Titulus.

ſint per papam reprobate alias non: quia legesnon dedignātur ſacros canones imitari: ſed ī eccleſiaſticis ⁊ ſpiritualibus nō habent efficaciaꝫ:niſi ſint per canones approbate: qͣꝫuis alias ſinirationabiles ⁊ honeſte: ſicut in rebus eccleſie: r̄alienandis: de hereticis nulle leges valent: niſi īquantum ſunt per canones approbate ēt ſi noneſſent ſpecialiter reprobate. Unde cum cā matrimonialis ⁊ legitimationis ſit eccleſiaſtica: necincidenter etiam pertineat ad iudicium ſecl̓are:ergo quicquid de legitimatione leges cauēt nonvalet niſi in quātum ē per papam approbatum:Non ſunt autem alicubi illi ſex modi per canones approbati. ¶ Primo illi modi receſſerunab aula: quia nec in curijs imperatorum: nec ciuitatum nec principum tenet: immo viſum eſt:ꝙ in ſpurijs de domo regis: ita volebat rex habere ſucceſſionem: ſicut in alijs: ergo ꝓpter d̓dicationem curie imperatoris non reputat eos legitimatos.Secumda cōcluſio eſtde legitimatione ꝓpria iuris: que eſt ꝑ ingreſſuꝫreligionis: qui eos legitimat: quantum ad oēs ordines: ⁊ nullam dignitatem ꝓprie dictam: vt ꝙſit p̄latus per electionem de fi. pͥſ. c. i. Nam curāanimarum iure ordinario ſiue per electionē ſiueper commiſſionem habere non poteſt. Et ꝙ aliqui dicunt: ꝙ cum ſpurio religioſo ep̄us diſperſare poſſit ad curam ⁊ abbatiam: non legi. Sil̓iiꝙ poſſit ex hoc ſuccedere vel ordo ꝓ eo ꝗ ſuccederet: ſi ipſe eet legitimus. C. de ſacroſan. eccl̓.deo nobis non legi: nec credo: quia hoc ē ſtrictiiuris. Unde ſi ē legitimatus quo ad ordines: nōꝓpter hoc quo ad ſucceſſionem. Intelligitur ātingreſſus cum effectu .ſ. per ꝓfeſſionem tacitamvel expreſſam.Tertia concluſio eſt delegitimatione cōi iure canonico ⁊ ciuili. Unde ētertius modus ꝟtriuſqꝫ iuris: quando ex concubina? ex qua nati ſunt filij prius: ducimus in matrimonium. Per ſequens .n. matrimonium filijprius ſuſcepti ex illa fiunt legitimi quo ad oīa: ſitꝑe cōceptionis poterat eſſe vxor legitīa quāuisalias meretrix cōmunis ſiue mediate ſiue īmediate ducta fuerit: aliter nūqͣꝫ. Ubi vertitur qō dn̄icalis bartholomei: ſuppoſito ꝙ pͥmogenitus legitimus debeat habere regnum: quis debeat hēre: an primogenitus naturalis ex concubina an̄mortem ducta in coniugiū: an ſecūdogenitus ſēper legitimus: ⁊ qͣꝫuis multa dicta ſint pro ⁊ contra: tamen iſtud videtur verius: ꝙ ſi ius pͥmogeniture ſit tale: ꝙ cedat ante mortem patris: vt qꝛpoſt moriens tranſmittat ius ſuccedendi ī regnopatris ad nepotes: excluſo ſecundogenito: tūc n̄ſufficit ꝯcurrere ante pͥmogeniturā ⁊ legitimitatem: niſi iſtud ius naſcendo acquiratur. Un̄ cumſecūdo genitus naſcēdo hoc ius acꝗſierit: qꝛ an̄

