Quartus.

eſt dubiū: cū in eos dn̄i plenam habeant ptātempūmodo nō nimis ſeuiant in eos. Liberti auteꝫtenentur ad oꝑas īpoſitas: nec īſolite poſſūt eisīpōi. Io. d̓ lig. ¶ Itē q̄ritur de cōfederatis: ſi dominus poterit eos ꝑuocare ad bellū: ita ꝙ teneātur ip̄m iuuare. ℟º confederati ſunt plene liberilꝫ ad aliqua teneātur ex pacto. In his tn̄ ponderanda eſt cōuentio ⁊ conuentiōis modus: vt advngue ſeruetur. ff. de pac. l. i. ¶ Itē querit̉ d̓ hisqui ſubditi rōne iuriſdictionis tm̄ modo: nō autēſunt vaſalli tenētur ad bellū accedere? ℟º talestenentur ad bellū accedere: nec aget ad ꝑtita: qꝛhoc faciunt ex debito. Fallit hoc regulare dictūin quibuſdā perſonis: que excuſātur ab oneribꝰꝑſonalibus: vt minores ⁊ ſenectute grauati: ꝗdāinfirmitate: quidā liberoꝝ numero ꝗdam ꝓfeſſione quidā ſexu: vt mulieres. Io. de lig. Item ſidux exercitus mandauit: ne quis ꝓruperet ī hoſtes ſub pena capitis: ſi quis miles cuꝫ cōmitiuamilitū. quibꝰ p̄erat ꝓrumperet ī hoſtes: ⁊ eis cōflictum daret. capite dꝫ puniri. ff. de re mili. l. deſertorem. §. in bello. Nā malū nō excuſatur ꝑbonum qd̓ ſequit̉. 56. di. c. vndecūqꝫ. ⁊ facta noſūt ab euentū notāda. 23. q. 5. de occidendis. pōttn̄ a duce vel pͥncipę ip̄a pena remitti. ff. de pe. l.beſtias. Io. de lig. Itē duce belli capto veniā eſtcōcedenda humiliato ⁊ reſiſtere volenti: niſi pervenie conceſſionē pacis perturbatio timeat̉: tūc.n. plectendꝰ ē. Un̄ augꝰ. 23. q. i. noli. dicit ꝙ ſicutdebellanti ⁊ reſiſtenti violentia debet̉: ſic a victore capto venia cōceditur: maxime ī quo pacisperturbatio nō timetur. Et exponunt hugo ⁊ archid. maxime .i. tm̄. ⁊ ferunt: ꝙ per illā expoſitioneꝫ carolus fecit amputari corradiū. Io. de lig¶ Itē ſi dn̄s mouit iuſtū bellum: an teneant̉ accedere vaſalli cū armiſ ⁊ equis ⁊ expenſis ꝓpͥis?Inno. tenet ꝙ non. niſi ex pacto ſpeciali ad hocſint obligati: cū ip̄i nō teneantur ad perſonaliaUnde de iure vaſalli nō tenentur: niſi ad ea quecōtinentur in canōe de forma. 22. q. 5. niſi ex ſpeciali cōuentione ad aliud obligētur. Io. de lig.Itē q̄rit̉ an̄ libere accedētes ad bellū obligētſibi illū: ī cuiꝰ ſeruitiū vadūt ſi ī dānū īcidūt: vtpote: ſi ī bello perdūt arma equos: ſiue capiāturſiue eūdo ſiue redeūdo. ℟º ſi accedunt vocati adn̄is ⁊ rogati: ⁊ non motu ꝓpͥo: ſed requiſiti: tūchn̄t actionem mandati contra dn̄m: ſi cōtingatipſos aliquid perdere: vt ſupra dictuꝫ eſt: niſi appareat: ꝙ cā pietatis hūanitatis vl̓ parētele hocfaciunt. 23. q. 3. nō inferēda. ii. q. 3. dixit dn̄s. Et ſiopponas dicendo dn̄m non teneri: qꝛ talia perdunt caſu fortuito: de quo quis nō tenetur exͣ dehōi. c. iohannes. ℟º. iſte eſt caſus fortuitus: ꝗ potuit ⁊ debuit prouideri: qꝛ veriſimiliter hec contingunt in bellis: qꝛ vt dr̄. 2. ℟. ii. varius enī eſteuentus belli. Et ita noͣuit īno. in. c. ſicut de iureiuran. Io. de lig. De cōmodantibus āt vl̓ locantibus equos ⁊ arma euntibus ad belluꝫ: ſi amiſtat ſeu auferantur: dicit idē id iuris eſſe: qd̓ dic-

