſu tꝑis: ī ip̄o actu violento: ne alias excedendo ceſeatur vīdicta:ꝯſequēs peccatū. Sed vtrū ille ē fortis vl̓me ꝑcutere pugno: qui ſū vilis .i. debilis: poſſum reſiſtere: liceat mihi defendere me enſe?dubitat̉: ia. de are. diſtinguit: qꝛ aūt ꝗs vultpulſare violētiā illatā ꝑſōe: aut illatā rebus: pͥmocaſu lꝫ armis: qualitercūqꝫ: ſi res alr̄ reꝑarari pōt. C. de appel. l. ſi ꝗs. ſi poſſū occidere furē vbi cognoſco: poteſt in rebusfuratis ꝓuideri iudicē: vt. ff. ad. l. cor. de ficca.l. furem. multo magis lꝫ occidere niſi ꝑſona alr̄ſalua pōt. Sed in caſu .ſ. qn̄ violentia infertur rebus: aut violētia rebus illata poteſtviā iudicij reparari: tunc lꝫ qualitercūqꝫ immo qualitate armoꝝ: āt factoꝝ: qꝛ debeoꝑſonā percutere defenſiōe rei: vbi ēt aliter ſalua non poſſit: dūmō per viā iudicij repararipōt. Si autem per viam iudicij reparari poteſt tūc lꝫ qualitercunqꝫ defendere ēt perſonam