Tertius.
datur exēplū in grege ad ſtercorandum agrū etlac ⁊ lanā ⁊ fetus r̄cipiēdū ⁊ diſtrahēdū: ſicut voluerꝭ. Fetꝰ .n. ī iumentis ⁊ pecudibꝰ: ⁊ qd̓libꝫ anmal irrōnale cōputat̉ ī fructu: ſꝫ nō in ācillis. Ur̄ſi hēs vſufructu in ācilla: ꝑtus ancille non ꝑtinetad vſufructuariū: ſic̄ dicit. l. fi. ff. de vſufruc. l. vetus. Et ē rō legis optima: qꝛ abſurdū extimauitnaͣ hoīem ī frucrū eē: cū oēs fructꝰ gr̄a hōis comparauerit. Aliud exēplū pōt dari. Si vſus viridarij ſit tibi relictꝰ: roſas ⁊ flores viridarij pot̓isſume̓ ad vſū tuū: ſꝫ alteri n̄ poterꝭ vēde̓ aūt dar̄:ſꝫ ſi vſufructus ſit tibi relictꝰ ⁊ vēde̓ ⁊ dare ⁊ adopus tuū retine̓ poteris. Similit̓ ſi ī horto aliqͥſit tibi vſus legatꝰ vterꝭ oleribꝰ ad vſū tuum ſedalij n̄ dabis aut vēdes. Si ꝟo vſufructus: ⁊ vendes ⁊ dabis: ⁊ ad opus tuū retinebis: ſic̄ iſta probāt̉ ⁊. ff. de vſufruc. l. ſi fundi ⁊ īſti. de vſufruc. ethabi. §. ſꝫ minus. Patet gͦ qͣre ponit̉ fruēdi: quiahn̄s vſū ſolū pōt vti ꝓ ſe: ſꝫ n̄ frui: qꝛ n̄ pōt darealijs vel vēdere. Et iō videt̉ mihi: ꝙ ꝗcūqꝫ hētvſufructū: neceſſario hꝫ vſū: ⁊ hoc ēt dicūt iuriſte. dicūt .n. ꝙ ſi alicui legat̉ vſufructus: deductovſu: nihil valet legatū: qꝛ v̓ba repugnātia reꝑiuntur in legato: ſic̄ ꝓbat̉. ff. de vſu ⁊ habi. l. ꝑ ẜuum§. fi. ſed ſi d̓ ꝟſufructu. Iſta āt repugnātia nō eſtex alio: niſi qꝛ de neceſſitate ſeꝗt: hꝫ vſufructuꝫ:ergo hꝫ vſū. Ueꝝ ē: ꝙ ſic̄ ip̄i dicūt: ꝙ aliꝗs ſimplicit̓ legauit vſufructū: ⁊ poſtea ademit ad vſūvalet legatū: qꝛ habuit bonū initiū: ⁊ ademptiodicit̉ nulla: ſicut pꝫ ī p̄allegatis iuribꝰ. Un̄ ergſeꝗtur hꝫ vſufructū: ergo hꝫ vſū. Sꝫ nō ꝯuertihꝫ vſū: ergo hꝫ vſufructum: īmo ē fallacia ꝯn̄tisarguēdo a ſuperiori ad īferius affirmādo ſic: eſtaīal: ergo ē hō. Sic ergo pꝫ ꝗd ē vſufructus. Iuriſte āt diſtinguunt duplicē vſufructū .ſ. cauſaleꝫ⁊ formalem. Sed iſta ſufficiūt ad pn̄s de vfructu nobis theologis: ꝗ parum hēmus de iſta maUſus auteꝫ ſecundumiuriſtas eſt ius vtēdi alienis rebꝰ: ſalua rerū ſb̓aEt qꝛ ponitur alienis rebꝰ: pꝫ ẜm eos: ꝙ vſus nōꝯſtituit̉ ī rebꝰ: q̄ vſu cōſumūt̉: qꝛ in talibꝰ n̄ pōtreꝝ ſubſtantia ſalua remane̓ poſt vſum. Ite ꝗan̄ ponit̉ fruēdi: diſtinguit̉ vſus ab vſufructu: vtſupra d̓claratum ē: ſꝫ quātū mihi videt̉: legiſteiſto mō vſū accipiūt nimis ſtricte .ſ. ꝑ vſu ꝓ quocōpetit ẜuitꝰ. Io. accipiēdo vſū ẜm naͣm rei ⁊ magis large ⁊ ẜm iura canonica: cum ẜm rei veritatem aliꝗs vtat̉ re ſua ſicut aliena. Iterū vtaturpāe cū eū conſumit ⁊ comedit: alias nō ꝯſumervſu: niſi poſſet circa cōeſtionē panis haberi vſuSic ergo accipiendo vſū videt̉ mihi: ꝙ vſū nudum facti: d̓ qͦ loquūt̉ ꝯſtitutōes. Io. 22. edite cōtra fraticellos poſſumꝰ imaginari qͣdrupliciter.Primo mō pōt dici vſus nudus facti ꝓpt̓ oīs iuris nudationem. 2º. ꝓpt̓ ꝓprietatis excluſionē. 3º.ꝓpter oīs vtilitatis ꝑuationē. 4º. ꝓpter actōis iniudicio abdicatōem. Exēplum oīum iſtoꝝ. De