tum eſt cōiter de cōmodato locato ⁊ conductopra ꝑte 2ª. ti. i.Item queritur an nonvocati ad bellū: ſed mō ꝓpͥo accedentes ad belum obligent ſibi illum: in cuius ſeruitiū vadūt?℟º. ſi animo donandi hoc faciunt: vtputa pietat.humanitatis vl̓ parentele: tales non agent. 23. q. 3c. nō inferenda. Si āt aīo obligandi illū: cuiꝰ negocium gerunt: tunc agent vi negocioꝝ geſtorū⁊ tunc ſufficit vtiliter geſtū ceptum. ¶ Itē queritur de accedentibus ꝓpͥo motu: cōtradicentibustn̄ illis in quoꝝ ſubſidiuꝫ vadūt: nunquid talesagent ſeu obligent illū: in cuius ſeruitiū vaduntvtiliter incipiendo: ⁊ feliciter implēdo? Et vr̄ ꝙſic ad ſimilitudine eius: qui trahit aliquē inuitude domo ruitura. 23. q. 4. ipſa pietas. qꝛ inuitopoteſt concedi beneficiū. 45. di. ⁊ qui emendat.ſic tenet glo. in medico medicante alicui contravoluntatem uā. 83. di. in ſūma. ℟º Credo cōtrarium in caſu ꝓpoſito: nec ꝓpterea reprobo glo. p̄dictam: īmo credo ꝙ veꝝ dicat in infirmo: hocdico: qꝛ infirmus p̄lumitur inſane mentis: cū nōvult abſolute curari: ſed iſte qui cōtradicit huicne veniat ad bellū ꝓ ſuccurſu ſuo: n̄ p̄ſumitur īſane mentis. Nam poſſibile eſt: ꝙ non cōfidit deeo ⁊ dubitat ne prodat ip̄m Nec credo ꝙ glo.illa ꝓcedat in caſu: quo infirmus bene vellet ſanari: ſed nollet iſtum medicū: īmo potius aliumtunc iudicio meo nō ꝓcedit glo. nec hoc ꝓbantſupra allegata. Io. de lig. Item queritur de hisqui vadunt: qꝛ tenētur ad antidota: vtputa quiaſimile vel aliud ſubſidiū receperunt ab eo: nūꝗdtales agent contra illum que iuuant ad perditavt ſupra? Rn̄deo ſic: ſi vadit vt thema ſupponit⁊ vadit animo diſſoluende obligationis naturalque tamē nō poteſt deduci in ciuilem: nec de eaexcipi poteſt in iudicio: exͣ de teſta. c. cuꝫ in offi. ⁊ſic infertur: ꝙ vadat aīo obligandi: lꝫ enim nonſit nota ob hoc obligatio efficax ad agendū velexcipiendū: tamen eſt nota talis naturalis: q̄ diſſolui poteſt per antidota ⁊ recōpenſationem.Et iſte aīmus diſſoluendi impedit naturalitateꝫobligationis: cum in obligatione requiratur aniius: vt. l. obligationū. ff. de ac. ⁊ ob. Io. de lig.I2Item queriū ōe accedentibus propter gloriam conſequendaꝫ in bello: an tales obligent ſibi illum. Nam aūt dn̄s teneretur mandati: aut negociorū geſtoꝝ. Nō mādati: cum nullū interuenerit mandatum: nec actio mandati oritur: niſi interueniente mādato. n̄negocioꝝ geſtorum: quia non acceſſit animo gerendi negocia illius: īmo ꝓpria: ergo non tenet̉.Io. de lig. ¶ Itē q̄ritur ꝗd de illis: ꝗ locāt oꝑasſuas: vel veriꝰ aſſumūt̉ ꝑ electiōem cōſtituto ſalario: an tales agant cōtra cōductorē? Rn̄deo tales locāt oꝑas ⁊ rem: ⁊ ideo ſi cōductor vtat̉ ſolum ad id qd̓ cōducunt: non tenent̉: vt. l. ſi quis