ſe alium legitimū nō habuit: legitima cōſequēslegitimū ius q̄ſitum non tollit. Si āt ius pͥmogeniture ē talis nature: ꝙ ante mortē patris nō cedit: qꝛ tꝑe mortis verum eſt dicere: iſtū pͥmogenitum ⁊ legitimū: videtur ꝙ debeat p̄ferri.Quantum ad tertiumde legitimatione hominis ſunt tres concluſiōes¶ Prima de legitimatione ep̄i. Et quidem quātum ad ep̄m: certuꝫ eſt: ꝙ poteſt legitimare quoad minores ordines ⁊ ſimplicia beneficia. id eſtque non ſunt cure aīarū nec dignitatis: de fi. p̄ſ.c. i. Hoc autem intelligendum eſt d̓ ſubditis: qnon ſubditum nemo poteſt ſoluere vel abſoluēſicut nec ligare. ¶ Unde cuꝫ legitimare ſit a pena iuris abſoluere: nullus poteſt non ſubditunlegitimare propter qd̓ non ſubdito ſpurio ep̄usnon poteſt dare beneficium: nec minorum ordinum executionem: niſi pͥus a ſuo ep̄o fuerit legitimatus: qd̓ ſi factum fuerit: tunc poteſt a quociqꝫ beneficiari ſeu ordinari cum litteris dimiſſorijs: ſicut ⁊ legitimus. Unde ſi ep̄s ſcienter ſubdito ſuo illegitimo conferat ordines vel beneficiūeo ipſo diſpenſare videtur. nullus autem prelatus papa inferior poteſt legitimare ad ſucceſſionem hereditatis: qꝛ non eſt ei permiſſum. ad ſequentia autem videtur legitimatus: ex quo ē adantecedentia. vnde qꝛ canonici maxime cathedralium eccleſiarum in iudices impetrantur: videtur ꝙ ſi alias illegitimi iudices eē nō poſſentqꝛ de hoc ſunt opi. tn̄ eo ipſo ꝙ canonici ſunt iniudices ſicut ⁊ ceteri īpetrari pn̄t: qꝛ non dꝫ cuiqd̓ eſt maius lꝫ qd̓ minus eſt non licere.ecunda concluſio eſtde legitimatione pape: qꝛ papa certū eſt ad oēꝫordinem beneficiū ⁊ dignitatē eccleſiaſticā legitimare poteſt: qꝛ ad hoc legitimare nō ē aliud ꝙīpedimenta iuris canonici amouere ſibi ⁊ a penis canonū: quibus ligatus eſt ipſū ſoluere. Sꝫpapa poteſt ab oī pena canonis abſoluere: ⁊ oēīpedimētū poſitiuū amouere ergo ⁊c̄. Papa ergo legitimat ⁊ ad actus ſeculares ⁊ ad actꝰ ſp̄uales: ⁊ ad ſucceſſionē hereditariā in terra ſibi ſb̓dita. Sed vtruꝫ hec legitimatio valeat: quo adſucceſſionē in terris pape non ſubditis dubiū ē.Quidam enī dicūt ꝙ ex quo aliquis legitimat̉ apapa in ſp̄ualibꝰ: videtur legitimatus per conſequentiā quādam ⁊ in tꝑalibus: ne ſit abſurdū ⁊quaſi mōſtruoſū: vt legitimatus ad ſp̄ualia: illegitimatus ad tꝑalia cenſeatur: multa enī ꝑ conſequentiā obtinetur. Et hanc opi. tenet gof. ī ſūma⁊ cōcor. cū illo. c. ꝑ venerabilē. Alij dicunt ꝙ interris nō ſubditiſ tꝑali iuriſdictioni pape: legitīatio facta per eū non valꝫ quo ad ſucceſſionem:que eſſet preiudicialis legitimatio heredi: lꝫ valeat quo ad actꝰ ſpirituales ī dignitates ſecularesEt hoc tenuit de facto in regno frācie: qꝛ pͥmogenitus comitiſſe flandrie legitimatus per papā