pͥmo. Si ego equītarē equū: cuius ego non eſſeꝫdn̄s: nec hērem aliqd̓ ius eꝗtandi equū: tūc hērēvſum nudū eꝗtationis eꝗ per oīs iuris nudationē. Et iſto mō fur ⁊ latro hꝫ vſū nudū facti in refurtiua: qꝛ hꝫ vſū denudatū facti ꝓpͥetate: qꝛ ꝓpͥetas nō eſt in eo: ſed alterius. Similiter de quo: ⁊tūc poſſū dici hēre vſuꝫ nudū facti ꝑ ꝓpͥetatis excluſionē: ⁊ ecōtra: ille nō hēret nudū vſū: qui heret ꝓpͥetateꝫ .ſ. r̄i. Exēplū de. 3º qn̄ aliquis habetvſū alicuius rei vel circa aliquā reꝫ: ⁊ tn̄ caret oīfructu ⁊ vtilitate: que poſſet ſibi ex tali vſu ꝓuenire. Sicut ſi ſeruꝰ vteret̉ aliquibꝰ inſtr̄is ad colendum terrā dn̄i ſui: talis vſus poſſet dici nudꝰqͣꝫtū ad fructū vl̓ vtilitatē ſerui: qꝛ ex tali vſu velopere nullus fructus vel cōmoditas acquiriturẜuo: ſed dn̄o. Similiter famulus cāpſoris totadie cōputat monetā dn̄i: ⁊ vtilitas nō applicaturſibi: ſed dn̄o. Talis poſſet dici nudus vſuariusꝓpter oīs vtilitatis puationē. Exēpluꝫ de. 4. Sialiquis hēret aliquā rem: ⁊ cū auferretur ſibi nōpoſſet cōtra illū ī iudicio agere vel ex voto velex alia quacūqꝫ cauſa: tunc poſſet dici habere nudum vſum per actionis in iudicio abdicationeꝫEt hec ſufficiant ad pn̄s de vſu.Tertiū auteꝫ eſt poſſeſſio: que ſic deſcribitur. Poſſeſſio eſt corporalisrei detentio corporis ⁊ animi iuris adminiculointeruenienti: ſic deſcribit hoſti. in ſū. de cā poſ. ⁊ꝓpriet. Dr̄ āt corporalis rei: qꝛ ẜꝫ iuriſtas īcorporalia nō poſſidētur: ſed quaſi. Dr̄ āt detentioqꝛ poſſeſſio ẜꝫ iura dr̄ quaſi pedū ſeſſio: aliter n̄acꝗritur niſi corpore ⁊ aīo interueniente. Undeſi alteꝝ deficit nō ē poſſeſſio. Itē dr̄ iuris adminiculo ⁊c̄. qꝛ dr̄ qͣꝫuis aliquiſ alicui rei corpore ⁊aīo inſiſtat: cūnō hēat iurꝭ adminiculū: nō dr̄ ꝓprie poſſidere. Un̄ ẜꝫ eos poſſeſſio aliqn̄ hꝫ plurimū iuris: vt qn̄ acꝗrit̉ ꝑ ſeruū dn̄o ī rebꝰ peculiaribus. Nā ſin̄ actu dn̄i acꝗritur ſibi poſſeſſioēt ipſo ignorante: ⁊ vſucapio ꝓcedit ex ea: qn̄qꝫhꝫ multū iurꝭ: ſed minꝰ qͣꝫ pͥma: ſicut illa q̄ mihiꝓcura. acꝗrit̉ ēt ignoranti: ſed ex illa vſucapio n̄ꝓcedit: qn̄qꝫ hꝫ paꝝ iurꝭ: ſed plurimū facti ī acꝗrendo: vt illa quā mihi ꝑ meipſū acꝗro: ſed iſta īretinēdo hꝫ multū iurꝭ ⁊ paꝝ facti: qꝛ ſolo aīo retinetur: ſed nō acꝗritur niſi aīo ⁊ corpore īterueniēte: vt hec oīa notātur diffuſiꝰ ꝑ ber. gloſatorēexͣ de cōceſ. preben. c. cū nr̄is. Seper ergo poſſeſio hꝫ iuris adminiculū. Sed cōtra hoc vr̄: quifur ⁊ raptor hn̄t poſſeſſionē rei furate ⁊ raptetn̄ nullū hn̄t iurꝭ adminiculū: vn̄ ſūt reſtituendi:vt ꝓbat̉ extra de reſti. ſpo. c. in lr̄is ⁊. ff. de vi ⁊ viar. l. i. §. qui a me: gͦ n̄ ſeꝑ ī poſſeſſione īteruēit iuris adminiculū. Rn̄deo ⁊ dico: ꝙ fur ⁊ raptor n̄dicūt̉ ꝓprie poſſide̓: ſꝫ ſolum īiuſte detine: ſꝫ ſūtreſtituēdi ex alia cā forte ⁊ ſine forte hoc ſtatutum ē ita in odiū ſpoliātiū ⁊ auferētiū violēt̓ resſuas hōibꝰ. Un ẜm qd̓ dicit illa decre. ex lr̄is: hͦfuit ītroductū ẜm iurꝭ rigorē ꝯtra iurꝭ cōmunis